Dys­tert om Sør-su­dan

Faedrelandsvennen - - KULTUR - BJARNE TVEITEN

ROMAN

Der sa­van­nen en­der

Gun­nar Kop­pe­rud Gyl­den­dal

Gun­nar Kop­pe­rud har lang farts­tid som jour­na­list i Afri­ka. Grun­dig kjenn­skap til afri­kansk po­li­tikk og dag­leg­liv ligg i bot­nen i den­ne spen­nan­de ro­ma­nen. Ei­gent­leg er det tre for­tel­jin­gar for­fat­ta­ren har flet­ta i hop.

Ein fa­mi­lie; mor, far og to barn, blir kid­nap­pa. Ein kor­rupt, gresk bar- og ho­tell­ei­gar har man­ge, og tvil­sa­me, kon­tak­tar å nyt­te / ut­nyt­te. Ein norsk, des­il­lu­sjo­nert re­por­ter som ligg og «va­ker» i ku­lis- sa­ne skal på sett og vis bli gans­ke sen­tral etter kvart. I til­legg ope­re­rer ei dame frå norsk UD, og ei ung dame frå «Le­ger uten gren­ser» i ut­kant­en av hand­lin­ga.

Stort meir av den kon­kre­te hand­lin­ga, som i all ho­vud­sak er lagd til Sør-su­dan, skal eg ikkje røpe, men for­fat­ta­ren ska­per driv gjen­nom nes­ten 350 si­der.

«Der sa­van­nen en­der» er ein dys­ter roman, for ikkje å seie ein dyst­o­pi. Bror­par­ten av per­sona­ne, uta­nom den kid­nap­pa fa­mi­li­en, er opp­tek­ne av kor­leis dei kan sik­re eig­ne, øko­no­mis­ke og po­li­tis­ke in­ter­es­ser. Flei­re snak­kar om fred, for­soning og så vi­da­re, men det er tomt snakk. Det hand­lar om pen­gar, ikkje om fri­dom og fred.

Bil­det av Sør-su­dan er kol­svart. Finst ei­gent­leg ikkje lys i tun­ne­len. Rett nok finst det no­kre euro­pe­is­ke unge jen­ter som står fram som mo­di­ge og ster­ke. Ei av dei er dama frå «Le­ger uten gren­ser», men ho over­le­ver ikkje rå­ska­pen.

Eg synst «Der sa­van­nen slut­ter» var ei vond bok å lese. For­fat­ta­ren er flink nok som spen­nings­ska­par til å jage meg gjen­nom si­de­ne, men sjølv om det en­dar bra for den nors­ke fa­mi­li­en som blir kid­nap­pa, er det my­kje som skur­rar. Når ein så røynd kjen­nar av Afri­ka ge­ne­relt, og Su­dan spe­si­elt, kon­klu­de­rer så dys­tert, kjen­ner eg at hå­pet om noko be­tre i fram­ti­da blir borte.

Til slutt, eg greip meg man­ge gon­ger me­d­an eg las ro­ma­nen til Kop­pe­rud, i å min­nast Jon Miche­lets fan­tas­tis­ke ro­man­se­rie om krigs­sig­la­ra­ne. Van­vi­tet, krigs­hel­ve­tet, er langt på veg det same. Men, Miche­let har hei­le tida eit lys i tun­ne­len. Det har ikkje Kop­pe­rud – og det kjen­nest vondt og trist.

Newspapers in Norwegian

Newspapers from Norway

© PressReader. All rights reserved.