Moe­der­li­ke LIEF­DE

Om ’n goeie ma te wees, be­no­dig jy ’n goeie voor­beeld en rol­mo­del. En dít is pre­sies wat Jo-Ann S­trauss al haar he­le le­we lank er­vaar. En van­dag wat sy self ’n ma is, kan sy al die les­se toe­pas.

Kuier - - Voorbladstorie - DEUR ernusta van wyn­gaard

Wan­neer Jo-Ann S­trauss (34) voor Top Bil­ling se ka­me­ras in­skuif, of die spre­ker is by ’n ge­leent­heid of haar sti­let­to’s in die raad­saal of in sa­ke­ver­ga­de­rings moet vol­staan, is sy bor­re­lend, stra­lend en ge­fo­kus.

Maar min men­se weet hier­die voor­ma­li­ge Mej. Suid-A­fri­ka ver­dien tans ’n“Su­per­wo­man”sash, om­dat sy dít al­les doen, ter­wyl sy ook moe­der­skap ba­lan­seer.

En e­ni­ge nu­we ma, wer­kend of stay-at­ho­me, sal jou sê ba­bas is nie kin­der­spe­le­tjies nie. En slaap is die een ding waar­na jy kon­stant smag.

Vir Jo-Ann, wat ’n een­ja­ri­ge seun het, is die uit­da­gings van moe­der­skap ’n re­a­li­teit en din­ge nie nood­wen­dig mak­li­ker vir haar as vir die res van ons hier­bui­te net om­dat sy ’n ce­le­bri­ty is nie.

“Ek is die moeg­ste wat ek al ooit in my le­we was. Tot­dat jyself ’n ma is, kan jy nie 100% ver­staan wat dit verg nie,”sê Jo-Ann.

Kort voor ons on­der­houd was haar seun vir vier aan­de siek en het Jo-Ann skaars ’n oog toe­ge­maak. Maar die pro­fes­si­o­nal wat sy is, het nie ons fo­to­ses­sie ge­kan­sel­leer nie.

Sy voel eg­ter nie min­der skul­dig dat sy nie op daar­die oom­blik eer­der by hom was nie. Maar haar seun was in sy baie hand­son dok­ter­pa se sorg. Dit maak din­ge net so­veel mak­li­ker.

Maar dan glim­lag Jo-Ann en raak haar oë sag soos net ’n ma s’n kan wan­neer sy sê, al is sy moeg, vat dit net een glim­lag van haar seun en wan­neer hy haar “Mam­ma”roep om haar hart te laat s­melt en van al die moeg­heid te laat ver­geet.

“Jy moet hier­die oom­blik­ke koes­ter,”sê sy vol deer­nis.“Dis won­der­lik om my seun se per­soon­lik­heid te sien ont­wik­kel. Ek kan nou al sien wat­ter mens hy een­dag gaan wees.”

Dit is waar­oor moe­der­skap gaan en sy het by haar ma, Ing­rid (56), ge­leer om deur e­nig­iets te lag en te glim­lag. Dit is ook saam met hier­die“on­ge­loof­li­ke vrou”, soos sy lief­de­vol na haar ma ver­wys, wat Jo-Ann ons voor­blad deel.

Jo-Ann en Ing­rid se be­son­der­se band is dui­de­lik vir e­nig­een in hul teen­woor­dig­heid. By ke­re lyk dit as­of ma en dog­ter skoon ver­geet van die res om hul­le soos wat hul­le in ge­sprek­ke be­trok­ke raak en kort-kort lag. Ons al­mal weet hoe lief ma’s is om sto­ries te ver­tel wat be­gin met“toe jy nog k­lein was . . .”en Ing­rid het baie sul­ke sto­ries oor haar dog­ter.

Ing­rid ver­tel Jo-Ann was ’n “lief­des­ba­ba”en ’n “ver­ras­sing”.

“Ek en Jo­hann (haar man, 57) het vin­ni­ger ge­trou as wat ons sou, maar ons het saam (oor ou­er­skap) ge­leer. Jo-Ann was vir ons soos ’n speel­din­ge­tjie,” be­gin Ing­rid ver­tel van die tyd toe hul­le nog by ’n land­lord in Van­guard E­sta­te in die Kaap ge­bly het.

Ing­rid self was ’n wer­ken­de ma en sê sy het gou aan­ge­pas by die ei­se wat moe­der­skap aan haar ge­stel het.

Daar­die tyd was daar nog nie weg­gooi­doe­ke nie en Ing­rid ont­hou sy moes sog­gens vroeg op­staan om Jo-Ann se lap­doe­ke te was.

“Jo-Ann was ’n ple­sie­ri­ge kind, maar ook ei­e­wys en sy het baie ge­skreeu. Sy was ’n k­lein ter­ro­ris en baie par­man-

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.