DOK­TER GA­LA­MA EN DE KEVERTHERAPIE

Auto Review - - NIEUWS -

Van mij wordt bij tijd en wij­le een on­be­voor­oor­deel­de kijk op au­to’s ver­wacht. Maar tot wel­ke maxi­ma­le ma­te van ob­jec­ti­vi­teit kan een mens ge­ra­ken? De ont­wik­ke­lings­psy­cho­lo­gie heeft be­we­zen dat trau­ma’s, po­si­tie­ve er­va­rin­gen en op­voe­ding in je jeugd­ja­ren je le­vens­lang in je greep hou­den. Tijd voor mij om eens bij me­zelf op de bank te gaan lig­gen. Ik was een jaar of ze­ven, mis­schien acht, toen mijn va­der een Ford Tau­nus 12M aan­schaf­te. In mijn ogen was die mys­te­ri­eu­ze man die ’s zon­dags het vlees kwam snij­den een vlees­ge­wor­den en­cy­clo­pe­die (voor jon­ge­re le­zers: dat is een voor­lo­per van Wi­ki­pe­dia, maar dan op echt pa­pier). Zo ie­mand kon het nooit bij het ver­keer­de eind heb­ben. Dus van­af dat mo­ment ver­de­dig­de ik met hand en tand het merk Ford te­gen de aan­val­len van mijn bes­te vriend­jes Wil­lem en Maar­ten. Hun even­eens on­feil­ba­re va­ders had­den na­me­lijk ge­ko­zen voor res­pec­tie­ve­lijk een Peu­ge­ot 404 en een Opel Re­kord. In de­ze strijd had ik niet be­paald de bes­te pa­pie­ren, maar dat maak­te mij al­leen nog maar on­ver­zoen­lij­ker. Om de vriend­schap niet he­le­maal om zeep te hel­pen, ein­dig­den Wil­lem, Maar­ten en ik on­ze twist­ge­sprek­ken al­tijd met het be­la­che­lijk ma­ken van de Volks­wa­gen Ke­ver. Daar von­den we el­kaar dan weer. Maar­ten had van zijn va­der ge­hoord dat Adolf Hit­ler de au­to ei­gen­han­dig had be­dacht en ge­te­kend. Mijn va­der, die ge­schie­de­nis­le­raar was, had dat be­ves­tigd. Tot zo ver de on­feil­baar­heid van va­ders. On­der­tus­sen wa­ren er met kracht twee stem­pels op mijn jon­gens­hart ge­drukt: Ford is goed en Volks­wa­gen is fout. Naar­ma­te ik groei­de, wer­den de stem­pels gro­ter en lees­baar­der. Tot­dat er een pe­ri­o­de aan­breekt waar­in je je gaat af­zet­ten te­gen je ou­ders en va­ders he­le­maal niet on­feil­baar blij­ken. Met al­le kracht pro­beer je al­le stem­pels uit je jeugd­ja­ren weg te poet­sen. Ze ver­va­gen, maar de con­tou­ren van inkt blij­ven een le­ven lang zicht­baar. Tot op de dag van van­daag. Zo moet Volks­wa­gen nog al­tijd bo­ven­ge­mid­deld zijn best doen om mij te over­tui­gen. Dat het een flut­merk is dat slech­te au­to’s bouwt is echt niet vol te hou­den, dus ik kan niet an­ders dan de re­la­tie­ve saai­heid van het in­te­ri­eur uit­mel­ken. Dat de wei­nig op­win­dend ogen­de bin­nen­kant van hun mo­del­len stee­vast een er­go­no­mi­sche top­pres­ta­tie is, kan ik al­leen schrif­te­lijk er­ken­nen. Mon­de­ling gaat de me­de­de­ling ver­lo­ren in oor­ver­do­vend tan­den­ge­knars. Bij het uit­bre­ken van Die­sel­ga­te sprong mijn zo­ge­naamd ob­jec­tie­ve hart weer op. Zie je wel; echt een mof­fen­streek! Niet lang ge­le­den kon ik een Ke­ver ko­pen, nu een be­taal­ba­re klas­sie­ker. Goe­de prijs, uit­ste­kend exem­plaar en een his­to­risch be­lang­wek­ken­de au­to. Test­rit be­viel uit­ste­kend, toch hield iets me te­gen. Ik heb de ge­le­gen­heid voor­bij la­ten gaan. Bij het merk Ford gaat het pre­cies an­ders­om. Als ik de naam van dit merk hoor of lees, gaan mijn bei­de han­den au­to­ma­tisch in de spreid­stand staan, zo­dat ik veel door de vin­gers kan zien. Maar nu ik mij­zelf op mijn the­ra­pie­bank heb neer­ge­vleid, is het tijd om de waar­heid on­der ogen te ko­men. Het vraagt net als vroe­ger nog al­tijd bij­zon­de­re ‘de­ba­ting skills’ om mijn in­ge­pren­te sym­pa­thie voor het merk van ra­ti­o­ne­le ar­gu­men­ten te voor­zien. Ja, de on­der­stel­len en stuur­in­rich­ting zijn bui­ten­ge­woon goed. En dan? Dan komt er een groot zwart gat. Het klei­ne jon­ge­tje in mij be­gint te hui­len, maar ik ga het toch op­schrij­ven: ze zijn le­lijk. Van de Ka+ en de C-MAX tot en met de Ga­laxy. Al­le­maal! En al heel lang! Ik had mijn hoop nog even ge­ves­tigd op de van As­ton Mar­tin ge­sto­len gril­le, die nu het smoel­werk van al­le mo­del­len siert. Te­ver­geefs. Het stan­daard Ford-in­te­ri­eur is even­eens een ramp. Daar tref je een over­be­volk­te ker­mis van knop­pen aan en een be­spot­te­lijk gro­te mid­den­con­so­le met ra­re recht­op­staan­de ven­ti­la­tiegleu­ven als brie­ven­bus­sen. Red­de­loos ver­lo­ren voel ik mij. Bes­te Wil­lem en Maar­ten, ik ca­pi­tu­leer als­nog. Het klei­ne jon­ge­tje Ba­vo maakt mij nu schuimbekkend uit voor vui­le verrader en moffenvriend. Met een ver­scheurd hart sneer ik te­rug dat Hen­ry Ford een no­toi­re an­ti­se­miet was en zelfs een on­der­schei­ding van Hit­ler heeft ont­van­gen. Wauw, de waar­heid doet pijn. Zo! Dat lijkt me wel ge­noeg voor één in­tro­spec­tie­ve ses­sie. Van dok­ter Ga­la­ma moet ik nu als the­ra­peu­ti­sche op­dracht op Markt­plaats op zoek naar een goed on­der­hou­den Volks­wa­gen Ke­ver.

HET KLEI­NE JON­GE­TJE BA­VO MAAKT MIJ NU SCHUIMBEKKEND UIT VOOR VUI­LE VERRADER EN MOFFENVRIEND.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.