God krim frå Har­dan­ger

Faedrelandsvennen - - KULTUR - BJARNE TVEITEN

KRIM Skin­net be­drar

Ag­nes Lo­vi­se Mat­re Gyl­den­dal flei­re per­son­ar i lo­kal­sam­fun­net, til dels med kri­mi­nell for­tid. Sys­ter til An­ders, Ina, 12 år gamal, prø­ver å gøy­me bort at fa­ren er val­de­leg, at han drikk tett, i det hei­le er ein drit­sekk og heilt ueig­na som far. En­kel­te vil kan­skje mei­ne at han er over­fla­tisk skis­sert. Eg har kjent eit par menn som til for­veks­ling lik­nar Gul­lik­sen, og let det vere med det.

Eg had­de kan­skje ven­ta flei­re na­tur­skild­rin­gar i ei bok lagt til det vak­re som­mar­har­dan­ger, men dei som har fått plass er fine. Per­son­leg synst eg at presse­kri­tik­ken, sær­leg av VG og TV2 er kras­sa­re enn nød­ven­dig. Alt i alt er «Skin­net be­drar» ein god krim – med ein for­ry­kan­de og over­ras­kan­de slutt.

Plot­tet er heilt greitt, utan å vere di­rek­te ny­ska­pan­de. Alle dei sen­tra­le ho­vud­per­sona­ne har sine trau­me å stre­ve med, men eg synst den mest heil­støyp­te er 12-årin­gen Ina. Ho fun- ge­rer i prak­sis som både mor og store­søs­ter for vesle­bror, ho pas­sar hu­sar­beid og mat­stell, og tek på seg an­svar langt uto­ver det ein 12-åring skal ha. Sam­ti­dig grei­er for­fat­ta­ren å få fram bar­net i hen­ne også, i det hei­le tatt er teik­nin­ga av Ina skrift­leg por­trett­kunst i øvs­te di­vi­sjon.

No­k­re i det gans­ke sto­re per­son­gal­le­ri­et er så pe­ri­fe­re at dei gjer­ne kun­ne ha blitt tek­ne ut, men eg sit med ei kjens­le av at dei kan­skje er tek­ne med for å spe­le meir sen­tra­le rol­lar i ko­man­de bø­ker. Ja, eg kjen­ner meg tolleg trygg på at for­fat­ta­ren har flei­re bø­ker til på bed­din­gen, og så det er sagt, eg ser fram til å føl­gje Mat­re vi­da­re.

Gyl­den­dal har valt å pre­sen­te­re bø­ke­ne til ek­te­pa­ret Ag­nes Lo­vi­se Mat­re og Geir Tan­gen sa­man. Det er ko­na som de­fi­ni­tivt kjem best ut.

Newspapers in Norwegian

Newspapers from Norway

© PressReader. All rights reserved.