Tom Heremans weet het even niet meer

‘Zijn wij vijf­ti­gers dan al­le­maal vies­peu­ken?’

De Standaard - - Front Page - TOM HEREMANS

Eerst een be­ken­te­nis. Ook ik heb me ooit schul­dig ge­maakt aan grens­over­schrij­dend ge­drag. Tij­dens een drink na het werk ben ik eens te dicht bij een vrou­we­lij­ke col­le­ga gaan zit­ten. Eerst om­dat we met te veel volk rond een te klei­ne ta­fel za­ten, la­ter om­dat ik in mijn be­schon­ken over­moed vond dat ik daar wel goed zat, toen de mees­te col­le­ga’s al naar huis wa­ren en er al lang meer fles­sen op de ta­fel ston­den dan er volk rond zat. Het is lang ge­le­den, maar toch: ik heb me er nooit voor ver­ont­schul­digd, en nu nog niet. Al­weer een kans ver­ke­ken.

Nog een be­ken­te­nis. Ik heb een re­la­tie (in de be­te­ke­nis van: wet­te­lijk sa­men­wo­nen) met ie­mand die ik op het werk heb

Zou zo’n Wein­stein be­sef­fen hoe zie­lig hij is? Zou hij zich­zelf wijs­ma­ken dat ze hem aan­trek­ke­lijk vindt? Heeft hij zich­zelf al eens goed be­ke­ken, in zijn wit­te bad­jas?

le­ren ken­nen. Maar on­ze ken­nis­ma­king was geen ge­val van grens­over­schrij­dend ge­drag, toch niet van mijn kant, ha­ha.

Ove­ri­gens ben ik van bei­de ho­ger ge­noem­de vrou­wen nooit de hi­ë­rar­chi­sche over­ste ge­weest (het idee al­leen al), en veel jon­ger dan ik zijn ze ook niet – mijn vrien­din is zelfs wé­ken ou­der dan ik. Van sek­su­e­le intimidatie was dus ei­gen­lijk geen spra­ke (het idee al­leen al). Paal en perk

Zo, nu we dat uit de weg heb­ben: ter za­ke. Want wat is dat toch met al die ploer­ten van ke­rels die hun po­si­tie den­ken te mo­gen mis­brui­ken om vrou­wen las­tig te val­len? Het be­gon al met Do­mi­ni­que St­rauss­Kahn. Cor­rec­tie, het be­gon na­tuur­lijk he­le­maal niet met Do­mi­ni­que St­rauss­Kahn, er was ook al Bill Clinton, maar DSK was, denk ik, de eer­ste die er niet meer mee weg­kwam, na­dat zijn stui­ten­de ge­drag breed in de me­dia werd uit­ge­smeerd. Dat kon door­dat er een klacht te­gen hem was in­ge­diend en hij werd ge­ar­res­teerd. De bag­ger die daar­na over DSK werd bo­ven ge­spit!

Daar­bij ver­ge­le­ken was wat Hu­mo kort daar­na over Pol Van Den Dries­sche schreef, klein bier, al noem­den ze hem de Vlaam­se DSK. Nee, dan lie­ver Jap­pe Claes, de ac­teur die in 2014 op­stap­te als do­cent aan de Am­ster­dam­se the­a­ter­school, na klach­ten we­gens grens­over­schrij­dend ge­drag met stu­den­tes. Of Jos Ghy­sen za­li­ger, die er ook een hand­je van weg had, te bed of niet te bed. Of Wal­ter Van­de­rey­c­ken, de Leu­ven­se psy­chi­a­ter die in 2014 le­vens­lang ge­schorst werd om­dat hij de­cen­nia­lang on­ge­oor­loof­de sek­su­e­le re­la­ties had met pa­ti­ën­ten. Of Ste­ve Ste­vaert, die uit het le­ven stap­te toen er een klacht te­gen hem kwam. Of en­ke­le hoog­le­ra­ren aan de Uni­ver­si­teit Gent, wier naam nooit de kran­ten haal­de, maar die al ja­ren van hun po­si­tie mis­bruik maak­ten om stu­den­tes en me­de­werk­sters las­tig te val­len (daar is in­tus­sen paal en perk aan ge­steld, hoor: een ex­ter­ne com­mis­sie heeft zich over de kwes­tie ge­bo­gen en vol­gend ad­vies ge­ge­ven: ‘Stel een deel­tijd­se co­ör­di­na­tor aan’). Bot ge­van­gen

De lijst is schier ein­de­loos en wordt nog veel lan­ger als je er al­le ge­val­len bij re­kent die nooit de me­dia zul­len ha­len. Wel­licht kom je ze in ie­de­re sec­tor te­gen, maar in de me­dia­we­reld strui­kel je er­over: hoofd­re­dac­teu­ren die be­gin­nen­de jour­na­lis­tes wil­len hel­pen in hun car­ri­è­re en ze daar­om uit­no­di­gen voor een eten­tje (en meer). TV­ma­kers die jon­ge ac­tri­ces stal­ken en ze pro­be­ren te ver­sie­ren met be­lof­tes over mooie rol­len. TV­pre­sen­ta­to­ren voor wie geen sta­gi­ai­re bij de zen­der vei­lig is.

Waar­om dat niet in de krant komt? De mees­te van die sja­rels ko­men nooit in op­spraak, om­dat dat al­leen ge­beurt als ie­mand een klacht in­dient, of ten­min­ste in­tern de kat de bel aan­bindt (wat een me­de­werk­ster van Wein­stein deed). Dat ge­ beurt zel­den, om­dat de slacht­of­fers er door­gaans het slacht­of­fer van zijn: of ze wor­den niet ge­loofd, of ze ver­lie­zen hun baan, of al­le­bei. Zwijg­geld aan­vaar­den, zo­als de mees­te slacht­of­fers van Wein­stein de­den, kan dan laf lij­ken, het is vaak de eni­ge uit­weg. Kijk maar wat die ar­me Am­bra Ba­til­la­na over­kwam toen ze naar de po­li­tie stap­te na­dat Har­vey Wein­stein haar had be­tast in zijn ho­tel­ka­mer. Haar klacht werd weg­ge­la­chen, want er was geen be­wijs en Am­bra heeft een re­pu­ta­tie: het Ita­li­aan­se mo­del heeft in ei­gen land al twee keer klacht in­ge­diend we­gens grens­over­schrij­dend ge­drag, en twee keer bot ge­van­gen. Ja, dan weet je het wel, na­tuur­lijk. Zwij­nen van ba­by­boo­mers

De we­reld lijkt te kri­oe­len van de gei­le bok­ken van mid­del­ba­re leef­tijd die hun po­si­tie mis­brui­ken om zich aan jon­ge vrou­wen te ver­grij­pen. Sek­su­e­le intimidatie is ook al lang niet meer het voor­recht van dom­me ma­cho’s of bral­le­ri­ge recht­se bal­len. Denk aan Ro­man Po­lan­ski. Denk aan Bill Cos­by. Denk aan Woody Al­len. Denk sinds vo­ri­ge week aan Har­vey Wein­stein. Wein­stein is – of was – een on­af­han­ke­lij­ke pro­du­cent van ‘de be­te­re film’, hij werd op han­den ge­dra­gen door pro­gres­sief Hol­ly­wood. Hij was zelfs een ge­vierd voor­vech­ter van vrou­wen­rech­ten, de mis­se­lijk­ma­ken­de hy­po­criet.

Je zou, wij­len Hugh Hef­ner in­dach­tig, bij­na gaan den­ken dat de sek­su­e­le re­vo­lu­tie niet de con­ser­va­tie­ve sek­sis­ten van vóór mei 68 op an­de­re ge­dach­ten heeft ge­bracht, maar van de wel­den­ken­de ba­by­boo­mers nog gro­te­re zwij­nen heeft ge­maakt dan de ge­ne­ra­ties vóór hen. Het lijkt wel of ze pleit­be­zor­gers van de pil en voor­vech­ters van abor­tus wer­den, niet om­dat ze be­kom­merd wa­ren om vrou­wen­rech­ten, maar om­dat ze dan van vrou­wen kon­den pro­fi­te­ren zon­der ooit met de ver­ve­len­de ge­vol­gen op­ge­za­deld te zit­ten.

In dat op­zicht is wat en­ke­le ja­ren ge­le­den aan de UGent aan het licht kwam, ex­tra ont­moe­di­gend. Als zelfs in zo’n bol­werk van hu­ma­nis­me en voor­uit­stre­vend maat­schap­pe­lijk en we­ten­schap­pe­lijk den­ken de man­nen hun han­den niet kun­nen thuis­hou­den, waar dan wel? En kom niet af met het ar­gu­ment dat Al­bert Ein­stein ook een rok­ken­ja­ger was.

Nu we het toch over de UGent heb­ben, on­langs hoor­de ik ie­mand uit die krin­gen een ar­gu­ment bo­ven­ha­len om geen vrou­wen toe te la­ten tot de strikt man­ne­lij­ke lo­ge­werk­plaats waar­toe hij be­hoort. ‘De kans is groot dat we ons te­gen­over de da­mes niet zou­den we­ten te ge­dra­gen’, zei hij. ‘Dat zou de sfeer niet ten goe­de ko­men.’ Nou. Een lo­ge­broe­der die het­zelf­de ar­gu­ment han­teert als een ex­tre­mis­ti­sche mos­lim die de boer­ka ver­de­digt, dat we het nog mo­gen mee­ma­ken.

Je zult te­gen­woor­dig maar een ge­wo­ne hard­wer­ken­de man van mid­del­ba­re leef­tijd zijn, met al die ke­rels in pro­mi­nen­te func­ties die het zo bont ma­ken. Het voelt stil­aan als­of het woord ‘vies­peuk’ op je voor­hoofd staat ge­ta­toe­ëerd. Beeld ik het me in of mij­den jon­ge vrou­we­lijk col­le­ga’s man­nen van mijn leef­tijd in de kof­fie­hoek? Of zijn wij het die hén mij­den, om­dat we aan­voe­len dat het be­ter is hen niet te be­na­de­ren, om al­le mis­ver­stan­den te ver­mij­den? Niet om­dat we ons­zelf niet ver­trou­wen, maar om­dat het in­mid­dels bij­na nor­maal is dat zij ons niet ver­trou­wen.

De kwes­tie is: ik ben ook een man met een ge­zond li­bi­do, ik kan soms ook nau­we­lijks ver­ber­gen dat ik een vrou­we­lij­ke col­le­ga aan­stoot­ge­vend knap vind. Ik word ook el­ke dag op­nieuw ver­liefd, en bla­bla­ba. Maar ik zou er niet over pie­ke­ren mij als Wein­stein te ge­dra­gen, ge­steld dat ik in­eens een pro­mi­nen­te func­tie zou heb­ben. Hoe komt dat toch? Waar­om doen die man­nen dat? Is het ster­ker dan hen­zelf? Lo­pen ze voort­du­rend hun pik ach­ter­na om­dat ze suc­ces en/of macht heb­ben? Of heb­ben ze suc­ces en/of macht om­dat ze voort­du­rend hun pik ach­ter­na lo­pen? Ik pro­beer me voor te stel­len hoe zo’n Wein­stein zich voelt als hij een jon­ge, am­bi­ti­eu­ze ac­tri­ce zijn ho­tel­ka­mer pro­beert bin­nen te lul­len. Zou hij be­sef­fen hoe zie­lig hij is? Zou hij zich­zelf wijs­ma­ken dat ze hem aan­trek­ke­lijk vindt? Heeft hij zich­zelf al eens goed be­ke­ken, in zijn wit­te bad­jas? Kan hij niet ge­woon een pros­ti­tu­ee bel­len als hij zo no­dig moet? Of naar het por­no­ka­naal van het ho­tel kij­ken als hij te gie­rig is om een call­girl te be­ta­len?

Mis­schien moe­ten we al die zie­ke ran­zig­aards ver­plicht in the­ra­pie du­wen. En als dat niet helpt: che­mi­sche cas­tra­tie. Dat laat­ste geldt ove­ri­gens niet voor een een­ma­li­ge lich­te over­tre­ding, gen­re te dicht naast ie­mand gaan zit­ten aan een vol­le ta­fel. Dat doet me er­aan den­ken: sor­ry daar­voor.

Po­ten thuis! © getty images/istockphoto

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.