MY STO­RIE: DIE WOE­DE, DIE VERNEDERING EN DIE SELF­VER­WYT

‘Ek het el­ke bank­staat ge­fyn­kam . . . en tot ’n po­li­sie­man ge­vra of hy ie­mand ken wat my man kan dood­maak’

Huisgenoot - - Nuus -

MY MAN het on­ge­loof­lik ei­en­aar­dig be­gin op­tree. Hy was skie­lik ge­sond­heids­be­wus en wou graag oe­fen en ge­wig ver­loor. Teen­oor my was hy af­sy­dig – sek­su­eel en e­mo­si­o­neel. Hy wou nie meer aan my raak nie, en niks van my en die kin­ders het hom meer ge­pla nie.

Ek het ge­glo dit is sy werk. Dat hy baie hard werk. Vir ons. Eers ná die tyd het ek be­sef hy het nie vroe­ër werk toe ge­ry om te gaan werk nie; hy het vroe­ër ver­trek om by haar te wees.

Hy was ge­heim­sin­nig met sy sel­foon en het dit met ’n sleu­tel­woord ge­sluit. Ek het nie ge­weet wat dit is nie, en hy wou my ook nie sê nie. In my hu­we­lik van 16 jaar het ek nie een keer ge­dink om my man se sel­foon te vat en on­der­soek nie.

Wan­neer ons dog­ter sy sleu­tel­woor­de ont­ra­fel het, het hy woe­dend ge­word en dit ver­an­der. Hy het selfs met sy foon toi­let toe ge­gaan.

En tog het ek des­tyds nie on­raad ver­moed nie; eers la­ter het ek be­sef al die ge­vaar­te­kens was lank­al daar.

Hoe ei­en­aar­di­ger hy op­ge­tree het, hoe meer siels­on­ge­luk­kig het ek ge­word.

Ek het druk op hom be­gin plaas dat din­ge na ’n kant toe moes gaan. Hy het al­tyd ge­sê skei is nie vir ons ’n op­sie nie. Dan sou hy vir my sê hy is lief vir my en ons moet hier­oor praat.

So­veel ke­re het ek hom ge­kon­fron­teer, hom ge­vra of daar ’n der­de par­ty is. Hy sou net sê ek is so be­lag­lik, hy gaan my nie eens ant­woord nie.

Ein­de­lik het ek sy ge­drag met twee vrien­din­ne be­spreek. Al­bei het ge­sê daar is ’n der­de par­ty, maar ek het ge­sê daar is nie ’n ma­nier nie. Nie hy nie. Hy werk hom­self dood; waar sal hy die tyd kry?

Die dag waar­op ek uit­ge­vind het, was ek op pad te­rug huis toe. Toe kry ek uit die blou­te ’n ge­dag­te.

Ek en hy het nog in die kom­buis oor­kant me­kaar ge­staan. Toe sê ek vir hom my vrien­din sê daar is be­slis ’n der­de par­ty en sy gaan ’n pri­vaat speur­der aan­stel om hom uit te vang. Toe er­ken hy dit. Ek was ge­skok. ’n Lam­heid het oor my ge­kom. Ek wou weet: Hoe oud is sy? Waar het julle me­kaar ont­moet? Hoe lank is dit al aan die gang?

Toe crack ek. Eers het ek my trou­ring na hom ge­gooi en hom toe met my vuis­te ge­slaan. “F** hier uit!” het ek ge­skree.

Dit is ’n ge­voel van ab­so­lu­te on­ge­loof. Jy dink dit kan nie waar wees nie. Dit kan nie met my ge­beur nie. Ek glo dit nie.

Dit voel let­ter­lik of jou voe­te on­der jou uit­ge­ruk word. Jy hoor so baie daar­van en dit ge­beur so baie om jou, maar ek kon dit glad nie sien nie. By an­der men­se kon ek dit raak­sien, maar nie dit wat on­der my neus ge­beur nie.

Ek sou baie met my man daar­oor praat – daar­die een ver­neuk daar­die een – sa­lig on­be­wus daar­van dat hy dit vier jaar aan my ge­doen het.

Die vol­gen­de og­gend voel jy vuil. Ek kan nie vir jou sê hoe vuil ’n mens voel nie. Jy weet nie waar hy was nie. Ek het ge­was en ge­was en ge­was; dit het ge­voel of al­les jeuk.

So iets is on­ge­loof­lik ver­ne­de­rend. Dit tas jou he­le mens­wees, vrou­wees en self­beeld aan. Jy voel of jy nie jou kop kan op­lig nie. Daar was dae dat ek so de­pres­sief was, ek kon let­ter­lik nie uit die bed klim nie.

Dik­wels het ek die dae om­ge­huil. Dit voel of die tra­ne nie wil op­hou nie en of al­mal ag­ter jou rug vir jou lag. Jy het seer.

Ek het heel­tyd ge­won­der: Hoe­kom? Hoe­kom het hy dit aan my ge­doen? As hy nie ge­luk­kig was nie, kon hy nie net van my skei nie?

Jy raak ob­ses­sief. Jy soek na lei­dra­de en te­kens. Ek het deur ’n fa­se ge­gaan waar ek el­ke bank­staat ge­fyn­kam het. Waar was hul­le? Wat­ter geld het hy op haar uit­ge­gee?

’n Mens crack heel­te­mal. Jy kan nie an­ders nie. Ek het een aand in duie ge­stort en my­self ke­duks ge­drink. Ek het met ’n bot­tel wyn ge­sit en dit ge­drink ter­wyl ek deur die bank­sta­te ge­gaan en ge­huil het.

Ek het tot ’n po­li­sie­man ge­bel en ge­vra of hy nie ie­mand ken wat my man kan uit­haal nie. Ek wou hom laat dood­maak. So seer was ek. Dis die soort ge­dag­tes wat jy kry. Jy kan nie daa­d­ie vernedering en ver­wer­ping ver­werk nie.

Toe ek uit­vind wie sy is, het ek op haar Fa­ce­book-blad ge­kyk. Na­der­hand het ek op haar Fa­ce­book-blad ge­boer. Ek het ge­soek na fo­to’s van hul­le saam en haar naam ge­goo­gle om te kyk of ek meer van haar kon uit­vind.

My man het ge­sê dis my skuld; ek het hom ver­werp.

Ek het hom ge­glo en ge­wel­dig lank met self­ver­wyt ge­wor­stel. Ek het my­self wys­ge­maak ek het ’n aan­deel hier­in. My man het die slag­of­fer ge­speel en te ken­ne ge­gee dit is ek wat hom ver­werp en weg­ge­stoot het. Al­les was my skuld. Dit is my skuld dat hy al­les ver­loor het.

In ’n ma­te het dit ver­lig­ting ge­bring toe ek be­sef dit is nie my skuld nie; iets het by hom fout­ge­gaan.

Tot van­dag toe nog bla­meer hy my. “Dis jou skuld; jy het jou loop­baan ge­kies; jy was al­tyd by die werk.” Dit is sy ma­nier om sy ge­drag te reg­ver­dig.

Na­dat ek uit­ge­vind het hy het my vier jaar ver­neuk, het dit ge­voel of ek ’n on­ge­loof­li­ke leu­en ge­leef het. As­of al­les wat ek kan ont­hou, vals is – el­ke blom, uit­eet en spe­si­a­le oom­blik. Die le­we tot dus­ver wat ek ont­hou, was een mas­sie­we klug. Dit het my meer ver­ne­der laat voel.

Ek kon glad nie glo of ver­werk dat hy so ’n dub­be­le le­we kon lei nie en kon nooit ver­staan hoe­kom hy so ver ge­gaan het nie. Toe ons des­tyds be­gin uit­gaan, het ons me­kaar be­lo­we ons sal eer­der skei voor ons me­kaar sal ver­neuk. Hoe­kom kon hy nie net bly by daar­die be­lof­te nie?

Su­san en Jo­le­ne Al­terskye, Ja­son se min­na­res, het ook vir me­kaar vu­ri­ge bood­skap­pe ge­stuur.

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.