«En kir­ke­lig homo­pro­fe­ti»

Faedrelandsvennen - - MENING - KJELL FARESTVEIT, pen­sjo­nert prest

Jour­na­list Bjørn Mar­kus­sen sin laur­dags­kom­men­tar på­kal­lar no­kre merk­na­der.

Han plas­se­rer seg i god av­stand frå, og høgt over det land­ska­pet han kik­kar ned på, og så kjem han med sine merk­na­der, i ein for meg lett iro­nisk tone. Men la oss flyt­te oss inn i eit litt anna land­skap, og set­je oss sa­man, og sam­ta­le rund bor­det der vi ser kvar­and­re i augo med yn­skje om å dele tan­kar og for­stå meir enn å pro­pa­gan­de­re for eig­ne syns­punkt.

Om vi så legg FN’S barne­kon­ven­sjon på bor­det, og les sa­man pas­su­sen om eit barns rett til både å kjen­ne mor og far, og helst vek­se opp med dei beg­ge. Kva tan­kar om bar­net, om men­nes­ke­leg liv og ut­vik­ling er det som her ligg til grunn? Og kvi­for er grun­na­ne så vik­ti­ge at ein vil for­plik­te med­lems­lan­da til å re­spek­te­re dei? Mar­kus­sen si­te­rer Bi­be­len, og vi kun­ne leg­gje den ved sida.

My­kje sam­sva­rar når det gjeld eit barns ret­tar, og det som skal til for å gje eit barn eit godt liv. Ikkje minst det fjer­de bo­det slær ein ring rundt mor, far og born, Vi kun­ne vel og in­vi­te­re inn ein el­ler an­nan per­son som le­ver med sak­net av å ikkje kjen­ne far el­ler mor, sli­ke som pro­gram­ma med ‘To­re på spo­ret’ gjev oss man­ge gri­pan­de skild­rin­gar av. Då kjem ek­te­skaps­lova der ein kal­ku­le­rer inn far­lau­se born, i eit litt anna lys.

«Kva er då eit men­nes­ke» spør Sal­me 8 i Bi­be­len. Eit djupt fi­lo­so­fisk spørs­mål som har opp­teke ten­kja­rar til al­le ti­der. Det er ikkje vans­ke­leg å fin­ne bø­ker å leg­gje på bor­det, ten­kja­rar som prø­ver å tren­gje inn til li­vet sine dju­pe løyn­do­mar kring men­nes­ket, og for­hold mel­lom men­nes­ke, slik som t.d. Mar­tin Bu­ber gjer det i sin eg-du-fi­lo­so­fi. Mø­tet mel­lom eg og du er kva­li­ta­tivt ann­leis enn mø­tet med eit ‘det’. Å om­gje­re far til eit pro­dukt, rø­rer ved sy­net på men­nes­ket. Far blir så å seie de­gra­dert frå det å vere eit men­nes­ke med an­sikt, his­to­rie, kjens­ler, ja levt liv, til eit det, eit pro­dukt som er ka­ta­lo­gi­sert med hud­far­ge, kropps­stor­leik, evne­nivå og kva det er alt sa­man, og sik­ra mot sjuk­dom og gen­feil.

Vi har alt sett om­ta­la sakar der pro­duk­tet ikkje var etter spe­si­fi­ka­sjo­na­ne. Kva for­stå­ing av men­nes­ket bot­nar det­te i? Kan­skje vi på nytt kun­ne hen­te fram bi­bel­boka med Jesu ster­ke tale om å bar­net, og vårt an­svar for at vi ikkje fø­rer vill, og or­det ,som ein far mis­kun­nar bor­na sine’, og ikkje minst spørs­må­let: ‘kan ei kvin­na gløy­ma sitt dian­de barn?’ Å til­kjen­ne to vaks­ne per­son­ar ret­tar som sam­stun­des tek frå bar­net vik­ti­ge re­la­sjo­nar som er av­gje­ran­de for liv og ut­vik­ling, treng nok ei dju­pa­re gjen­nom­ten­king enn det Mar­kus­sen sin kom­men­tar legg opp til.

Eg har ei sterk kjens­le av at ein både i kyr­kje­le­ge sa­man­hen­gar og i den meir all­men­ne de­bat­ten ikkje vå­gar å ta på al­vor bar­net sin si­tua­sjon, og fes­te tan­ka­ne i ei dju­pa­re for­stå­ing av det å vere men­nes­ke. Ikkje i ho­mo­fili­de­bat­ten, og vis­se­leg ikkje i abort­de­bat­ten.

❞ Eg har ei sterk kjens­le av at ein både i kyr­kje­le­ge sa­man­hen­gar og i den meir all­men­ne de­bat­ten ikkje vå­gar å ta på al­vor bar­net sin si­tua­sjon.

FOTO: NTB SCANPIX

Å til­kjen­ne to vaks­ne per­son­ar ret­tar som sam­stun­des tek frå bar­net vik­ti­ge re­la­sjo­nar som er av­gje­ran­de for liv og ut­vik­ling, treng nok ei dju­pa­re gjen­nom­ten­king enn det Mar­kus­sen sin kom­men­tar legg opp til, skri­ver inn­sen­de­ren.

Newspapers in Norwegian

Newspapers from Norway

© PressReader. All rights reserved.