AALSCHOLVERS

De Standaard - - Vooraan -

Een ver­haal dat in de fa­mi­lie ri­tu­eel ver­teld blijft wor­den, is hoe ik als kind el­ke re­gen in wou. Jui­chend liep ik al­le bui­en te­ge­moet, door­weekt en dol­ge­luk­kig keer­de ik te­rug. Zelf her­in­ner ik me maar één beeld. Hoe ik met de ogen dicht door een spat­tend gor­dijn van treur­wilg­tak­ken ren­de, en al­tijd te­rug. Mijn moe­der heeft me nooit uit de re­gen ge­hou­den, ‘ik denk dat ik je ge­woon be­greep’.

Het wa­ren de drie aalscholvers die me er­aan de­den den­ken. Dit voor­bije door­re­gen­de week­end za­ten ze on­der mijn raam, op de re­ling naast het wa­ter, in die fa­bu­leu­ze hou­ding: roer­loos met uit­ge­strek­te vleu­gels. Een on­weer­staan­baar zicht in het treu­ri­ge och­tend­grijs. Ik trok mijn loop­schoe­nen aan en ging de drop in. De drop be­gon te re­ge­nen. Het wa­ter liep langs mijn rug, mijn schoe­nen sop­ten, het ne­vel­de voor mijn ogen, het was bui­ten­ge­woon. Ik kruis­te een an­de­re blije re­gen­lo­per – hij net zo wak­ker als ik.

Uit­ge­lo­pen en na de bui ging ik, ver ge­noeg, ach­ter de dro­gen­de aalscholvers staan. Ik spreid­de mee de ar­men. We wacht­ten tot on­ze lood­zwa­re vleu­gels weer licht voel­den. Ze ke­ken even om, re­a­geer­den niet. Ik denk dat ze me ge­woon be­gre­pen. Het is veel treu­ri­ger naar de re­gen te kij­ken dan hem te voe­len. Dat wist ik dus ei­gen­lijk al lang, ik was het al­leen ver­ge­ten.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.