’s Lands po­pu­lair­ste ur­ban ster geeft in De Ro­ma haar eer­ste gro­te Ant­werp­se con­cer­ten

COE­LY WO 11/04 & DO 12/04 | DE RO­MA | BOR­GER­HOUT | WWW.DE­RO­MA.BE

Gazet van Antwerpen Metropool Stad - - DOEN! -

Haar pal­ma­res ver­meld­de al voor­pro­gram­ma’s van we­reld­ster­ren als Ken­d­rick La­mar en Ka­nye West, op­tre­dens op vijf­ster­ren­fes­ti­vals als Rock Werch­ter en het Brit­se Glas­ton­bu­ry, en tal van awards en on­der­schei­din­gen. Pas nu maakt Coe­ly zich op voor de eer­ste gro­te con­cer­ten in haar thuis­stad. Niet één maar twee shows geeft ‘Qu­een C’ ko­men­de week in De Ro­ma. Mom­ma now we ce­le­bra­te!

“Nu je mij hebt ge­ïn­ter­viewd, kom je toch ook naar mijn con­cert?”, vraagt ze na af­loop van ons ge­sprek. Zo spon­taan, goed­lachs en nuch­ter als Coe­ly Mbue­no zijn maar wei­nig pop­ster­ren. De 24-ja­ri­ge Ant­werp­se met Con­go­le­se roots had zich voor­ge­no­men om even een me­dia-stop in te las­sen, na de over­wel­di­gen­de be­lang­stel­ling voor haar de­buut­al­bum Dif­fe­rent Wa­ters, al­om­te­gen­woor­di­ge hits als Ce­le­bra­te en Don’t Ca­re én de aan­dacht die twee MIA’s en een Ul­ti­ma Award met zich had­den mee­ge­bracht. Maar in de aan­loop naar de eer­ste gro­te con­cer­ten in haar thuis­stad maakt ze voor ons graag een uit­zon­de­ring. En­thou­si­ast en met een com­bi­na­tie van ver­won­de­ring en dank­baar­heid blikt ’s lands po­pu­lair­ste vrou­we­lij­ke ur­ban ar­tiest ach­ter­om, naar de dol­le roetsj­baan waar­op ze sinds haar de­buut­sin­gle Ain’t Cha­sing Pa­ve­ments uit 2012 is te­recht­ge­ko­men. En ook voor­uit na­tuur­lijk, naar de twee con­cer­ten die ze woens­dag en don­der­dag in De Ro­ma geeft.

“Ik ken de zaal al lang, maar ik ben er nog niet vaak ge­weest; ooit eens een keer met de la­ge­re school en re­cen­ter met mijn broer­tje, voor Ka­pi­tein Wi­no­kio”, lacht ze. Zelf heeft Coe­ly er nog niet op het po­di­um ge­staan. Maar dat haar twee con­cer­ten bij­zon­der wor­den, weet ze nu al ze­ker.

“Ik woon te­gen­woor­dig in Den­der­mon­de, maar ik ben in Ant­wer­pen ge­bo­ren en ge­to­gen. Dit is mijn ho­me­to­wn. Dat ik de­ze zaal twee keer kan uit­ver­ko­pen, vind ik echt de max. Dat wor­den heel war­me shows, aan­ge­zien ik veel vrien­den en be­ken­den ver­wacht. Ik ben nu al ze­nuw­ach­tig, maar da’s po­si­tie­ve stress. Het gaat heel ple­zant wor­den.”

Haar thuis­con­cer­ten vor­men de zo­veel­ste hoog­te­pun­ten in de zot­te tijd die Coe­ly be­leeft. Zo moest de zan­ge­res eer­der dit jaar het con­cert van haar idool Ken­d­rick La­mar in het Sport­pa­leis mis­sen om­dat ze in het Zui­der­pers­huis werd ver­wacht om uit han­den van cul­tuur­mi­nis­ter Sven Gatz een Ul­ti­ma Award – de nieu­we Vlaam­se Cul­tuur­prijs – te ont­van­gen.

Die Ul­ti­ma Award heb je ge­kre­gen voor je “unie­ke bij­dra­ge aan de Vlaam­se mu­ziek­in­du­strie”. Wat be­te­kent die on­der­schei­ding voor jou?

Dat is een er­ken­ning, niet al­leen voor mij maar voor ie­der­een die in Vlaan­de­ren hip­hop maakt. De deur is ein­de­lijk open. Dat heeft lang ge­duurd, maar het moest ge­beu­ren. Ie­der­een van mijn leef­tijd die ik ken, van ver­schil­len­de cul­tu­ren, maakt hip­hop. Die mu­ziek is hier nog steeds aan het groei­en. Om­dat ik die prijs niet had zien aan­ko­men en om­dat hij uit een heel an­de­re hoek komt, vind ik ‘m wel mooi. Op de uit­rei­king heb ik veel nieu­we men­sen le­ren ken­nen. Ik moest er twee lied­jes spe­len. Het pu­bliek was iets ou­der dan ik ge­woon ben en zat neer, maar na een tijd­je stond ie­der­een mee te dan­sen. Leuk om vast stel­len, dat ik ook een an­der pu­bliek mee kan krij­gen.

Net daar­voor had je ook al twee MIA’s ge­won­nen, in de ca­te­go­rie­ën Ur­ban en So­lo Vrouw.

Ook die had ik to­taal niet zien aan­ko­men. We wis­ten dat we op die uit­rei­king met een vrou­wen­koor moch­ten op­tre­den, wat ik al te gek vond, maar niet dat we er ook iets gin­gen win­nen.

In je dank­woord pleit­te je voor meer vrou­wen in de mu­ziek. stel­de je. Voel je je stil­aan de spreek­buis van de ur­ban sce­ne in ons land? Ver­schil­len­de ur­ban ar­ties­ten in Bel­gië wor­den daar nu over aan­ge­spro­ken. Dat ik het ge­zicht ben, is mooi. Dan volgt de rest wel, want er zijn zo veel ge­ta­len­teer­de vrou­wen. Soms moet je ge­woon ri­si­co’s dur­ven ne­men en zien waar­toe die lei­den. Toen ik nog school liep, heb ik be­slist om voor mijn mu­ziek te gaan. Ie­mand die in mij ge­loof­de, is met zijn werk ge­stopt om dit met mij te kun­nen uit­bou­wen tot het gro­te team dat we nu zijn. Even­goed was dit niet ge­lukt, maar om­dat ie­der­een er­in ge­loof­de, heb­ben we het aan­ge­durfd om het ri­si­co te ne­men. We zijn hard in de stu­dio be­zig ge­weest om een eer­ste al­bum af te wer­ken. Daar­na kon­den we on­ze shows gro­ter ma­ken, de AB uit­ver­ko­pen en op al­ler­lei fes­ti­vals spe­len. Dat geeft een enor­me boost om nog be­ter te wil­len doen. De ener­gie die we nu heb­ben, is niet nor­maal. We zijn op­nieuw vol­le bak be­zig in de stu­dio.

Veel jon­ge­ren kij­ken naar jou op. Wil je een voor­beeld zijn?

Het maakt mij ze­ker niet bang, om­dat ik weet wie ik ben. Ik ben blij dat an­de­ren dat ook zien. Ik moet niet doen als­of, om­dat ik ge­woon me­zelf ben. Dat men­sen mij als een rol­mo­del zien, vind ik mooi, maar ik ga daar niet van pro­fi­te­ren. Dat kan ik niet. Ik ben geen di­va. Lie­ver laat ik mijn ech­te zelf zien. Ik sta graag op een po­di­um en voel mij goed en vrij. Dat ge­voel wil ik ook an­de­re men­sen ge­ven. Ook wie niet durft of wil dan­sen, gaat zich op het ein­de van mijn show à l’ai­se voe­len.

Wat doet het je wan­neer men­sen jou ‘de Ant­werp­se Be­yon­cé’ noe­men?

Dat doet mij wel een beet­je in­een­krim­pen. Na­tuur­lijk is het een mooi com­pli­ment, zo­lang men­sen maar we­ten dat ik ge­woon Coe­ly ben en zij Be­yon­cé is. Ie­der­een ver­ge­lijkt graag, wat ik wel schat­tig vind, maar aan het ster­ge­hal­te van Be­yon­cé kan ik ui­ter­aard niet tip­pen. Ik kijk op naar de ma­nier waar­op zij werkt.

Wat vond je van het voor­stel van de Vrou­wen­raad om jou in plaats van de om­stre­den Damso het of­fi­ci­ë­le WK-lied voor de Ro­de Dui­vels te la­ten ma­ken?

Daar heb ik ei­gen­lijk niet veel van ge­merkt, om­dat ik in de stu­dio aan nieu­we mu­ziek zat te wer­ken. Ik ben er dus to­taal niet mee be­zig ge­weest. Ik vind dat ook een heel moei­lijk de­bat en wil er liefst geen com­men­taar op ge­ven.

Ben jij be­zig met hoe ver je in je tek­sten kunt gaan? Nee, om­dat ik mee­stal schrijf over wat ik mee­maak en hoe ik me op dat mo­ment voel. Ie­der­een moet maar be­grij­pen dat el­ke ar­tiest een ei­gen stijl heeft om zich te ui­ten. Zelf heb ik Don’t Ca­re, dat weer­geeft hoe ik me voel­de na en­ke­le ja­ren ver­geefs mu­ziek ma­ken. Of ik een voet­bal­lied zou kun­nen schrij­ven, weet ik niet. Daar ben ik to­taal niet mee be­zig.

Op de sound­track van sta je wel, naast on­der meer Damso en Ro­méo El­vis. Om­dat die mis­daad­film meer bij jouw leef­we­reld aan­sluit?

We moch­ten naar de scree­ning en kre­gen de kans om een num­mer voor de sound­track te ma­ken. Dat ik op de cd als eni­ge vrouw tus­sen al die an­de­re rap­pers sta, vind ik wel leuk. Het is ook een heel goeie film, over wat er in de we­reld rond­om ons con­stant ge­beurt. Echt, die moet je gaan zien! Voor Bel­gië is Tu­eurs qua sound en ac­tie echt wel next le­vel. De sound­track past daar bij.

Bij de Ul­ti­ma Awards werd je ge­pre­zen voor je “ener­ge­ti­sche li­ve-per­for­man­ces” en je

Hoe moei­lijk is het om niet te gaan zwe­ven?

Niet moei­lijk dus. Ik heb een kei­goed team dat mij bij­staat. Die prij­zen zijn niet voor mij, maar voor ie­der­een met wie ik werk. Zelf ben ik mee­stal een klein meis­je. Als ik zul­ke prij­zen mag ont­van­gen, moet ik me ern­stig hou­den, ter­wijl je eens moest we­ten wat er op die mo­men­ten bin­nen in mij ge­beurt. Dan zou ik als een gek wil­len rond­sprin­gen.

Maar zwe­ven doe ik niet. Ik heb te veel mee­ge­maakt om níét down to earth te zijn. Ik ben te open, te lief, te vrien­de­lijk, te so­ci­aal… Ik wil graag dat an­de­ren het bes­te heb­ben en ben al blij met wat ik krijg.

Ver­klap eens je tot dus­ver groot­ste te-mooi­om-waar-te-zijn-mo­ment.

Al­les! Voor­al die MIA’s had ik nooit ver­wacht. Ik had ge­hoopt dat ik met mijn cd mis­schien de prijs voor Art­work kon win­nen. Dat ik daar mocht op­tre­den, vond ik al ge­wel­dig. Toen niet Ro­méo El­vis of Zwan­ge­re Guy maar ik de award in de ca­te­go­rie Ur­ban kreeg, was ik daar echt niet goed van. Ik was al blij dat on­ze mu­ziek ein­de­lijk wordt er­kend. Toen ik mijn naam hoor­de af­roe­pen, viel mijn mond open en werd ik zot. Daar was ik echt niet goed van. Men­sen ont­hou­den dat ik daar heb ge­vloekt. Ik flip­te voor­al om­dat ik geen speech had voor­be­reid.

Voor mij zijn die prij­zen heel be­lang­rijk. Ik wil het niet con­tro­ver­si­eel ma­ken, maar

black girl

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.