Man vir e­wig ge­knou weens sy pa se ge­weld in sy ou­er­huis

Huisgenoot - - Gesels Saam - ANONIEM

was ’n kleu­ter. Ek ont­hou hoe my ma hui­lend en sme­kend saam met my ag­ter die ys­kas weg­ge­kruip het toe die man wat ek pa noem sy po­li­sie­ge­weer op ons rig en dreig om ons “vrek te skiet”.

Ek was vyf jaar oud toe ek toe­kyk hoe my ma met die vuis ge­slaan word. Ek ont­hou haar gil­le, sy ge­vloek, die bloed.

Ek ont­hou ook hoe vir my ge­sê is: “Jy is nie my kind nie; jy’s ’n an­der man s’n.”

Ek ont­hou vaag­weg ek is as jong kind deur vol­was­se han­de be­tas. Het dit reg­tig ge­beur of het ek my ver­beel? Ek was steeds ’n kind toe ek ag­ter­kom ek hou van an­der seun­tjies. En ek was net ses toe ek be­trap is waar ek met die bu­re se seun­tjie “speel”.

Ek is ge­na­de­loos ge­slaan. Toe die juf­frou oor die mer­ke aan my ly­fie vra, het ek ver­tel ek het ge­val. Sy het my nie ge­glo nie, maar dit daar ge­laat.

As tie­ner het ek in die lang gras by die trein­spoor gaan weg­kruip om nie die gil­le en vuis­houe en goed wat stuk­kend ge­gooi word te hoor nie.

Ek was ’n tie­ner wat vir sy ma pro­beer op­staan en haar fol­te­raar by die po­li­sie gaan ver­kla het.

In st. 9 het ek ge­noeg ge­had van die ge­weld tuis en af­knou­e­ry by die s­kool om­dat ek an­ders was, die bleek­siel wat met kos ge­gooi en as ’n “mof­fie” ge­skel is.

Ek het ’n hand vol slaap­pil­le ge­drink. Rus­tig ge­voel, sa­lig en toe niks. Maar in my die­pe slaap is ek in my ka­mer ge­vind.

Ek was in ma­triek toe my po­li­sie­pa oor­nag ver­dwyn. Vir die eer­ste keer was daar vre­de in ons huis en het ons ge­lag. Ek was ge­luk­kig.

Van­dag is ek ook ’n man. Maar ek suk­kel steeds ná al die ja­re om an­der men­se te ver­ge­we.

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.