Mei­sie (10) se gru-moord ruk Paarl-ge­meen­skap

Die gru-moord op S­ha­mo­ni­que Claasen (in­las) net voor haar 11de ver­jaar­dag, het skok­gol­we deur Groen­heu­wel in die Paarl ge­stuur.

Kuier - - Inhoud - DEUR ER­NUSTA VAN WYN­GAARD

Die sit­plek waar S­ha­mo­ni­que Claasen (10) al­tyd in haar gr. 4-klas by Dal­wei­da Pri­mê­re Skool in die Paarl met ’n glim­lag op haar ge­sig ge­sit het, is nou leeg. Haar aan­steek­li­ke lag is vir e­wig stil en her­in­ne­rin­ge en fo­to’s is nou al wat haar klas­maats en fa­mi­lie oor­het.

Dees­dae hou die ou­ers van die woon­buurt Groen­heu­wel in die Paarl hul kin­ders maar ’n bie­tjie sty­wer vas voor­dat hul­le sog­gens die huis vir skool ver­laat, want hul­le is bang dat hul­le nooit weer die kans sal kry nie, soos S­ha­mo­ni­que se ou­ers wie se arms nou leeg is. Want S­ha­mo­ni­que, een van Groen­heu­wel se mooi­ste blom­me, is ge­pluk op die wreed­ste ma­nier denk­baar.

Té vroeg, sal som­mi­ge sê, na­dat sy ver­moor is.

S­ha­mo­ni­que het op 27 Fe­bru­a­rie, ’n dag voor haar 11de ver­jaar­dag, ver­mis ge­raak. Al­mal het ge­hoop en ge­bid dat sy dalk net by haar ou­ma gaan kui­er het en on­ge­deerd ge­vind sou word.

S­ha­mo­ni­que self het die Vry­dagmid- dag ná skool nog vol ver­troue vir een van haar bes­te klas­maats ge­sê:“Baai, sien jou Maan­dag”.

Maar sy het nooit Maan­dag (29 Fe­bru­a­rie) of haar 11de ver­jaar­dag ge­sien nie, want haar lyk is op daar­die dag on­der ’n bed in ’n fa­mi­lie­lid se huis in I­ris­straat ge­kry – op die­self­de erf waar haar ou­ers in ’n bun­ga­low bly.

Haar lyk was toe­ge­draai in swart sak­ke en ’n kom­bers en is ge­vind na­dat die huis­men­se ’n stink reuk op­ge­tel het. ’n Ver­dag­te (23), haar sus­ter se boyf­riend, is in ver­band met haar moord ge­ar­res­teer. Na be­we­ring het hy met die soek­tog na S­ha­mo­ni­que ge­help toe sy aan­vank­lik ver­mis ge­raak het.

Vol­gens me­di­a­be­rig­te is S­ha­mo­ni­que ver­moe­de­lik in die ver­dag­te se bun­ga­low op die erf langs­aan ver­moor en haar lyk na die fa­mi­lie­lid se huis ge­bring en on­der die bed ver­steek. Die twee er­we sit knap langs me­kaar en daar is ’n kort gang met ’n hek­kie aan die ein­de wat die er­we met me­kaar ver­bind.

Die sleg­te reuk van ont­bin­ding het die

huis­men­se on­raad laat ver­moed en hul­le het on­der­soek gaan in­stel. Hul­le het on­der die bed ge­kyk en dit het hul erg­ste ver­moe­dens be­ves­tig. S­ha­mo­ni­que is nie meer net ’n ver­mis­te per­soon nie, maar sy is nou dood.

Of soos een van die skool se leer­ders dit in ’n brie­fie aan of oor S­ha­mo­ni­que ge­skryf het:“S­ha­mo­ni­que speel nou in die he­mel. Soms ge­beur sleg­te goed met goeie men­se soos jy,”ver­tel S­ha­mo­ni­que se klas­on­der­wy­ser, Al­li­son Nai­doo.

En dis as­of S­ha­mo­ni­que ’n soort voor­bo­de ge­had het dat sy ’n bood­skap vir haar fa­mi­lie moet na­laat wat hul­le kan ver­troos in hier­die seer tyd, want in haar laas­te taak, ’n En­gel­se op­stel oor wat haar fa­mi­lie vir haar be­te­ken, het sy ge­skryf hoe spe­si­aal haar fa­mi­lie vir haar is. Haar taak was taal­kun­dig nie per­fek nie, maar die lief­de en deer­nis in haar hart waar­mee sy dit ge­skryf het, s­poel soos ’n em­mer wat oor­loop in el­ke pa­ra­graaf.

In daar­die kort op­stel het S­ha­mo­ni­que die woord“lo­ve”se­we keer ge­bruik, wat be­wys is van hoe ge­liefd, ge­bor­ge en vei­lig sy by hul­le ge­voel het.

Kui­er het uit­ge­reik na S­ha­mo­ni­que se ou­ers deur mid­del van die fa­mi­lie­woord­voer­der, Elai­ne Wil­li­ams. Elai­ne, wat net­so ver­slae was, sê S­ha­mo­ni­que se ou­ers is een­vou­dig té ver­plet­ter en stuk­kend om ’n on­der­houd toe te staan. Toe

Kui­er hul­le na­der, was dit die Maan­dag ná S­ha­mo­ni­que se be­graf­nis en kort voor die ver­dag­te se eer­ste hof­ver­sky­ning. Dus was dit te ver­sta­ne dat dit ’n ui­ters moei­li­ke tyd vir die fa­mi­lie is.

“Die ge­moed is nog swaar. Maar die be­graf­nis het goed af­ge­loop,”het Elai­ne ge­sê.“Ons wag nog vir die hoe­koms en die waar­oms.”Sy het by­ge­voeg die fa­mi­lie hoop om een­dag al die ant­woor­de te kry.

Die uit­slag van S­ha­mo­ni­que se na­dood­se on­der­soek is nog nie be­kend­ge­maak nie. Die ver­dag­te se naam kan ook nog nie be­kend­ge­maak word nie en hy sal in A­pril in die hof ver­skyn.

S­ha­mo­ni­que se dood het nie­mand on­aan­ge­raak ge­laat nie, want al­mal dink hul­le in hoe angs­be­van­ge sy in haar laas­te, le­wen­de oom­blik­ke moes ge­wees het.

ont­dek dAAR­DIE REUK

Vir Ver­non Le­wies (47), S­ha­mo­ni­que se pa se swa­er, is die her­in­ne­rin­ge aan S­ha­mo­ni­que selfs er­ger, want hy is die een wat op haar lyk af­ge­kom het. Ver­non deel die huis met sy ou­er broer en sus­ter, ter­wyl S­ha­mo­ni­que se ou­ers al vir die af­ge­lo­pe vyf jaar bui­te op die erf in ’n bun­ga­low bly.

En ter­wyl die ge­meen­skap na S­ha­mo­ni­que ge­soek het, maar haar nie kon kry nie, het haar lyk die heel­tyd on­der die bed ge­lê in die ka­mer waar­in sy sus­ter ge­woon­lik slaap.

Ver­non sal vir die res van sy le­we daar­die prent­jie van hul Sam­mo, soos sy ge­liefd be­kend ge­staan het, se lyk toe­ge­draai in swart sak­ke on­der die bed in sy huis ont­hou.

Die eer­ste ding wat ons op­val toe Ver­non ons vrien­de­lik bin­ne nooi, is hoe skoon en net­jies die huis ruik, so as­of ie­mand dit nou net met al­ler­han­de

skoon­maak­mid­dels ge-spring cle­an het.

Hier­die skoon reuk is in skerp kon­tras met hoe dit ’n paar we­ke voor die on­der­houd ge­ruik het. Dit was juis die skerp stank van iets wat af is, wat Ver­non laat ver­moed het iets is nie heel­te­mal reg in die huis nie.

Ver­non se oë sit diep in sy kop en daar is ’n ver­slae uit­druk­king in sy oë se diep­tes wan­neer hy reg­uit in jou­ne te­rug­kyk en am­per woe­dend sê:“Wat de hel gaan met ons man­ne aan?

“Ons al­mal maak kin­ders groot. Ek sal mos nie dit aan ie­mand an­ders se kind doen (wat S­ha­mo­ni­que se moor­de­naar aan haar ge­doen het) nie! Nou dink ek nog aan die hof­saak ook; ons ken nie sul­ke goed nie!”

Ons het eers op die bank ge­sit en ge­sels toe Ver­non op­staan en na die ka­mer loop waar S­ha­mo­ni­que se lyk ge­vind is. Dis as­of hy nie te lank op een plek wil stil­sit nie, want dan vang wat ge­beur het hom weer op­nuut.

Dit is ook op die ein­ste bank waar die ver­dag­te die dag toe S­ha­mo­ni­que se lyk ge­vind is, rus­tig saam met Ver­non se broer ge­sit en TV kyk het, ver­tel Ver­non ont­steld.

Kui­er was ook in die ka­mer wat ’n paar we­ke van­te­vo­re ’n to­neel was wat deur die po­li­sie af­ge­sper is ter­wyl hul­le as deel van die on­der­soek be­wy­se ge­soek en in­ge­sa­mel het.

Dit ruk aan jou bin­ne­ste wan­neer Ver­non wys na die pre­sie­se plek waar hy S­ha­mo­ni­que se lyk ont­dek het. Dit is ver­skrik­lik om self te sien waar haar lyk in­ge­druk en in ’n swart sak toe­ge­draai was, so as­of sy ’n weg­gooi­ding en niks­werd was.

ver­loop van ge­beu­re

Ver­non ont­hou hy het vir S­ha­mo­ni­que op Vry­dag 26 Fe­bru­a­rie vir die laas­te keer ge­sien.“Sy was vro­lik en op­ge­won­de, soos wat sy al­tyd was,”be­gin hy daar­die ver­skrik­li­ke na­week her­leef.

Ver­non sê hy het daar­die na­week ge­werk en die Sa­ter­dag­aand ge­hoor S­ha­mo­ni­que is ver­mis.

“Ek het ge­dog sy is net ie­wers en sal die Son­dag weer kom. Maar haar ma het haar die Son­dag as ver­mis aan­ge­meld toe sy steeds nie uit­kom nie,”sê Ver­non.

Toe hy die Maan­dag (29 Fe­bru­a­rie) gaan werk, was S­ha­mo­ni­que steeds ver­mis. Hy het met uit­val­tyd daar­die dag sy fa­mi­lie ver­slae bui­te in die jaart sien sit en ge­weet daar is steeds nie goeie nuus oor S­ha­mo­ni­que nie. Hy het aan­ge­bied om die Dins­dag te help soek na haar.

Dit sou eg­ter nie no­dig wees nie en i­ro­nies ge­noeg sou dit juis Ver­non wees wat die soek­tog na S­ha­mo­ni­que tot ’n ein­de bring.

Hy bly vir ’n oom­blik stil en staar in die ver­te in wan­neer hy ver­tel hy was nog nie eens in die huis nie toe sy broer hom roep en sê iets stink in die huis.

Ver­non het des­tyds by die mu­ni­si­pa­li­teit in die be­graaf­plaas ge­werk en sê hy “ken die reuk van ’n dooie mens”en het ge­weet iets groot is fout toe hy die stink reuk in die huis kry.

“Ek het in die huis in­ge­kom en voor die bed ge­staan. Ek het brom­mers en vlieë daar sien draai.

“Ek het be­sef iets is fout en het aan­ge­voel S­ha­mo­ni­que lê hier. Ek het on­mid­del­lik uit­ge­gaan en vir haar ma ge­sê sy ‘moet kom kyk, iets is fout hier’.”

Ver­non slaan sy oë neer wan­neer hy sê S­ha­mo­ni­que se ma het“nee”be­gin skree.

Van die fa­mi­lie­le­de wat bui­te ge­sit het, is in die huis in. ’n Vrou­li­ke fa­mi­lie­lid het ge­kom en die bed op­ge­lig ter­wyl S­ha­mo­ni­que se jong­ste broer die swart sak met haar lyk on­der die bed pro­beer uit­trek het, ver­tel Ver­non. Hy het nie kans ge­sien om dit te doen nie. Hy was reeds te ge­skok.

“Toe haar broer vir S­ha­mo­ni­que on­der die bed uit­trek, het een van die swart sak­ke af­ge­kom. Sy was reeds be­sig om te ont­bind. Ek het om­ge­draai en uit­ge­stap, want ek kon dit nie vat nie. Ons kon haar net uit­ken aan haar han­ger­tjie. Sy was swar­ter as die kle­re wat jy ( Kui­er- joer­na­lis Er­nusta van Wyn­gaard) aan­het,”sê Ver­non ver­slae.

Sy don­ker oë is hart­seer wan­neer hy vra:“Hoe­kom dit aan S­ha­mo­ni­que doen?”

ge­skok­te ge­meen­skap

Dít is die­self­de vraag wat die Groen­heu­wel-ge­meen­skap, haar klas­maats en on­der­wy­sers by Dal­wei­da P­ri­mêr vra.

Ver­non vat die men­se se ge­voe­lens vas wan­neer hy sê:“Dis nie net vir ons fa­mi­lie hard nie, maar vir die he­le Groen­heu­wel. Ons ken nie sul­ke goed nie.”

Al­mal sid­der steeds wan­neer hul­le aan S­ha­mo­ni­que se ver­dwy­ning en moord dink en dié wat haar ge­ken het se har­te smeek om een laas­te keer haar net weer te hoor lag of om haar te hoor ’n grap maak. As hul­le iets kon ver­an­der, sou hul­le haar wou te­rug­hê – dis hoe­veel son­skyn sy in al­mal se le­we ge­bring het met wie sy in aan­ra­king ge­kom het.

Met Kui­er se be­soek aan die skool, ver­tel die skool­hoof, Chris Bam, ou­ers kom haal nou hul kin­ders by die skool, wat nie voor­heen die norm was nie. Men­se het ge­rus ge­voel dat hul kin­ders vei­lig by die skool sal aan­kom en die mid­dag weer vei­lig sal te­rug­keer huis toe. Toe ons van die skool af weg­ry, het ’n groep ou­ers reeds bui­te die skool­hek vir hul kin­ders ge­staan en wag.

Hier­die prent­jie het uit pro­por­sie ge­lyk om­dat Groen­heu­wel se stra­te so stil is en dit ge­lyk het as­of geen on­heil daar kon skuil nie. Maar toe ons be­gin praat met van die in­wo­ners in I­ris­straat waar S­ha­mo­ni­que ge­bly het, kon ons sien haar dood en die ma­nier waar­op sy ge­sterf het, het hul­le hard ge­slaan.

Vir twee we­ke ná S­ha­mo­ni­que se dood het haar klas­maats blom­me skool toe ge­bring en op haar bank in die klas ge­sit. In fo­to’s kan ons sien die hel­der blom­me op haar bank was ’n stil ge­tui­e­nis van die le­wens­lus­ti­ge kind wat sy eens was.

Al­li­son, haar klas­on­der­wy­ser, het ge­vra dat S­ha­mo­ni­que se klas­maats brie­fies aan haar moet skryf as deel van hul rou­pro­ses.

In Dal­wei­da P­ri­mêr se voor­por­taal was haar fo­to op­ge­sit met ker­se wat daar­by ge­staan en brand het, ver­tel Al­li­son en Chris. Al­bei leer­krag­te is steeds ge­skok en e­mo­si­o­neel wan­neer hul­le oor S­ha­mo­ni­que se dood praat, maar moet sterk bly ter wil­le van die leer­ders wat na hul­le kyk vir lei­ding.

Al­li­son se stem be­we steeds en haar oë skiet vol tra­ne wan­neer sy in ’n be­heers- de stem ver­tel sy het on­ge­veer half­ses op Son­dag 28 Fe­bru­a­rie op ’n W­hat­sApp­groep ge­sien S­ha­mo­ni­que is ver­mis. Sy het Elai­ne, die fa­mi­lie­woord­voer­der, ge­kon­tak, wat die nuus be­ves­tig het.

Al­li­son kon dit nie glo nie en het op die Fa­ce­book-groep Paarl Pals die nuus van S­ha­mo­ni­que se ver­dwy­ning ge­deel en vir ge­be­de ge­vra.

“Al wat ek ge­vra het is, bring net my kind te­rug as­se­blief,”sê Al­li­son e­mo­si­o­neel.“Die 28ste Fe­bru­a­rie was haar ver­jaar­dag en ek het ge­weet sy sou nie van die huis af weg­loop op haar ver­jaar­dag nie. Sy was soos ’n lei­er in die klas. Ons het al­mal ge­hoop en ge­bid S­ha­mo­ni­que sou op­daag.”

Sy het, maar nie le­wend soos hul­le ge­hoop het nie.

Al­li­son sê die Maan­dag­aand on­ge­veer se­we­uur het sy die op­roep ge­kry dat S­ha­mo­ni­que se lyk ge­vind is.“Ek het vir mnr. Bam (skool­hoof) ge­bel. Ek was so ge­skok, want ek het nie ge­weet wat om te doen nie. Ons kon nie slaap nie, want hier­die gru­wel­daad het ons ge­skok. Ek het nie ge­dink so iets sal in ons ge­meen­skap ge­beur nie,”voeg sy sag by.

Al­li­son ont­hou hoe hart­seer sy was toe sy voor die skool vir die eer­ste kwar­taal ge­sluit het, haar klas se pun­te moes doen. Sy het S­ha­mo­ni­que se laas­te op­stel (die En­gel­se een oor haar fa­mi­lie) ge­merk voor S­ha­mo­ni­que ver­mis ge­raak het, maar het dit ná haar dood met an­der oë ge­lees.

“Ek pro­beer om nie voor die kin­ders te huil nie. Hul­le is ge­trau­ma­ti­seer, ve­ral die kind wat langs S­ha­mo­ni­que in die klas ge­sit het,” sê Al­li­son.

SOETe her­in­ne­rin­ge

Kui­er het met dié maat­jie van S­ha­mo­ni­que ge­praat en weer­hou haar reg­te naam om­dat sy nog min­der­ja­rig is. In Jen­na Jan­tjies* se oë sit ’n diep hart­seer, maar sy glim­lag deur die seer wan­neer sy ont­hou hoe goed S­ha­mo­ni­que se grap­pies haar al­tyd laat voel het. Met S­ha­mo­ni­que in die om­tes, was daar al­tyd ’n ge­lag en ge­ter­ge­ry.

“Die Vry­dag voor sy ver­mis ge­raak het, het ons baie ge­sels en die mid­dag ná skool het ons me­kaar mooi ge­groet. Toe sy ver­mis raak, het ek ge­hoop hul­le kry haar.”Haar ge­sig ver­trek van die hart­seer en sy vleg haar vin­gers in me­kaar wan­neer sy sê:“Toe ek hoor sy is dood, kon ek dit nie glo nie. As ek (dees­dae) in­kom in die klas dink ek baie aan haar. Ek mis haar. Ons het me­kaar el­ke dag druk­kies ge­gee.”

Oor wat sy as ’n laas­te bood­skap vir S­ha­mo­ni­que wou sê as sy kon, sê Jen­na: “Ek wil vir haar sê sy was goed vir my.”

Chris het ná S­ha­mo­ni­que se dood by die on­der­wys­de­par­te­ment vir siel­kun­di­ge hulp ge­re­ël en ook vir ’n diens by die skool. Hy het ook die skool se deu­re vir die me­dia ge­o­pen waar die fa­mi­lie hul­le te woord kon staan.

Chris ver­tel hoe dit hom ge­ruk het toe hy hoor S­ha­mo­ni­que se lyk is ge­kry by die huis – die plek waar sy die vei­lig­ste moes wees.

“Ek en my ad­junk het na haar ou­ers ge­gaan toe ons die nuus kry. Maar wat sê jy vir ’n ou­er wan­neer hy sy kind só ver­loor? Maar dis in tye soos hier­die wan­neer ’n mens die waar­de van ’n ge­meen­skap be­sef en ons sien ook in sul­ke moei­li­ke tye dat men­se, soos die Paarl Pals, nog om­gee. Men­se oor die kleur­grens het hul han­de uit­ge­reik,”voeg Chris by.

Paarl Pals se A­da­le­ne Vis­ser en Ed­wi­na du Toit het do­na­sies vir blom­me ge­kry en ’n bus ge­borg wat die skool­kin­ders na S­ha­mo­ni­que se be­graf­nis ge­neem het. Dié groep het ook vir tee ná die be­graf­nis ge­sorg, sê Al­li­son dank­baar.

As ’n laas­te bood­skap sê Chris, wil hy hê men­se moet weet daar is goeie din­ge in Groen­heu­wel ook. Die skool het nou hul fo­kus op kin­der­vei­lig­heid ná S­ha­mo­ni­que se dood ver­skerp.

Hoe moei­lik dit ook­al is, moet Groen­heu­wel pro­beer aan­gaan met hul le­we ná S­ha­mo­ni­que se dood.

Maar een ding is se­ker, al­mal wat ge­luk­kig ge­noeg was om deur S­ha­mo­ni­que se glim­lag aan­ge­raak te word, sal hier­die her­in­ne­ring vir al­tyd koes­ter.

Hul­le wens net haar ein­de was nie só nie en ook nie nou al nie . . .

HOOFFOTO: S­ha­mo­ni­que Claasen (10) se plek in die klas­ka­mer is leeg na­dat sy in Fe­bru­a­rie van­jaar wreed ver­moor is. Die ver­mis­ting on­der haar klas­maats is groot en hul­le sit steeds blom­me op haar bank neer. BO: S­ha­mo­ni­que se pa se swa­er Ver­non Le­wies, wys waar hy haar lyk ge­kry het. Hy het dié ont­dek­king in ’n slaap­ka­mer in sy huis ge­maak.

LINKS: Die bun­ga­low waar­in S­ha­mo­ni­que met haar ou­ers en broer en sus­ter ge­woon het is op die erf van ’n fa­mi­lie­lid. Haar lig­gaam is in die huis ge­vind.

Ons kon nie slaap nie, want hier­die gru­wel­daad het ons ge­skok. Al­li­son Nai­doo

Ek het be­sef iets is fout en het aan­ge­voel S­ha­mo­ni­que lê hier. Ver­non Le­wies

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.