Pa se stem

As jy kin­ders het, is on­der­han­de­ling deel van el­ke dag. Dis net moei­li­ker as in die raad­saal.

Baba & Kleuter - - INHOUND -

Ek pro­beer tans om my on­der­han­de­lings-teg­nie­ke op te skerp. Nie weens ’n sa­ke­tran­sak­sie van e­ni­ge aard nie. Nee, nee. In só ’n on­der­han­de­ling vind al­bei par­tye da­rem ge­woon­lik baat by die uit­koms­te.

Dié on­der­han­de­ling waar­van ek praat, is tus­sen pa en twee­ja­ri­ge, en be­skik oor sy eie stel u­nie­ke re­ëls. Som­mi­ges daar­van sal jy in ’n tyd­skrif soos dié raak­lees, maar die mees­te leer jy so met die pad langs.

An­der sal vir jou sê jy moet in geen om­stan­dig­he­de met jou kind “onderhandel” nie. K­link na ’n lek­ker pla­neet daai, ek wil ook soon­toe gaan.

In die hit­te van die stryd werk dit so: My vrou is be­sig om na ons ba­ba­dog­ter om te sien. El­ders in die huis is dit ek, my be­si­ge seun­tjie en sy sop­nat doek wat al soos ’n Ker­skous hang. Ek neem ’n diep, voor­be­rei­den­de a­sem­teug. “Kom ons ruil gou daai doe­kie, boe­tie­man.” “Nee, pap­pa.” Hier be­gin dit dus. Ek wil graag sy doek ruil, want dit sal vir hom goed wees. Dit skeel hom min; hy speel mos nou.

Daar is ’n paar op­sies wat ek ewe on­kun­dig oor­weeg. Een is aan­dag­af­lei­ding: “Kyk net wat maak daai var­kies nóú op die te­le­vi­sie!”

En as hy wel kyk, moet jy met daai doek laat waai soos met jou das­knoop na­dat die kerk­klok klaar ge­lui het. Maar die kans is ook goed dat hy reg­tig nie om­gee wat die var­kies doen nie.

Dan is daar is drei­ge­men­te, so ma­tig as moont­lik: “Jy gaan nie bui­te speel voor jy nie daai doek ge­ruil het nie.” Dit kan werk, maar die kans is goed dat hy ont­steld gaan wees oor die ver­bod op bui­te speel en dat jy dan ’n ont­stel­de kind se doek moet ruil.

Of so­si­a­le af­per­sing: “Wat sal jou maat­jies dink as hul­le jou met so ’n nat doek sien rond­loop?” Soms laat dít hom ’n oom­blik in die ver­te staar – pro­beer hy dalk reg­tig dink wat hul­le sou sê? Maar ge­woon­lik blyk dit hy glo sy maat­jies sal hoe­ge­naamd geen pro­bleem daar­mee hê nie.

Ver­ge­ly­ken­de be­wy­se: “Kyk, sus­sie speel lek­ker om­dat sy háár nuwe doek mooi soet aan­ge­trek het.” Dié een werk soms soos ’n bom, maar dan is daar die dae wat hy dit júís nie wil doen nie om­dat sus­sie dit ge­doen het. Dan werk dit ook soos ’n bom – ’n tyd­bom.

Be­lo­ning: “As jy stil lê dat ek jou doek ruil, het ek vir jou ’n ver­ras­sing ...” Maak dan se­ker dit is iets wat hy wil hê, en dat jy dit ge­reed het. Die ver­skil tus­sen be­lo­ning en om­ko­pe­ry? Dun grens, as jy my vra. Maar dit is on­der­han­de­ling dié, nie kin­der­spe­le­tjies nie.

Pak die bul by die ho­rings: Hier is die woor­de maar min. Jy sit jou vas­be­ra­de ge­sig op, pen die k­leu­ter vas, en rúíl daai doek. Ver­beel jou jy stoei met ’n kro­ko­dil. Dis hoe dit soms kan gaan. Maar die na­de­le daar­van is van­self­spre­kend, jou ou buf­fel.

Aan die een kant sal die kin­der­ken­ners my ’n druip­sy­fer gee vir hier­die po­ging tot kin­der­siel­kun­de. Wie is nou eint­lik die ma­ni­pu­leer­der? Ek of hy? Aan die an­der kant ge­sels ek hier met reg­te ma’s en pa’s. Men­se wie se kos op die stoof is, sel­foon in ’n an­der ver­trek lui, bad­wa­ter tap of wie se rug­by­span op pad is om die wen­drie te druk ter­wyl die doek­do­ku­men­têr hom af­speel.

My raad oor die on­der­han­de­lings is nie vrees­lik a­ka­de­mies nie: Raak ge­woond aan ver­loor, met gra­sie. Daar­mee was ek nog nooit baie goed nie. Met dank aan die SuidA­fri­kaan­se Rug­by­u­nie en In­kom­ste­diens is ek dit dees­dae wel meer ge­woond.

Som­mi­ge van die on­der­han­de­lings ver­loop eg­ter so vlot, jy wil men­se daar­van ver­tel. So kan ek in die ka­te­go­rie “goeie ma­nie­re” maar noem dat my k­leu­ter se “dan­kies” en “nee dan­kies” mooi aan­kom. Ver­al die “nee dan­kies”.

“Boe­tie, sit neer daar­die gholf­stok, jy gaan vir sus­sie raak­slaan.” “Nee dankie, pap­pa.” Reg­te klein po­li­ti­kus. Ty­dens pre­si­dent Zu­ma se staats­re­de vroe­ër die jaar was daar ook só ’n oom­blik – die be­rug­te “**** you, ho­nou­ra­ble mem­ber”. Nee dankie, pap­pa. Al ver­moed ek dat baie van die nat doe­ke in die par­le­ment wél met om­ko­pe­ry in­skik­lik ge­ruil sal kan word...

By die huis ver­loop din­ge ge­luk­kig meer be­skaaf, maar iet­wat meer on­voor­spel­baar as in ’n par­le­men­tê­re sit­ting. Want so­dra jy die erg­ste sien aan­kom, vra die klein man­ne­tjie som­mer sélf of jy sy doek sal ruil – hy gaan lê vry­wil­lig op die bed en wag. Met ’n smi­le. Én be­dank jou daar­na.

Ag­ter­na pro­beer ek dit dan in her­o­ën­skou neem. Wat het ek dié keer reg ge­doen? Ek wil ’n aan­te­ke­ning maak.

Die sleg­te nuus is: Die­self­de teg­niek werk sel­de nóg ’n keer. Die ver­ras­sings­e­le­ment is daar­mee heen, ver­moed ek.

So dít is hoe­kom ek my on­der­han­de­lings-teg­nie­ke pro­beer op­skerp. Jy weet nooit wat­ter een jy van­dag no­dig gaan kry nie. Min­stens weet ek nou ’n “wen” is nie ge­waar­borg nie, dus pak ek die pa-ta­ke met ne­de­ri­ge op­ti­mis­me aan – so kalm moont­lik, en na­tuur­lik lief­de­vol.

Jy sien, net nou die aand het hy met ’n groot vier­kan­ti­ge plak­ker op sy voor­kop gaan slaap, want hy wou. Dit is ’n veld­slag wat ek graag ver­loor het, want die oor­log was mý­ne.

Hy het – met ’n “lief vir jou, pap­pa” – stroop­soet in sy bed gaan klim, oë toe­ge­maak, en ge­slaap.

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.