Do­ma­ći Sun­nysi­ders i My Bud­dy Mo­ose uk­la­pa­ju se u tren­do­ve, mo­gli bi i oti­ći iz Hr­vat­ske

Vecernji list - Hrvatska - - Kritika - NAŠ GLAZ­BE­NI KRITIČAR PI­ŠE O TRENDOVIMA NA HR­VAT­SKOJ ESTRADNOJ SCENI

Pri­je tri­de­se­tak go­di­na sko­van ter­min “no­vog tra­di­ci­ona­liz­ma” svje­do­čio je ra­đa­nju žan­ra ko­ji je u tre­nut­ku op­će mo­der­ni­za­ci­je, a i ba­na­li­za­ci­je rock-glaz­be u osam­de­se­ti­ma pos­tao ven­til mla­dim, na­do­la­ze­ćim svjet­skim rock-glaz­be­ni­ci­ma za bav­lje­nje kla­sič­nim, te­melj­nim zvu­kom roc­ka. Od co­un­tryja, ko­je­mu su čes­to te­pa­li no­vo­smiš­lje­nu ko­va­ni­cu “no­vi co­un­try”, pre­ko blu­esa, so­ula i fol­ka, sve ono što se mo­glo po­ku­pi­ti iz bo­ga­te po­vi­jes­ti rock-kul­tu­re uš­lo je na me­ni no­vih iz­vo­đa­ča ko­ji su “kla­si­ci” pris­tu­pa­li s no­vih po­zi­ci­ja. Ali is­to­dob­no su nas­to­ja­li za­dr­ža­ti “te­melj­ne vri­jed­nos­ti”, u me­đu­vre­me­nu po­gub­lje­ne u ma­sov­no dis­tri­bu­ira­noj pop i rock-glaz­bi, te se “na­pi­ti” s čis­tog iz­vo­ra iz pe­de­se­tih i šez­de­se­tih go­di­na. Da­pa­če, i mno­gi pr­vo­bor­ci roc­ka to su sa­mi na­pra­vi­li vra­ća­ju­ći se ko­ri­je­ni­ma kad su shva­ti­li da no­vi odnosi u svjet­skoj, po­gla­vi­to ame­rič­koj glaz­bi, za­bo­rav­lja­ju na proš­lost ko­ja po­la­ko i si­gur­no pro­pa­da. Sje­ti­mo se akus­tič­nih al­bu­ma Bo­ba Dyla­na “Go­od As I’ve Be­en To You” i “Wor­ld Go­ne Wrong” (nas­lov ko­jim je Dylan objas­nio sve) iz sre­di­ne de­ve­de­se­tih, ili se­ri­ji al­bu­ma Joh­n­nyja Ca­sha „Ame­ri­can Re­cor­din­gs“iz de­ve­de­se­tih na ko­ji­ma je su­ra­đi­vao s pro­du­cen­tom Ric­kom Ru­bi­nom. Ru­bin je bio je­dan od od­go­vor­nih za do­la­zak no­vog zvu­ka hip ho­pa i grun­gea te pro­boj mno­gih no­vih rock-zvi­jez­da, ali i sam je znao da postoji proš­lost, sve vi­še za­brav­lje­na. Upra­vo tim te­me­lji­ma vra­ti­la se ci­je­la generacija mla­đih glaz­be­ni­ka, a ra­de to i da­nas, pa su u ovom slu­ča­ju ri­je­či “no­vi tra­di­ci­ona­li­zam” ili “al­ter­na­tiv­ni co­un­try”, “neo­folk” i os­ta­li žan­ro­vi sa so­bom do­ni­je­li uz­bud­lji­vu no­vu glaz­bu ko­ja se nas­la­nja­la na naj­bo­lje od one sta­re. I ni­je bi­la ri­ječ o kon­zer­va­tiv­nom pro­ce­su, da­pa­če, sa­svim obr­nu­to, una­toč ri­je­či “tra­di­ci­ona­li­zam” u na­zi­vu, mla­di glaz­be­ni­ci vra­ti­li su ino­va­tiv­nost na rock-sce­nu za­bav­lje­nu me­ga­zvi­jez­da­ma. I na do­ma­ćem te­re­nu na­gle­da­li smo se gos­tu­ju­ćih ben­do­va i na­ših glaz­be­ni­ka ko­ji su iz­dr­ža­li du­lje ili kra­će, ali dva re­cent­na do­ma­ća al­bu­ma po­nov­no nas pod­sje­ća­ju da ima­mo oz­bilj­ne pred­stav­ni­ke i u “ko­ri­jen­skim” žan­ro­vi­ma roc­ka. Ri­ječ je o al­bu­mi­ma “IV” gru­pe My Bud­dy Mo­ose i “Click Play” Sun­nysi­der­sa, ko­ji se uk­la­pa­ju kao ru­ka i ru­ka­vi­ca u tren­do­ve alt-roc­ka, “ame­ri­ca­ne” i no­vog blu­esa, u ko­jem mla­đi pro­ta­go­nis­ti pre­uzi­ma­ju “uprav­lja­nje” kla­sič­nim zvu­kom i pos­tav­ka­ma rock-glaz­be. Ni­su oni za­pra­vo vi­še ni ta­ko mla­di – prem­da se kod nas mla­di­ma do­živ­lja­va­ju svi ko­ji ne svi­ra­ju du­lje od dva­de­se­tak go­di­na, jer put do ve­ćeg us­pje­ha pri­lič­no je dug i te­žak na do­ma­ćem glaz­be­nom tr­ži­štu – a uk­la­pa­ju se, bez ob­zi­ra na to što je ri­ječ o sas­ta­vi­ma raz­li­či­tog zvu­ka, žan­ra i pris­tu­pa, i u dru­ge do­ma­će tren­do­ve. Re­ci­mo, u onaj ma­sov­nog od­la­ska mla­dih lju­di iz Hr­vat­ske u svi­jet, što su i ovi pro­ba­li sa svo­jom glaz­bom i pri­lič­no im do­bro ide. Split­ski Sun­nysi­ders i Boris Hre­pić-Hre­pa već su odav­no do­ma­ći u Memp­hi­su, gdje su 2011. su­dje­lo­va­li na poz­na­tom In­ter­na­ti­onal Blu­es Chal­len­ge fes­ti­va­lu i u lju­toj ame­rič­koj kon­ku­ren­ci­ji uš­li u po­lu­fi­na­le. Na­kon tre­ćeg al­bu­ma “10 kar­to­li­na s Da­le­ke oba­le”, Hre­pić je bio član Da­le­ke oba­le od 1985. do 2001. i je­di­ni član ko­ji je nas­tu­pio na svim kon­cer­ti­ma ben­da – “Click Play” je s de­set pje­sa­ma nji­hov naj­re­pre­zen­ta­tiv­ni­ji al­bum do sa­da, a ve­ći­nom autor­ski ma­te­ri­jal, sjaj­nu svir­ku i pri­rod­ne vo­ka­le na­do­pu­nju­ju dvi­je (do­bre) obra­de – “Help the Po­or”, poz­na­tu iz re­per­to­ara B. B. Kin­ga, i “Lit­tle Wing”, Ji­mi­ja Hen­drixa. I u jed­nom i u dru­gom slu­ča­ju Sun­nysi­ders su na “Click Play” do­gu­ra­li do mak­si­mu­ma; ri­ječ je o glaz­bi u ko­joj mo­že­te uži­va­ti i pi­ta­ti se “odak­le su ovi?”, dok ne shva­ti­te da su “na­ši”, ali i “nji­ho­vi”. Ri­ječ­ki My Bud­dy Mo­ose ok­vir­no se mo­že smjes­ti­ti u pros­tor “ame­ri­ca­ne”, dio su kru­žo­ka ben­do­va ko­je pu­tem ka­na­la ne­za­vis­ne sce­ne ci­je­ne po ci­je­lom svi­je­tu, a zad­nji al­bum “Shi­ne! Shi­ne! Shi­ne!” pri­je go­to­vo četiri go­di­ne pro­du­ci­rao im je Chris Ec­k­man iz The Wal­ka­bo­ut­sa. Ec­k­man je ina­če i član sjaj­ne pos­ta­ve The Stran­gea (upra­vo sni­ma­ju no­vi al­bum), ko­ju či­ni s do­ma­ćim The Bam­bi Mo­les­ter­si­ma, s ko­ji­ma je svi­rao i vo­đa My Bud­dy Mo­osea Lu­ka Ben­čić. Kao što su se i The Bam­bi Mo­les­ter­si nas­lu­ša­li svjet­skih hva­los­pje­va, My Bud­dy Mo­ose kre­nu­li su nji­ho­vim pu­tem i po­bra­li od­lič­ne re­cen­zi­je, po­go­to­vo za sja­jan dru­gi al­bum “Won­der­ful Fe­eling of Emp­ti­ness”. No­vi “IV”, upra­vo objav­ljen i na vi­ni­lu, pun je sjaj­nih pje­sa­ma ko­je iz­me­đu na­pu­ca­ne me­lo­di­oz­nos­ti, ame­ri­ca­ne, po­pa šez­de­se­tih, psi­ho­de­li­je, ba­la­da i fi­li­gran­ske maj­stor­ske svir­ke po­ka­zu­ju ra­skoš jed­nog od po­naj­bo­ljih do­ma­ćih rock-ben­do­va. Da­pa­če, to­li­ko ih ci­je­ne da su na ovo­ljet­nom fes­ti­va­lu Su­perUho svi­ra­li i kao pra­te­ći sas­tav ci­je­nje­nog M.War­da, auten­tič­nog pred­stav­ni­ka „ame­ri­ca­ne“iz Ore­go­na. Oba al­bu­ma s po de­set pje­sa­ma, ot­pje­va­nih na en­gle­skom je­zi­ku, po­t­vr­đu­ju da u nji­ho­vim slu­ča­je­vi­ma, za raz­li­ku od po­la onih s do­ma­će es­tra­de ko­ji ma­šta­ju o us­pje­hu u svi­je­tu, ni­je ri­ječ o is­hi­tre­nim pro­sud­ba­ma i ne­re­al­nim že­lja­ma, jer su kao i dru­gi s eu­rop­ske sce­ne ko­je ci­je­ne u svi­je­tu an­glo­sak­son­skog roc­ka (či­taj, SAD i Ve­li­ka Bri­ta­ni­ja), pri­je sve­ga pri­rod­ni i spo­sob­ni u to­me što ra­de. Pa ako odu „van“, ne­će se iz­gu­bi­ti.

Split­ski Sun­nysi­ders i Boris Hre­pićHre­pa već su odav­no do­ma­ći u Memp­hi­su, gdje su 2011. su­dje­lo­va­li na poz­na­tom In­ter­na­ti­onal Blu­es Chal­len­ge fes­ti­va­lu

My Bud­dy Mo­ose dio su kru­žo­ka ben­do­va ko­je pu­tem ka­na­la ne­za­vis­ne sce­ne ci­je­ne po ci­je­lom svi­je­tu

Newspapers in Croatian

Newspapers from Croatia

© PressReader. All rights reserved.