Om men­neske­ret­tar, yt­rings­fri­dom og like­hand­sa­ming for lova

Det­te er ikkje eit for­svar for lova som så­dan, men ein tanke­kross om kor­leis lova frå tid til anna vert iverk­sett – el­ler ikkje.

Faedrelandsvennen - - MENING - CHRISTOFOROS SCHUFF, men­nes­ke, prest enn så len­ge, teo­log, mu­si­kar, lov­bry­tar

Menn eske retts­kon­ven­sjo­ne­ne rein del av norsk lov, og for min del skal han ha ei over­ord­na stil­ling i høve til res­ten av lov­ver­ket. Kall det­te ei dum­snill tru på over­ord­na prin­sipp, om du vil, men for meg trum­far ar­tik­la­ne der lo­ka­le, re­gio­na­le og na­sjo­na­le lo­ver – slike skal først og framt ut­ar­bei­dast i tråd med kon­ven­sjo­nen.

Eit av des­se over­ord­na prin­sip­pa er yt­rings­fri­dom­men, der det vert fast­slått i ar­tik­kel 19 og 20 at: «Alle skal ha mei­nings- og yt­rings­fri­dom. Den­ne ret­ten gjeld fri­dom til å ha mei­nin­gar utan inn­blan­ding, til å sø­kje, ta imot og gje­re kjent opp­lys­nin­gar og ide­ar gjen­nom alle dei in­for­ma­sjons­ka­na­lar som finst, og på tvers av alle gren­ser.» og vi­da­re at: «Alle har rett til fritt å vere med på møte og i or­ga­ni­sa­sjo­nar med fre­de­le­ge for­mål.» I den en­gels­ke ut­gå­va står det om: «the right to free­dom of peace­ful as­sem­bly», noko som sett i sa­man­heng med ar­tik­kel 19 gjeld òg fre­de­le­ge de­mon­stra­sjo­nar, slik eg tol­kar des­se.

I Noreg skal ein søkja om løy­ve for å hal­da ein de­mon­stra­sjon el­ler marsj i det of­fent­le­ge rom. Når eg og eit hand­full and­re mennes­kjer val­te å ikkje søkja løy­ve for å sitja på gra­set utan­for Stor­tin­get i April 2016, i pro­test mot re­gje­rin­gas brott på men­neske­rett ar, barne­kon­ven­sjo­nen og asyl­ret­ten, var det­te eit med­vi­ten val. For min del vil eg ar­gu­men­te­ra at det å måt­te søkja løy­ve frå myn­dig­hei­ta for å pro­teste­ra mot myn­dig­hei­ta er eit brott på yt­rings­fri­dom­men i seg sjølv. Men, greitt, eg for­står at ikkje alle vil sjå på det på same måte. Sam­stun­des for­står eg at det kan vera sik­ker­heit sm e s sige grun­nar for at po­li­ti­et vil vera syn­le­ge ved en­kel­te mar­ke­rin­gar for å hind­ra ut­brott av vald, osv. I vårt til­fel­le var det nep­pe grunn­lag for mis­tan­ke om ufre­de­le­ge for­mål el­ler ut­ar­tin­gar. Me var to­talt syv mennes­kjer som satt på gra­set med sym­bol som gjaldt flykt­ning­kri­sa – red­nings­vest, hand­lag­de skilt, eit lite telt som sym­bol for dei tu­sen­vis av mennes­kjer og born som lev­de då og til den dag i dag i små kamp­ing­telt rundt om­kring i flykt­ning­leir i Sør-euro­pa for­di

Det som hend­te i Kris­tian­sand 29. juli var at po­li­ti­et gav etter for frykt.

vel­stå­an­de land som Noreg ikkje vil ta imot flei­re. I sta­den lev des­se menne­skja un­der elen­di­ge for­hald me­d­an me ser den and­re ve­gen. For den mar­ke­rin­ga, som var­te i mind­re enn ein halv­time, vart eg og seks and­re ar­res­tert og satt inn på glatt­cel­la. Eg val­te å ikkje ved­ta bota av prin­sipp og der­med måt­te i ret­ten der eg vart dømd til ei bot på kr. 10.000 el­ler 22 da­gar i feng­sel. Heilt si­dan då har eg i mot­sett meg dom­men og bota både skrift­leg og munn­leg, først gjen­nom å anka dom­men til lag­manns­ret­ten, viss anke vart av­vist, og de­ret­ter gjen­nom å på­kla­ga bota til Sta­tens inn­kre­vings­sen­tral.

Som ein del av min yt­rings­fri­dom­men har eg hel­ler ynskja å gå i feng­sel enn å be­tala bota. Ny­leg, når eg nett var ko­men at­ten­de frå Hel­las, ven­ta det meg eit brev der det sto at det had­de vor­te tvangs­inn­krevd litt over kr. 13.000, dvs. bota pluss ge­byr og ren­te for å ha nek­ta å be­tala bota. Eg får sjå kva eg skal gje­ra vi­da­re med den saka, men det­te ser eg òg på som eit brott på yt­rings­fri­dom, etter­som eg ser på det å nek­ta å ved­ta ei bot som ei yt­ring i seg sjølv og ein pro­test mot myn­dig­hei­ta – ei myn­dig­heit og re­gje­ring som har ein del flei­re al­vor­le­ge lov­brott på sam­vi­tet, ikkje ber­re i høve til asy­lan­tar og asyl­bor­na, men like al­vor­leg i høve til norsk vå­pen­eks­port... Men, men…ty­de­leg­vis er ikkje over­ord­na prin­sipp noko alle er like opp­tek­ne av... I høve til yt­rings­fri­dom ge­ne­relt vil eg for­sva­ra at òg mine mei­nings­mot­stan­da­rar skal kun­na hal­da de­mon­stra­sjo­nar ang. ting som eg er i usem­je med dei om sjølv… så len­ge det­te har «fre­de­le­ge for­mål» og ut­ar­tar seg på fre­de­leg vis. Og eg og dei­ra mot­stan­da­rar lyt ha same høve til på fre­de­leg vis visa vår mot­stand mot dei­ra hald­nin­gar og hand­lin­gar – el­ler hel­ler for det me står for: like­verd og in­klu­de­ring av alle, uan­sett opp­hav, kjønn, re­li­gion, po­li­tisk stå­stad, hud­far­ge el­ler sek­su­ali­tet.

I ut­gangs­punkt har eg re­spekt for en­kel­te i po­li­ti­et på Sør­lan­det og eg har hatt eit godt sam­ar­beid med dei dei sis­te åra, tross min mot­stand mot ein del in­struk­sar frå Jus­tis­de­par­te­men­tet, men det som hend­te i Kris­tian­sand 29. juli var at po­li­ti­et gav etter for frykt. Fryk­ten had­de over­ta­ket. Og då fekk me sjå tyd­leg ulik­heit i hand­sa­ming av to svært for­skjel­le­ge de­mon­stra­sjons­for­mar – ein med eit fre­de­leg grunn­lag og ein ba­sert på frykt og hat. Frykt, un­der­tryk­king og makt­spel skal med ikkje gje­va etter for! T il­syne­la­tan­de har po­li­ti­et etter­kome flei­re in­struk­sar frå Jus­tis­de­par­te­men­tet i høve til ut­sen­ding av asyl­born, noko som har vore eit klårt brott på men­neske­ret­tar og barne­kon­ven­sjo­nen, utan at det har vor­te visst noko sær­leg mot­stand frå po­li­ti­et si side i prak­sis. Po­li­ti­et hen­ta bor­na. Dei vart sendt ut av lan­det. Punk­tum. Eit hand­full mennes­kjer stil­te seg fre­de­leg opp utan­for Stor­tin­get og vart ar­res­tert og i bøte­lagd. Ja­vel… Men så kjem vel over seks­ti mennes­kjer og over­tek gå­gata i ein norsk by, utan løy­ve og med eit bod­skap av hat og un­der­tryk­king, og til­syne­la­tan­de har dei fles­te gått fri, utan at dei fles­te nær­mast blei stan­sa i det hei­le.

Kvar er rett­fer­da? Kva om po­li­ti­et var like kla­re for å stop­pa dei høg­re-eks­tre­me i Kris­tian­sand og i bøte­leg­gja dei som dei var når skul­le hen­ta asyl­bor­na dei sis­te åra? Kvar har det vor­te av like­sam­han­ding for lova? Men ikkje minst, kvar har det vor­te av ver­dig­hei­ta og sam­vi­tet?

FOTO: JARLE MAR­TIN­SEN

I ut­gangs­punkt har eg re­spekt for en­kel­te i po­li­ti­et på Sør­lan­det og eg har hatt eit godt sam­ar­beid med dei dei sis­te åra, tross min mot­stand mot ein del in­struk­sar frå Jus­tis­de­par­te­men­tet, men det som hend­te i Kris­tian­sand 29. juli var at po­li­ti­et gav etter for frykt, skri­ver ar­tik­kel­for­fat­te­ren.

Newspapers in Norwegian

Newspapers from Norway

© PressReader. All rights reserved.