“IK JUICH NOOIT MEER”

Bel­ha­mel Ted­dy Che­va­lier wil als pa­pa een voor­beeld zijn, maar heeft nog één ra­re kuur

Het Belang van Limburg - - Sport -

Het Gul­den­spo­ren­sta­di­on laait op: bij An­der­lecht stormt het en Kort­rijk wil nog eens van zich la­ten spre­ken. Het is er koud noch warm: 8 op 18 is niet he­le­maal com­for­ta­bel, maar het spel is wel sterk ver­be­terd. “Er zijn veel goeie ver­ster­kin­gen bij ge­ko­men”, legt Ted­dy Che­va­lier uit. “En de juis­te men­ta­li­teit is te­rug. Er wordt hard ge­werkt op trai­ning en het spel is best oké. We had­den al een paar pun­ten meer ver­diend.”

En nog een ver­kla­ring: Che­va­lier krijgt ver­trou­wen. “De coach pre­dikt snel en ex­plo­sief spel, he­le­maal mijn ding. En ik mag zwer­ven rond een pi­vot. Zo­als in­der­tijd hier rond San­ti­ni. Nu was het eerst rond Le­point, mis­schien za­ter­dag rond Jé­ré­my Per­bet, maakt mij niet uit. Ik amu­seer me weer.” De hoofd­re­den van de te­rug­ge­keer­de rust aan de Kou­ter: de dis­ci­pli­ne on­der coach Yan­nis Ana­sta­siou. “Oh­la­la, de coach is streng. Zon­dag nog had ik een boe­te aan mijn been om­dat ik mij ge­par­keerd had op een plaats­je van de staf. Niet zo’n gro­te boe­te, maar ik be­doel maar: zijn re­gels moe­ten ge­res­pec­teerd wor­den. Maar dat is goed. Ik ben voor dis­ci­pli­ne.”

Zegt Ted­dy Che­va­lier. Met een ont­wa­pe­nen­de stel­lig­heid. “Ja, ge­loof me maar, ik ben rus­ti­ger ge­wor­den. Ik ben in­tus­sen 30 jaar en sinds twee maan­den pa­pa van een doch­ter­tje, Le­na. Lo­gisch toch? En ik was al­tijd al een zach­ter mens naast dan op het veld. Zon­der die slech­te re­pu­ta­tie en een paar ver­keer­de raad­ge­vers was ik mis­schien bij een gro­te club ge­raakt. Maar ik heb ner­gens spijt van.”

Fluim naar de coach

Re­wind. Ted­dy Che­va­lier was die bad boy die al van­af zijn 15de, toen de Pa­pin van Dou­hain, in een jeugd­wed­strijd woe­dend een bal in ei­gen goal jas­te om­dat hij niet vol­doen­de werd aan­ge­speeld. Hij moet er nu zelf om la­chen. “Ik moest me met­een om­kle­den. Tot ze mij te­rug­haal­den, we ston­den 2-0 ach­ter. Ik kwam te­rug op het veld en ik scoor­de drie keer: 2-3!” De Fran­se spits zou de vol­gen­de ja­ren een he­le re­pu­ta­tie op­bou­wen. Al­maar blik­sems in het hoofd. In Va­len­cien­nes een fluim rich­ting de coach, in Waal­wijk een kleed­ka­mer­deur in­ge­trapt. Geen slech­te gast, klonk noch­tans over­al. “Maar een ego­ïst”, zei RKC­coach Er­win Koe­man. Che­va­lier seul… “Ik kon er als Frans­ta­li­ge met nie­mand pra­ten”, weer­legt Ted­dy.

Zijn tem­pe­ra­ment ver­eist een hand­lei­ding. Bij zijn eer­ste pas­sa­ge Die Ted­dy Che­va­lier toch, de ‘ster’ van Kort­rijk. Al zijn he­le car­ri­è­re een bad boy. “Ik had bij een top­club kun­nen spe­len, maar ik heb ner­gens spijt van.” En nu is hij 30 jaar en pa­pa van een doch­ter­tje van twee maan­den: ein­de zot­te ver­ha­len. Nu al­leen nog le­ren juist par­ke­ren en goals vie­ren. in Kort­rijk las Yves Van­der­haeg­he het twee­de jaar be­ter die hand­lei­ding dan Hein Van­hae­ze­brou­ck: 12 goals en 14 as­sists. Ted­dy­boy was te­rug, acht ki­lo lich­ter en een vas­te vrien­din die ge­zond kook­te voor hem rij­ker. “Zij heeft mijn le­ven ver­zacht”, liet hij op­te­ke­nen.

Che­va­lier ver­zil­ver­de dat ver­uit bes­te jaar uit zijn car­ri­è­re met twee bui­ten­land­se avon­tu­ren, bij het Turk­se Ri­zes­por en het Fran­se Lens. Zon­der veel suc­ces. Dus land­de hij dit jaar in ja­nu­a­ri op­nieuw bij ‘zijn’ KVK. De eer­ste zes maan­den wa­ren pu­re el­len­de. “De fans zei­den me: ‘Je bent de­zelf­de Che­va­lier niet meer’. Wat wil je, in een ploeg die tien keer op rij ver­loor?” Al had hij van de eer­ste match met­een la­ten zien en ho­ren dat le Ted­dy heus niet zó veel was ver­an­derd. Een goal te­gen aarts­ri­vaal Zul­te Wa­re­gem en met­een een gro­te mond: “Ik ben nu de ster van KVK en niet meer van Zul­te Wa­re­gem…” En: “Ik ben hun ex-vrouw die ze nu bij een an­de­re man zien.”

Het was, blijkt nu, al­le­maal met voor­be­dach­ten ra­de. “Na­tuur­lijk voel ik mij geen ster. Maar al van bij de op­war­ming scan­deer­den ze ver­wen­sin­gen. Vraag maar aan Kamin­ski. Ik zei voor­af: ‘Ik scoor en geef dan ach­ter­af een in­ter­view waar ie­der­een nog lang over zal pra­ten. Ge zijt zot’, zei die.”

Be­le­di­gin­gen

On­ver­be­ter­lijk? Maar neen, zo bleek vo­ri­ge speel­dag in Wa­re­gem. Waar Che­va­lier weer scoor­de, maar os­ten­ta­tief wei­ger­de te jui­chen en ach­ter­af plech­tig ver­klaar­de: “Ik wil al die be­le­di­gin­gen niet meer in het voet­bal.” Zie je wel: 30 jaar en pa­pa ge­wor­den. “Ik ver­tel je nog iets meer. Al maak ik straks te­gen An­der­lecht drie goals, ik zal wéér niet jui­chen. Ik heb na­me­lijk be­slo­ten nooit meer te jui­chen bij een goal. Al­lez, tot ik mijn doel heb be­reikt. Hoe­veel goals? Ver­tel ik niet. En waar­om geen ge­juich meer? Ik bel je als het zo­ver is.”

Zon­der die slech­te re­pu­ta­tie en een paar ver­keer­de raad­ge­vers was ik mis­schien bij een gro­te club ge­raakt. Maar ik heb ner­gens spijt van

KORT­RIJK - AN­DER­LECHT

FOTO GEERT VAN DE VELDE

Ted­dy Che­va­lier is aan zijn twee­de ter­mijn be­zig bij KV Kort­rijk.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.