Karlien gee Angelique twee­ling­raad

Angelique en Karlien word al­bei bin­ne­kort weer ma. Die san­ge­res skryf vir haar vrien­din oor die vreug­de van ’n tweeling

Huisgenoot - - Inhoud -

H ULLE is twee van die blink­ste sterre in die A­fri­kaan­se ver­maak­be­dryf, goeie vrien­din­ne – en bin­ne­kort word al­bei weer ma.

Om die kroon te span, sal al­bei dan ’n tweeling in die huis hê. Ja, ons praat van die ak­tri­se Angelique Pot­gie­ter en die san­ge­res Karlien van Jaars­veld.

Die 31­ja­ri­ge Karlien het reeds ’n tweeling, E­li­ah en Da­ni­ël (3). Nou ver­wag sy en haar man, Joe B­rey­ten­bach (33), met wie sy vroe­ër van­jaar ge­troud is, hul eer­ste­ling.

En ver­le­de week het Huis­ge­noot die nuus ge­deel Angelique (34) en haar man, die voor­ma­li­ge S­pring­bok Ja­c­ques Pot­gie­ter (31), ver­wag twee­ling­dog­ter­tjies. Angelique en Ja­c­ques se eer­ste­ling, Ja­c­ques jr., is nou 10 maan­de oud.

In ’n brief wat Karlien eks­klu­sief met Huis­ge­noot deel, skryf sy vir Angelique oor die vreug­de van twee­ling­ba­bas. Toe jy sê jy gaan in my skoe­ne loop, het ek nie ver­wag jy sou sê jul­le kry ook ’n tweeling nie?!

Wow, my skat, ek het som­mer al die e­mo­sies­van­voor­af­be­leefen­ont­hou­hoe ek ge­voel het toe ons uit­vind ons kry twee ba­ba­tjies.

Ek was heel­te­mal oor­wel­dig; ek kon nie op­hou lag nie. En tot van­dag toe laat hier­die twee seuns my hard­op uit my maag lag.

Ek het nie ag­ter­ge­kom hoe dik­wels ek hul­le vra: “Is jul­le twee nog lief vir my?” nie. Tot E­li­ah nou vir my be­gin sê het: “Hou op om dit vir ons te sê; ons is lief vir jou.” Maar, jin­ne, ek kan dit nie ge­noeg vir hul­le sê nie en kan net nie ge­noeg daar­van kry om dit uit hul mond te hoor nie. S­joe, dis ’n seën, my vrien­din.

Ek weet jou si­tu­a­sie sal taai­er wees as my­ne, want jou ou seun­tjie sal ook maar nog klein wees wan­neer daai twee van jou kom.

Ek moet sê, ek is nie ’n voor­stan­der van men­se wat praat son­der dat hul­le self iets er­vaar het nie. Al dink jy jy ver­staan ie­mand se si­tu­a­sie, be­lo­we ek jou, as jy nie self daar­deur was nie, weet jy niks! En nee, jy kan jou­self be­slis nie in ie­mand an­ders se si­tu­a­sie “in­dink” nie. Elk­een se pad is an­ders en u­niek, en dit maak dit spe­si­aal. Ons moet lie­wer by me­kaar leer uit er­va­ring as om ’n mond vol woor­de te hê wat op die ou ein­de geen ge­wig en waar­de dra nie.

Nou, ek weet tot dus­ver nog net van twee ba­bas op een slag. Ek weet An­na (An­na­tjie van Jaars­veld, Karlien se skoon­sus­ter wat ge­troud is met haar broer, Bob­by van Jaars­veld) het me­nig­ma­le in ons huis in­ge­kom en ge­sê sy sou dit nie kon doen nie; dit voel as­of sy wil weg­hard­loop. Dit moet dus an­ders wees as een op ’n slag?

‘Elk­een se pad is an­ders en u­niek, en dit maak dit spe­si­aal’

Wat vir my so won­der­lik is, is E­li­ah en Da­ni­ël se band. Dis on­breek­baar. Hul­le het al­tyd ’n maat­jie en doen let­ter­lik niks son­der me­kaar nie; hul­le staan tot by­me­kaar en ge­sels ter­wyl die an­der een nom­mert­wee. En ek weet ook al, hul­le is so “in sy­nc” met me­kaar, wan­neer die een ge­nom­mert­wee het, sal die an­der een be­slis ook. Wan­neer die een eer­ste in die kar klim, sê hy vin­nig vir my: “Moe­nie vir my boe­tie weg­ry nie.”

Wan­neer ek te vin­nig loop vir die een, dan sê die an­der een: “Moe­nie vir my boe­tie weg­loop nie.” Dis so ou­lik!

Hul­le steel me­kaar se fop­speen; hul­le trek me­kaar se ha­re; hul­le klap me­kaar ge­reeld. (Al van­dat hul­le in my maag was, het ons dit op die so­nars ge­sien. Da­ni­ël het E­li­ah ge­woon­lik ge­skop.) Hul­le vat me­kaar se kar­re­tjies af en skree dan as­of dit die laas­te keer sal wees dat hul­le hul stem­ban­de ge­bruik.

Die een is ge­woon­lik ’n bie­tjie vin­ni­ger in se­ke­re goed as die an­der een. E­li­ah is nou in ’n sta­di­um dat hy iets ver­skrik­liks huil wan­neer hy ver­loor en Da­ni­ël wen (as hy maar net weet hoe bai­e­keer ’n mens ver­loor in die le­we, maar in dié sta­di­um van sy le­we is dit vir hom ein­de-van-die­wê­reld-si­tu­a­sies).

Hul­le skree ge­lyk; hul­le lag ge­lyk; hul­le mors ge­lyk. Hul­le was, dank die He­re, van die be­gin af in p­re­sies die­self­de roe­ti­ne. Ek was baie streng daar­mee en tot nou toe het hul­le nog roe­ti­ne, be­hal­we mid­dag­sla­pies; dis nou moei­li­ker om te be­heer.

Kry jou ba­ba­tjies van die be­gin af in die­self­de roe­ti­ne, an­ders sal jy niks slaap of rus nie, my skat! Niks!

Hou jou mam­ma na­by jou; ek weet sy is klaar ’n ju­weel vir jou, maar ek kan nie vir jou ver­dui­de­lik hoe baie re­spek jy vir haar sal kry ná jou eie kin­der­tjies nie.

As jy be­voor­reg sal wees om ’n nag­sus­ter te hê wat jou soms kan help, sal jy ’n bie­tjie krag kan op­bou en hul­le nog meer ge­niet. (Hoe­wel ek al­tyd ook saam met ons nag­sus­ter op­ge­staan het, want ek kan nog­al erg pa­ra­no­ïes wees. Maar dit maak steeds so ’n groot ver­skil, die ek­stra paar han­de.)

El­ke oom­blik, van die be­gin van my swan­ger­skap tot van­dag toe, is vir my kos­baar­der as wat woor­de kan sê.

As jy nie kan bors­voed nie, maak nou reeds ’n plan om bors­melk in die han­de te kry, ver­al as dit dalk so ge­beur dat hul­le ’n bie­tjie vroeg ge­bo­re word. Ek was glad nie voor­be­reid op “as” my kin­ders vroeg ge­bo­re word nie. En toe hul­le op 33 we­ke kom, was die s­kok vir my on­ge­loof­lik groot. Daai klein ly­fies met al daai py­pies en din­ge in is so swaar om te sien.

Ek het drie en ’n half we­ke om­ge­huil ter­wyl my seun­tjies in ho­ë­sorg moes sterk word en was per­ma­nent in die hos­pi­taal by hul­le.

En dan ver­al is bors­melk van die ui­ter­ste be­lang. Ek het ’n groe­pie op W­hat­sApp ge­had, di e “m el kkoeie”; dit was vyf vrien­din­ne wat vir my uit­ge­melk en dan bors­melk ge­vries en ge­bring het. My vries­kas was vol daar­van! Ek is hul­le on­ein­dig dank­baar. Ek het dan die bors­melk op my stoof ge­pas­teu­ri­seer en my seuns dit ge­gee. En el­ke keer die vrien­din­ne laat weet hoe­veel melk die twee in wat­ter sta­di­ums drink.

’n Vrien­din was een van die vrou­tjies wat so goed was vir my om van haar bors­melk ook te gee, ko­los­trum! Ons ba­bas is in die­self­de tyd ge­bo­re. Nou die dag sien my seuns die eer­ste keer die vrien­din en hard­loop na haar as­of hul­le haar­al­ja­re­lank­ken! Dink­dis­se­ker­daai kon­nek­sie? Want hul­le kan eint­lik nog­al mens­sku wees.

Wan­neer hul­le ge­lyk wil be­gin sit, raak dit row­wer, en dan staan en dan loop – el­ke fa­se row­wer, maar ’n mens pas net weer aan.

Ek ont­hou wan­neer An­na­tjie vir my kom kui­er het en hul seuns in ’n an­der sta­di­um as my­ne was. Hul­le het so baie ge­raas en ge­skree, ek het reg­tig al­tyd daar­na uit­ge­sien dat sy sê hul­le gaan nou ry, want my kop wou bars van daai ge­raas. En dan kom jou­ne in daai sta­di­um, dan hoor jy nie eens die ge­raas nie, en dan wil an­der men­se met ba­bas weer hê jy moe­nie te lank kui­er nie.

Die een sal par­ty­keer om­val om­dat jy nie al­bei be­tyds kon keer nie; die een slaap nie al­tyd so goed soos die an­der een nie en een eet ook be­ter as die an­der, in ons ge­val.

Hul per­soon­lik­he­de is heel­te­mal uit­een­lo­pend, en ge­heel en al u­niek. Dis soos om twee keer swan­ger te ge­wees het, maar op een slag – as dit sin maak.

God het jou uit­ge­kies om die si­tu­a­sie te han­teer; so jy sal dit be­slis kan doen. Dis ’n on­ge­loof­li­ke vreug­de!

Jy is ’n prag­ti­ge mam­ma! Ge­niet el­ke oom­blik. En ont­hou: Ek is net ’ n op­roep ver.

Al my lief­de, mooie An­gie.

LINKS: Die san­ge­res Karlien van Jaars­veld en haar tweeling, Da­ni­ël en E­li­ah. HEEL LINKS: Die ak­tri­se Angelique Pot­gie­ter en Karlien is vrien­din­ne en bin­ne­kort word al­bei weer ma. Dan sal elk­een ’n tweeling in die huis hê.

VAN HEEL BO: Angelique en haar man, Ja­c­ques Pot­gie­ter, hul seun, Ja­c­ques jr., en Angelique se ma, Ly­net­te Stem­met; Angelique en Karlien; Karlien se tweeling word in De­sem­ber vier jaar oud.

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.