Geen kus­jes meer? Ar­me Pog­a­car

De Standaard - - Opinie - Els Flour Be­stuurs­lid Fu­ria.

Voor wie van wiel­ren­nen houdt, le­ver­de de Tour de Fran­ce best wat me­mo­ra­be­le mo­men­ten op. Maar wat ont­houdt co­lum­nist Joren Ver­meersch van die drie we­ken? Dat Ta­dej Pog­a­car wel­is­waar bloe­men kreeg, maar ver­sto­ken bleef van een dub­be­le kus van ‘een kop­pel bloed­mooie hos­tes­ses in strak­ke jur­ken’ (DS 21 sep­tem­ber). Eens te meer wenkt de on­der­gang van het Avond­land: een oer­ou­de wie­ler­tra­di­tie (kus­jes krij­gen) gaat op de schop door de schuld van ver­kramp­te fe­mi­nis­ten die geen schoon­heid kun­nen ver­dra­gen (sou­sen­ten­du: ze zul­len zelf wel le­lijk zijn).

Ook het al­ter­na­tief stemt Ver­meersch treu­rig: bloe­men en ap­plaus door een host en een hos­tess. Daar kun je van al­les over zeg­gen, maar wie zich graag aan vrou­we­lijk schoon laaft, houdt nog steeds één ‘bloed­mooie hos­tess’ over, en an­de­re kij­kers kun­nen zich ver­lus­ti­gen aan jong man­ne­lijk schoon. Of we daar­mee tot de kern van de Tour door­drin­gen, blijft de vraag, maar toch is het een win-win: meer kij­kers kun­nen ge­nie­ten en de hosts mo­gen zich ook eens van hun bes­te kant to­nen. Dat is geen da­ge­lijk­se kost, want top­pres­ta­ties van vrou­we­lij­ke spor­ters wor­den niet snel be­loond met een kus door een kop­pel knap­pe jon­ge­man­nen. Er is niet eens een vol­waar­di­ge Tour de Fran­ce voor vrou­wen meer.

Zo­wel host als hos­tess als­nog een kus la­ten uit­de­len, dat zou Ver­meersch ver­moe­de­lijk pro­ble­ma­tisch vin­den. Dat il­lu­streert waar­aan de fe­mi­nis­ten (v/m/x) van Les Ef­fronté.es zich stoor­den. Ze heb­ben geen pro­bleem met jon­ge ‘bloed­mooie’ vrou­wen. Ze heb­ben er een pro­bleem mee dat het he­le ri­tu­eel­tje in het le­ven is ge­roe­pen om man­nen als Joren Ver­meersch naar dro­men­land te voe­ren. Hij zegt het zelf: het is ‘kuis’ ge­wor­den nu. Zou het? Spat­te de ero­tiek voor­heen wer­ke­lijk van het ta­fe­reel? In wiens fan­ta­sie dan? Er was na­tuur­lijk die hand van Pe­ter Sa­gan, maar we ver­moe­den dat Ver­meersch niet met­een pleit voor meer van dat.

Wat ik met ple­zier las, is dat Ver­meersch graag had dat de hos­tes­ses zelf in­spraak had­den ge­kre­gen over hun ge­wij­zig­de taak­om­schrij­ving. We kun­nen ons voor­stel­len dat er best wat in­te­res­sants uit zo’n be­vra­ging komt, mo­ge­lijk ook be­den­kin­gen bij leef­tijds­gren­zen en de­fi­ni­ties van bloed­mooi. Zou de in­spraak ook gel­den voor wiel­ren­sters die dro­men van hun Tour de Fran­ce? Van mij mag het prin­ci­pe van me­de­zeg­gen­schap wel va­ker in de prak­tijk ge­bracht wor­den. Bij­voor­beeld wan­neer weer eens ge­speeld wordt met het idee van een hoofd­doe­ken­ver­bod. Of wan­neer een aan­pas­sing van de wet­ge­ving rond abor­tus op de agen­da staat.

‘Waar schoon­heid pro­ble­ma­tisch wordt, dooft het licht’, ein­digt het stuk. Het valt al­le­maal wel mee, bes­te Joren Ver­meersch. Een kop­je ka­mil­le­thee, tij­dig naar bed, we zul­len een nacht­lamp­je aan la­ten.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.