Mi dju­pe med­kjens­le - sam­buan­de teo­logi­stu­den­tar

I det­te inn­leg­get vel eg å bru­ka ny­norsk. Mål­for­ma i seg sjølv in­ne­ber var­me, inn­le­ving, ja, endå poe­si.

Faedrelandsvennen - - MENING - KLARA EVELYN DJUPESLAND, Ven­ne­sla

I dag er det ikkje folk flest eg yns­kjer å nå, men dei så­kal­la sam­buan­de teo­logi­stu­den­ta­ne. Dei er in­ne i ei kjensle­ladd og pro­ble­ma­tisk krise. Tret­ti av dei ga ut­trykk for si­tua­sjo­nen i inn­leg­get «Bis­ko­pe­nes dyne­løf­ting», VL 21. mars. Eg har ver­ke­leg vondt av dei. Ten­kja seg til – å føle seg pres­sa til å gif­ta seg med kjæras­ten sin. Eg for­står for­tvi­lin­ga. Bak seg har dei tre år på vi­dare­gå­an­de sku­le, med ka­rak­te­rar i alle fag. Rett nok er ikkje teo­lo­gi­en eit luk­ka studium, men det krev stu­die­kom­pe­tan­se. Så er dei inna­for,og i gong. Men det tek seks år av li­vet å koma ut igjen. Sjølv om det mes­te er in­ter­res­sant, er nep­pe alle di­si­pli­na­ne like spen­nan­de. Å bu sa­man med ein kul part­nar set na­tur­leg nok ein spiss på til­væ­ret. Havre­gry­na og mjøl­ka sma­ker be­tre når ein er to. Bil­li­ga­ra blir det og -.

Så kjem trus­se­len. Bis­ko­pa­ne har en­de­leg fun­ne tid til å sam­la seg om det 22 år gam­le ut­sag­net som sei­er nei til å or­di­ne­ra sam­buan­de pres­tar. Sa­ka har lege i dva­le si­dan 1995, av­di dei har hatt flei­re og vans­ke­le­ga­re opp­gå­ver å bale med. På bispe­mø­tet nå i veke 10 blei sa­ka av­gjort. In­gen av bis­ko­pa­ne yns­kjer å or­di­ne­ra pres­tar som er sam­buan­de. Det er reint ufor­ståe­leg at våre flot­te, oppe­gå­an­de bis­ko­par ikkje er i pakt med tida -.

I inn­leg­get hev­dar for­fat­ta­ra­ne at sam­livs­for­mer all­tid heng sa­man med det kul­tu­rel­le – og si­dan sam­buar­skap i dag er svært van­leg – bør det vera for­ei­ne­leg med or­di­na­sjon. Sjølv om dei er sam­de i at ek­te­ska­pet er meir for­plik­tan­de, er det å bu sa­man ei grei prøve­tid. Vi­da­re ar­gu­men­te­rar inn­leg­get med at for­di pres­tar skal vera som and­re folk, må sam­buan­de kun­ne or­di­ne­rast. Det­te vil tru­leg ska­pe nær­leik til men­nes­ka sitt liv.

Man­ge av dei­ra med­stu­den­tar er av ei anna mei­ning. Dei tak­kar bis­ko­pa­ne for dei­ra stand­punkt. Sam­buar­skap er ei pri­vat for­plik­ting, mei­ner dei, me­d­an kris­ten ek­te­skaps­inn­gå­ing er ei of­fent­leg pakt inn­gått for Guds åsyn. Dess­utan har pres­tar ei sær­skilt for­plik­ting til å leva som kyr­kja læ­rer, og slik vere eit føre­bi­le­te – ikkje minst for dei unge. Så kan ein spør­je : Er ikkje det­te ei tolk­ningsak?

Bi­be­len og Ko­ra­nen blir tol­ka ulikt, både av lek og lærd. Kven har krav på det ret­te sva­ret? Mi hel­sing til dei sam­buan­de teo­logi­stu­den­ta­ne er: Ikkje sjå mørkt på si­tua­sjo­nen. Bis­ko­pa­ne våre er varm­hjar­ta og to­le­ran­te. Dei har snudd før (fak­tist 180 gra­der), og dei kan gje­ra det på ny. Hugs at flei­re av dei for kort tid si­dan stem­te for noko dei var sterkt imot. Ber­re dei kan be­va­re ein­hei­ta , så er det ikkje så nøye med san­nin­ga. Dess­utan ty­der my­kje på at Bjørn Eids­våg si ånd sve­var over lan­det vårt i dag: «Når Or­det ( Bi­be­len) står i ve­gen for kjær­lei­ken, må Or­det vike.»

Newspapers in Norwegian

Newspapers from Norway

© PressReader. All rights reserved.