De opa die graag nog kind was

Neer­pelt Als kin­de­ren kon­den kie­zen, zou­den ze al­le­maal een opa wil­len zo­als Pe­ter Ber­ben. Een opa die voor hen een dag­boek bij­houdt, een act doet op hun feest en die el­ke zo­mer met hen op kamp gaat. Een opa die hen leert dat vriend­schap en fa­mi­lie het ho

Het Belang van Limburg - - NIEUWS - Sue SO­MERS

Ik zweer een ech­te Dom­mel­rid­der te zijn / Op­ge­wekt en fijn / Nooit kwaad, wel pa­raat / Vriend voor een an­der en vrien­den voor el­kan­der / Als het niet gaat, vraag raad / Ver­ken de na­tuur en ge­niet van elk uur / Open oog voor me­kaar / Zo ma­ken we het waar / Al­len te sa­men van bron tot het ein­de / De Dom­mel is ons doel.

Boven­staan­de tekst siert het bid­prent­je van Pe­ter Ber­ben. Het is de eed van Dom­mel­rid­ders die Pe­ter op­stel­de en die de rid­ders tij­dens zijn be­gra­fe­nis uit­spra­ken, als een laat­ste ere­sa­luut aan hun lei­der ‘Wit­te Vos’. Maar wie zijn de Dom­mel­rid­ders en hun lei­der? Het klinkt als een Pelt­se car­na­vals­groep, ter­wijl de eed veel­eer aan de scouts doet den­ken.

“Het is een soort fa­mi­lie­scouts­groep die pa­pa op­richt­te”, zegt doch­ter Ju­lie Ber­ben. “Pa­pa was een oud-scout en wil­de dat ge­dach­te­goed door­ge­ven aan zijn klein­kin­de­ren. El­ke zo­mer ging hij met hen op kamp. Hij zocht een tof­fe kamp­plaats uit, stel­de een pro­gram­ma op en trok er­op­uit in de na­tuur. Soms gin­gen er vriend­jes van de klein­kin­de­ren mee – pa­pa is ooit met een groep van twin­tig Dom­mel­rid­ders op kamp ge­weest.”

Dag­boe­ken

Maar wat voor de kin­de­ren een week was van spel en ple­zier, had voor Pe­ter een ho­ge­re be­te­ke­nis. “Pa­pa zat vol le­vens­wijs­he­den die hij eerst aan ons en la­ter aan zijn klein­kin­de­ren door­gaf”, zegt Ju­lie. “Vriend­schap, fa­mi­lie en in de na­tuur zijn vond hij be­lang­rijk. Pa­pa wil­de ons hel­pen en be­scher­men, maar te­ge­lij­ker­tijd was hij zelf een groot kind dat al­leen maar bui­ten wil­de zijn. Op kamp gaan met de Dom­mel­rid­ders: voor hem was dat puur ge­nie­ten.”

Pe­ter was de bes­te pa­pa en opa die de fa­mi­lie zich kon wen­sen, vindt Ju­lie. “Voor al­le klein­kin­de­ren hield hij een dag­boek bij, dat som­mi­gen al ge­kre­gen heb­ben om­dat ze 18 jaar zijn ge­wor­den. Elk dag­boek be­vat spe­ci­fie­ke anekdotes over de klein­kin­de­ren of wat ze op een be­paal­de dag sa­men met opa heb­ben ge­daan. Soms staat er ook een fi­lo­so­fi­sche be­schou­wing tus­sen. Pa­pa las veel en schreef graag. Hij hield zelf een dag­boek bij en is ooit be­gon­nen aan een ro­man die nooit is af­ge­raakt.”

Pe­ter was vroe­ger no­ta­ris, een be­roep dat hij lang heeft uit­ge­oe­fend. Eerst aan huis, maar na een ver­huis hield Pe­ter kan­toor in Neer­pelt. “Zijn be­roep weer­spie­gel­de zijn ka­rak­ter: hij was een so­ci­aal be­wo­gen no­ta­ris”, zegt Ju­lie. “Pa­pa wil­de in de eer­ste plaats men­sen hel­pen. Nooit is hij een dag met te­gen­zin gaan wer­ken.” Zijn so­ci­a­le be­wo­gen­heid re­sul­teer­de te­vens in een po­li­tiek man­daat voor de PVV en VLD. Pe­ter was ge­meen­te­raads­lid in Neer­pelt en werd la­ter ver­ko­zen in het fe­de­ra­le par­le­ment en in de Vlaam­se Raad, de voor­lo­per van het Vlaams Par­le­ment. Hij was er on­der meer lid van de com­mis­sie voor Cul­tuur en van de com­mis­sie van de Ne­der­land­se Taal­unie.

Ont­moe­tin­gen

Ook dich­ter bij huis en­ga­geer­de Pe­ter zich op cul­tu­reel vlak: hij was voor­zit­ter van de Ko­nink­lij­ke Fan­fa­re Kem­pen­bloei en Achel en, wel­licht het man­daat dat hem het nauwst aan het hart lag, voor­zit­ter van het Eu­ro­pees Mu­ziek­fes­ti­val voor de Jeugd, dat elk jaar plaats­vindt in Neer­pelt. “Twin­tig jaar is pa­pa daar voor­zit­ter ge­weest”, weet Ju­lie. “Zo lang ik het me kan her­in­ne­ren, ging hij el­ke maan­dag­avond naar de ver­ga­de­rin­gen van het mu­ziek­fes­ti­val.” Pe­ter kon in­tens ge­nie­ten van mu­ziek. “Hij vond het ook fan­tas­tisch om jon­ge men­sen sa­men mu­ziek te zien ma­ken. Wan­neer de pe­ri­o­de van het mu­ziek­fes­ti­val in Neer­pelt was aan­ge­bro­ken, dan zag je hem stra­len en pro­beer­de hij ons zo veel mo­ge­lijk te be­trek­ken. Dit jaar heb­ben ze hem mooi geeerd met een speech, foto’s en veel ap­plaus – pa­pa over­leed twee da­gen voor de start van het fes­ti­val.” Pe­ter ging graag op reis, met zijn ge­zin en la­ter met vrien­den, op zoek naar an­de­re cul­tu­ren. “Pa­pa was avon­tuur­lijk aan­ge­legd en nieuws­gie­rig naar hoe an­de­re men­sen leef­den”, zegt Ju­lie. “Van el­ke reis bracht hij een sou­ve­nir mee, meest­al iets hand­ge­maakt. Een fa­vo­riet land had hij niet: hij ont­dek­te het lief­ste nieu­we ho­ri­zon­ten. De ver­bin­den­de fac­tor wa­ren tel­kens de men­sen. Pa­pa kon zo en­thou­si­ast pra­ten over ont­moe­tin­gen met an­de­ren.”

To­ve­ren

On­danks al zijn be­zig­he­den was Pe­ter geen af­we­zi­ge va­der. Hoe druk hij ook be­zig was, hij had al­tijd tijd voor zijn kin­de­ren. Tij­dens de week­ends trok hij met hen de bos­sen in en bouw­den ze kam­pen. “Ik weet niet hoe hij het deed,” be­kent Ju­lie, “maar veel had te ma­ken met on­ze ma­ma: zij was huis­moe­der en zorg­de er­voor dat de boel bleef draai­en als pa­pa weer eens weg moest.” Pe­ter over­leed aan de ge­vol­gen van maag­kan­ker. Een half jaar ge­le­den stel­den dok­ters vast dat hij ziek was. Na een ope­ra­tie eind maart, waar­bij zijn maag werd ver­wij­derd, ge­raak­te hij er niet meer bo­ven­op. Er volg­den com­pli­ca­ties en een nieu­we ope­ra­tie, die hem nog meer ver­zwak­ten. “Pa­pa is in co­ma ge­raakt, maar op som­mi­ge mo­men­ten was hij hel­der en kon­den we af­scheid ne­men. Zijn laat­ste woor­den wa­ren: ‘Maak nooit ru­zie’.” Van­daar ook de ver­wij­zing naar het lied­je ‘To­ve­ren’ van Her­man van Veen, bo­ven­aan het over­lij­dens­be­richt. “Het is een num­mer dat pa­pa vaak heeft ge­bruikt tij­dens ons le­ven”, zegt Ju­lie. “Hij speel­de het on­der meer af tij­dens fees­ten van de klein­kin­de­ren, ter­wijl hij een act deed. De tekst van het lied pas­te per­fect bij hem: Als hij kon to­ve­ren / Dan hiel­den al­le men­sen van el­kaar.”

HBVL FOTO

Pe­ter Ber­ben met en­ke­le van zijn klein­kin­de­ren ali­as Dom­mel­rid­ders, met wie hij el­ke zo­mer op kamp ging.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.