Ser­vies

NRC Handelsblad - - Cultur Nieuws -

ijn oma, de moe­der van mijn va­der, was de doch­ter van een mo­le­naar. Ze was al te oud om met me te com­mu­ni­ce­ren als we er op be­zoek kwa­men. Je gaf haar een hand en dan maar wach­ten tot ze los­liet. Ze had haar tot op haar en­kels, een van haar twee doch­ters die al­tijd thuis zou­den blij­ven wo­nen was ie­de­re dag uren be­zig om het te kam­men en in een knot te prop­pen. Ze ver­za­mel­de ser­vie­zen. Niet om van te eten, daar­van zou­den ze maar slij­ten.

Een va­ge her­in­ne­ring: ik als jon­ge­tje bij de enor­me vi­tri­ne­kast in dat huis in Mid­del­beers, waar­in een deel van die ver­za­me­ling stond. Er sneu­vel­den een bord, een scho­tel­tje en een ei­er­dop­je. Het werd een toe­stand. Ik ont­hield: door mij is dat ser­vies – Schu­mann Ba­va­ria, wit met blau­we bloe­me­tjes – niets meer waard. Met mijn va­der naar de Boe­ren­bond voor lijm. Hij zei: „Dat was een duur ei­er­dop­je, jon­gen.” Wij lij­men in de an­de­re ka­mer, een pre­cies werk­je, de tong hing er­van uit zijn mond. Toen het klaar was, liet ik de werk­stuk­ken zien. Een van de tan­tes, de an­de­re die al­tijd thuis zou blij­ven wo­nen, hield een bord te­gen het licht.

„Je blijft een streep zien”, merk­te ze op. Nee, dat ser­vies was niets meer waard. Mijn va­der in con­claaf met zijn zus­sen en een broer, ze wa­ren al­le­maal al bo­ven de vijf­tig. Of ze het wel of niet te­gen hun moe­der zou­den zeg­gen. „Ze ziet het toch.” Een an­der, bij­na wan­ho­pig: „En dan?”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.