En plots was ik het sym­bool van ra­cis­ti­sche re­cla­me

Toen LO­LA OGU­NY­E­MI de kans kreeg om het ge­zicht te wor­den van een Dove­re­cla­me, twij­fel­de ze geen mo­ment. De con­tro­ver­se over de ad­ver­ten­tie kwam aan als een mo­ker­slag, maar ze voelt zich geen slacht­of­fer van een fou­te cam­pag­ne.

De Standaard - - Opinie & Analyse - LO­LA OGU­NY­E­MI Mo­del in de Dove­re­cla­me.

Ik kreeg het al te ho­ren toen ik nog klein was: ‘Je bent heel mooi … voor een don­ker meis­je.’ Ik ben een Ni­ge­ri­aan­se vrouw, in Lon­den ge­bo­ren en in At­lan­ta op­ge­groeid. Ik ben me al­tijd scherp be­wust ge­weest van de gang­ba­re me­ning dat men­sen met een don­ke­re huid – en ze­ker vrou­wen – mooi­er zou­den zijn als ze lich­ter wa­ren.

Ik weet ook dat de schoon­heids­in­du­strie die me­ning ja­ren­lang ge­voed heeft door zwar­te mo­del­len met een lich­te huid, mo­del­len van ge­mengd bloed of blan­ke meis­jes als schoon­heids­norm voor te stel­len. Vroe­ger – en in veel lan­den nog al­tijd – wer­den don­ke­re mo­del­len zelfs ge­bruikt om pro­duc­ten die je huid lich­ter ma­ken te de­mon­stre­ren.

Dat re­pres­sie­ve ver­haal heeft vrou­wen in veel ver­schil­len­de ge­meen­schap­pen bein­vloed. Net daar­om was ik zo blij toen Do­ve mij de kans gaf om het ge­zicht te wor­den van de re­cla­me voor een nieu­we dou­che­crè­me. Door mijn don­ke­re zus­ters in een cam­pag­ne van een glo­baal schoon­heids­merk te ver­te­gen­woor­di­gen, kon ik de we­reld er­aan her­in­ne­ren dat wij be­staan, dat wij mooi zijn en, nog be­lang­rij­ker, dat wij wor­den ge­waar­deerd.

Op­roep tot boy­cot

Toen kreeg ik op een och­tend een be­richt­je van een vriend die vroeg of ik de vrouw was in een post die hij had ge­zien. Ik ging on­li­ne en ont­dek­te dat ik te­gen wil en dank een sym­bool van ra­cis­ti­sche re­cla­me was ge­wor­den. Het zal je maar over­ko­men. Goog­le nu ‘ra­cis­ti­sche re­cla­me’ en je krijgt mijn ge­zicht te zien.

Ik was zo blij ge­weest dat ik in dat spot­je kon op­tre­den en de kracht en schoon­heid van mijn ras kon to­nen. En nu die veront­ waar­di­ging. Ze kwam aan als een mo­ker­slag. Er werd op­ge­roe­pen om al­le pro­duc­ten van Do­ve te boy­cot­ten. Vrien­den uit heel de we­reld wil­den we­ten of ik oké was. Ik voel­de me ver­plet­terd door de con­tro­ver­se rond die re­cla­me.

Als ik ooit ook maar het ge­ring­ste ver­moe­den had ge­had dat ze mij als in­fe­ri­eur zou­den por­tret­te­ren, of als de ‘voor’ in een voor­en­na­se­quen­tie, dan had ik nooit mee­ge­daan. Dan was ik on­mid­del­lijk (en ver­drie­tig) ver­trok­ken. Want dat zou vloe­ ken met al­les waar ik in ge­loof.

Maar mijn er­va­ring met de men­sen van Do­ve was heel po­si­tief ge­weest, ik had me op de set ge­wel­dig ge­a­mu­seerd. Al­le mo­del­len be­gre­pen het con­cept: onze ver­schil­len ge­brui­ken om te be­na­druk­ken dat el­ke huid

zacht­heid ver­dient. Ik weet nog dat we al­le­maal en­thou­si­ast wa­ren over het idee om neu­tra­le T­shirts te dra­gen en in el­kaar over te gaan. Hoe de uit­ein­de­lij­ke mon­ta­ge er­uit zou zien en wie van ons er­in zou voor­ko­men, wis­ten we niet. Maar ie­der­een vond het een knap idee, ik ook.

De eer­ste ver­sie van de clip ver­scheen op Fa­ce­book: een vi­deo van 13 se­con­den met mij, een blan­ke en een Azi­a­ti­sche vrouw. We trek­ken onze top­jes uit en ver­an­de­ren in el­kaar. Ik vond het fan­tas­tisch. Mijn vrien­den en fa­mi­lie von­den het fan­tas­tisch. Ik kreeg ge­luk­wen­sen om­dat ik als eer­ste in beeld kwam, er ge­wel­dig uit­zag en de black girl ma­gic be­li­chaam­de. Ik was

trots.

Niet de eer­ste blun­der

Toen de vol­le­di­ge com­mer­ci­al van 30 se­con­den in de VS op de te­le­vi­sie kwam, was ik weer in de wol­ken. Je zag ze­ven vrou­wen van ver­schil­len­de ras­sen en leef­tij­den, en al­le­maal ga­ven we ons ant­woord op de­zelf­de vraag: ‘Wat zou je huid ver­tel­len als ze een wa­se­ti­ket zou zijn?’ Ik was op­nieuw de eer­ste en be­schreef mijn huid als ‘20 pro­cent droog en 80 pro­cent stra­lend’. Op het eind zag je me nog een keer. Ik was er heel blij mee, mijn om­ge­ving ook. Ik vind dat de te­le­vi­sie­spot de bood­schap van de cam­pag­ne veel dui­de­lij­ker over­brengt.

Ad­ver­teer­ders zou­den na­tuur­lijk be­ter moe­ten na­den­ken en re­ke­ning moe­ten hou­den met de po­ten­ti­ë­le im­pact van hun re­cla­me, ze­ker op ge­mar­gi­na­li­seer­de groe­pen vrou­wen. Ze moe­ten dui­de­lijk ma­ken dat ze niet al­leen naar de con­su­men­ten luis­te­ren, maar hen ook waar­de­ren.

Ik kan be­grij­pen waar­om de fo­to’s die op het web de ron­de doen, ver­keerd wor­den ge­ïn­ter­pre­teerd – Do­ve heeft in het ver­le­den al op de­zelf­de ma­nier ge­blun­derd en toen kwam er ook een storm van kri­tiek. Er is een ge­brek aan ver­trou­wen. Die eer­ste golf van ver­ont­waar­di­ging was dus wel te­recht. Ik weet ook dat er veel is weg­ge­knipt. De con­su­men­ten krij­gen de con­text niet die hen in staat zou stel­len om een ge­gron­de me­ning te vor­men.

Ik vind het goed dat Do­ve zich on­dub­bel­zin­nig heeft ver­ont­schul­digd, om­dat het men­sen heeft ge­kwetst. Maar het had ook zijn cre­a­tie­ve vi­sie kun­nen ver­de­di­gen en zijn keu­ze om mij, een zwar­te vrouw met een don­ke­re huid, als een van de ge­zich­ten van de re­cla­me te ge­brui­ken. Ik ben geen zwij­gend slacht­of­fer van een fou­te schoon­heids­cam­pag­ne. Ik ben sterk, ik ben mooi en ik laat mij niet uit­vlak­ken.

Als ik ook maar het ge­ring­ste ver­moe­den had ge­had dat ze mij als in­fe­ri­eur zou­den por­tret­te­ren, dan had ik nooit mee­ge­daan

© uni­lever

Beel­den uit de con­tro­ver­si­ë­le re­cla­me­spot met Lo­la Ogu­ny­e­mi.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.