Ach lää­der­sche – Tan­de Mi­in­sche unn e gud­di Idee

KO­LUM­NE SAARMÒÒ

Saarbruecker Zeitung - - HEIMAT -

Ihr Sab­rig­ger Pl­add had mei Tan­de Mi­in­sche nidd vá­lernd, wie se e paa Jòhr im Schwä­bi­sche waa – bei bes­se­re Leid­na als Haus­halds­hilf. Bis­je ab­ge­färbd had bloos das „-le“, wo die an al­les dra­an hän­ge. Wo die „so­o­de­le“sa­an, had sie, widder de­hämm „so­o­sche“ge­saad. Unn „Ach lää­der­sche“stadd „lei­der“, wem’má ihr eb­bes vòr­ge­jòò­merd had, was sie nidd ernschd hol­le wolld. „Ach lää­der­sche!“Aus­ge­re­schend das hann isch mir als Bub aan­ge­wehnd unn bis heid nidd gans ab­ge­leed.

Unn das had mei Kum­bel Kar­lHeinz, e Frih­rend­ner, uff e Ge­schäf­ds­idee ge­brung. Er wohnd paa Hai­ser näwe’m – wie er saad – „Dis­coun­ter sei­nes Ver­trau­ens“. Dord gehd á je­de Daa hin: ir­jen­debbes kaa­fe, aw­wer vòr al­lem Schwädz­jer hal­le unn dòòbei die Gäng vá­sper­re.

Nei­lisch be­schwäärd á sisch, die neie Re­ga­le in demm La­de wä­re so hoch, wer nidd min­nisch­dens änns-ach­dzisch groos wär, käm ans meisch­de ga­anim­meh dra­an.

Das hann isch schunn ge­wusd, weil isch sel­wer im­mer widder mòò je­mand eb­bes vun ow­we run­ner­rei­sche muss. Aw­wer de Karl-Heinz, e Kobb klää­ner, saad, er misd im­mer sel­wer hoch kraw­we­le, unn das wär e Zu­mu­dung! Jedz hann isch mir ne als Tar­zan vòr­ge­stelld, wie er sisch am Re­gal nuff­han­geld, unn dòò is es mir raus­ge­rudschd: Ach lää­der­sche! Dòòd­ruff guggd er misch aan, als wär isch e Weld­wun­ner, stelld sisch uff die Zewe, klobbd má uff die Schul­ler unn rufd: Ge­nau! Das is es! Isch hann bloos Bahn­hof vás­tann unn wohl ach so ge­guggd. Unn dann had á ge­saad. Das is es doch: e Lää­der­sche. Isch hann doch e Alu-Lää­der­sche de­hämm. das holl isch jedz im­mer mid.

Al­so isch hann jòò ge­männd, der machd Quadsch. Nix is! Jedz, zwei Wu­che spä­der, vázehld á mir, er hädd das ta­dsä­schlisch ge­machd, unn das hädd mords­mä­sisch inn­ge­schlaa. Nidd nur er hädd al­les kridd, was á wolld, all mee­schli­sche Leid woll­de sisch sei Lää­der­sche leh­ne. Er wär ball nim’meh aus demm La­de raus­kumm. Unn das had ne uff die Idee ge­brung: Er stehd jedz dord vòrm Inn­gang mid drei Lää­der­scher unn me Schild: Lei­ter zu ver­mie­ten.

Unn die Leid wä­re so froh: Er misd gaa­nix válan­ge, er krääd frei­wil­lisch sei Trink­geld. Gaa­ni­dd schleschd bei demm bis­je Rend. Unn die Daa­che dää­de má än­ner tring­ge gehn – forr mei gud­di Idee. – Dòò kann isch nur sa­an: Dang­ge, Tan­de Mi­in­sche!

Pe­ter Eckert fühlt sich zwar seit 1945 im mo­sel­frän­ki­schen Dif­fer­ten wohl, spricht und schreibt aber nach wie vor rhein­frän­ki­sches Sab­rig­ger Pl­add.

Newspapers in German

Newspapers from Germany

© PressReader. All rights reserved.