’n Nuwe jaar, die­selfde uit­sigloosheid

Grocott's Mail - - MAKANA VOICES -

My gemeen­skap het die koms van die nuwe jaar met Ba­belse lawaai in­gelui. Vu­ur­w­erke het ’n donker hemel­ruim verlig aange­help deur loeiende am­bu­lanse en n kon­vooi mo­tors deur die strate.

Die Kers­seisoen was 'n stiller af­fere. Skrapse spaargeld­jies is ver­sigtig aangewend en daar was min­der en­toe­si­asme vir die tra­di­sionele uit­tog na Port Al­fred en Vis­riv­ier­mond.

Som­mige ouers het bekom­merd gewag op die ma­triekuit­slae en stil gebid vir hul kinders.

Op die oog af was daar rus en vrede. Har­monie het geheers. Of so wou dit voorkom. Nou reen die werk­likheid op ons neer en humeure ontvlam.

Vir die gema­trikuleerdes is dit ’n nag­mer­rie. Hulle moet ’n loop­baan kies in 'n toe­s­tand van min werkgeleen­thede. Som­mige word ged­wing om hul drome prys te gee. Hulle moet drin­gend werk soek om die swaarkry te verlig.

Dit plaas geweldige druk op jon­gelinge wat nog ver­won­derd en vol ide­ale die nuwe lewe in­stap.

Hulle droom van n blink toekoms. Ons al­mal het ged- room en gewens en gehun­ker na suk­ses.

Ouers en vriende moet sim­patieke by­stand gee, raad gee, ver­sigtig en met liefde lei.

So dik­wels knak ons jeugdi­ges on­der onre­de­like druk van ouers. Die uiteinde is ’n gevoel van “ek is n mis­lukking”.

Die uiteinde kan ramp­spoedig wees, want die jong kind is gro­ten­deels emo­sioneel nog nie vol­wasse nie.

In­si­d­ente uit ons on­mid­del­like verlede van moede­lose jeugdi­ges wat hul lewens ko­rt­geknip het, moet ons op­trede help bepaal.

Newspapers in English

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.