Het af­scheid van ruim­te­son­de Cas­sini leest als een ro­man. Ze of­fert zich op voor Ti­tan, haar gro­te lief­de, na een kus des doods. Van­mid­dag weer­klinkt na een ruim­te­mis­sie van twin­tig jaar: ‘loss of sig­nal’.

De Standaard - - Cultuur & Media -

Er zul­len van­daag traan­tjes vloei­en. Bij­na twin­tig jaar lang heb­ben we­ten­schap­pers een trou­we kom­paan ge­had aan de ruim­te­son­de Cas­sini. En van­daag komt ze aan haar ein­de. Op dra­ma­ti­sche wij­ze, bran­dend in de at­mos­feer, na een do­de­lij­ke af­scheids­kus van haar gro­te lief­de.

Die gro­te lief­de is Ti­tan, de groot­ste maan van de pla­neet Sa­tur­nus. Cas­sini mag dan wel ge­bouwd zijn om het he­le stel­sel van Sa­tur­nus te on­der­zoe­ken, het was voor­al Ti­tan die aan­dacht kreeg. En be­zoek: want met Cas­sini was ook de klei­ne lan­der Huy­gens mee­ge­reisd, en die land­de op 15 ja­nu­a­ri 2005 op het op­per­vlak van Ti­tan.

Wat we­ten­schap­pers daar za­ gen, over­trof hun stout­ste dro­men. Ri­vie­ren, me­ren, zee­ën, dui­nen, ei­lan­den, re­gen: het was, en het is, er al­le­maal. Op de re­gen na klinkt het als een pa­ra­dij­se­lijk bui­ten­ver­blijf voor de mens­heid, maar maak u geen il­lu­sies. Het zijn geen stro­men van wa­ter, wel van vloei­baar me­thaan en ethaan. Bo­ven­dien doet de at­mos­feer van Ti­tan den­ken aan smog bo­ven een groot­stad. Niet fijn voor ons, maar het is toch goed mo­ge­lijk dat er le­ven op Ti­tan huist.

Dat is ook met­een de re­den waar­om Cas­sini moet ster­ven: wan­neer haar brand­stof op­ge­bruikt is, zou ze niet meer te con­tro­le­ren zijn en zou ze kun­nen neer­stor­ten op Ti­tan, of op een van de an­de­re ma­nen. Hoe­wel het maar een klei­ne son­de is – 6,7 me­ter hoog en 4 me­ter breed, ter­wijl Ti­tan een door­sne­de heeft van

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.