‘EK WENS MY MA KON MY NOU SIEN’

Ly­nel­le skit­ter op die plan­ke

Kuier - - FRONT PAGE - DEUR ER­NUSTA VAN WYN­GAARD

Die af­ge­lo­pe jaar kon loop­baan­ge­wys nie be­ter ver­loop het vir die Pa­sel­la- aan­bie­der, san­ge­res en te­a­ter-ak­tri­se, Ly­nel­le Ken­ned, nie. Dit is ver­al in die te­a­ter waar sy uit­blink en e­nig­een wat al na pro­duk­sies gaan kyk het waar­in sy speel, sal be­aam dat haar ta­lent on­mis­ken­baar is. Ly­nel­le (27) het die af­ge­lo­pe jaar be­to­wer in groot te­a­ter­rol­le soos dié in West Si­de S­to­ry waar­voor sy ’n F­leur du Cap­toe­ken­ning ont­vang het; Da­vid Kra­mer se Orp­he­us in A­fri­ca; La Bo­hè­me in Dis­trict Six, wat by die Suid­oos­ter­fees op die plan­ke was en Hei­di – Die mu­siek­bly­spel, ’n KKNK-pro­duk­sie. Maar met el­ke ap­plous, goeie re­sen­sie en selfs die we­te dat die le­gen­da­rie­se te­a­ter­ko­ning Da­vid Kra­mer spe­si­aal vir haar ’n rol ge­skryf het (dié in Orp­he­us in A­fri­ca), knyp sy haar­self, want die kruin van suk­ses wat sy nou in haar loop­baan be­leef, voel nog soms on­werk­lik. Maar wan­neer die gor­dy­ne ge­sak het en die lig­te ge­doof is, staan Ly­nel­le broos voor die re­a­li­teit – dat sy nie hier­die groot oom­blik­ke met haar ma, Chris­ti­ne, sal kan deel nie. (Chris­ti­ne is ver­le­de jaar aan kan­ker dood.) Dán proe Ly­nel­le die bit­ter­soet van haar le­we waar dit op die oom­blik is: Die soe­te ge­voel dat sy werk doen waar­voor sy lief is en daar­voor er­ken word; en die bit­ter, dat die vrou met wie sy dit die graag­ste wou deel, nie meer daar is nie.

oor­wel­di­gen­de s­tryd

Ly­nel­le veg el­ke dag ’n s­tryd teen die som­ber­heid wat haar soms wil oor­wel­dig. An­der tye oor­wel­dig dit haar wel en wil sy sul­ke tye nie op­staan nie en net bly lê en huil tot daar nie meer tra­ne oor is nie.

Maar dan is daar men­se soos haar bes­te vrien­din en huis­maat, Natalie Wil­li­ams, wat haar met gent­le sup­port weer op haar voe­te help, en haar kê­rel wat haar die no­di­ge ruim­te gee om te rou oor haar ma.

Op 5 Mei was dit die eer­ste her­den­king van haar ma se dood en Ly­nel­le sê sy kry nog swaar. Sy gaan nie ’n front van“al­les is fi­ne”pro­beer voor­hou en haar kwes­baar­heid weg­steek nie. Dis hoe­kom sy be­sluit het om ’n siel­kun­di­ge te sien om haar te help de­al met haar ma se dood.

Hier­oor is sy nie s­kaam nie, want sy het be­sef sy hoef nie al­tyd sterk te wees nie.

“Dit voel as­of ek die af­ge­lo­pe jaar vyf jaar ou­er ge­word het. Ná my ma se dood was ek in sur­vi­val mo­de en het nie reg­tig ge­de­al met dit nie. Ek het des­tyds ’n dek­sel op my e­mo­sies ge­sit, maar het ge­leer wan­neer jy dít doen, kom goed soos ’n boom­e­rang te­rug na jou toe. Dis hoe­kom ek met ie­mand gaan praat het, want dit (ie­mand se dood) af­fek­teer al­les in en om jou le­we,”sê Ly­nel­le eer­lik.

Kui­er het oor die ja­re al ’n paar keer on­der­hou­de met Ly­nel­le ge­voer en hier­die keer is daar de­fi­ni­tief iets an­ders aan haar. Sy glim­lag steeds en is die­self­de warm, vrien­de­li­ke mens, maar in haar oë is iets wat am­per soos siels­moeg­heid lyk. Dis nie ’n moeg­heid van die le­we in sy to­ta­li­teit nie, maar moeg van die seer wat die le­we soms bring en waar­van jy nie kan weg­hard­loop nie.

Ly­nel­le raak ook nie som­mer e­mo­si­o­neel in on­der­hou­de nie en ek het haar nog nooit ty­dens een sien huil nie, maar hier­die keer is dit an­ders. Voor ons ons­self kom kry, pik ons ’n paar tra­ne weg wan­neer Ly­nel­le sê:“Ek dink baie dae aan haar wat nie daar gaan wees as ek een­dag trou of an­der myl­pa­le haal nie.

“Baie men­se pro­beer ’n per­fek­te le­we uit­beeld, soos op so­si­a­le me­dia by­voor­beeld, maar die le­we kan aak­lig ook wees en ons moet dit sê! Ek sê nie ’n mens moet ’n pi­ty par­ty hou nie, maar ’n mens moet eer­lik wees oor hoe jy voel.”

Sy is nou op die punt waar sy nie om­gee om haar­self te stroop van e­nig­iets wat in die pad kan staan van haar he­a­ling pro­ses nie.“Te mid­de van my seer wil ek net oop wees. Ie­mand het een­dag vir my ge­sê,‘daar is nie s­terk­te in de­ni­al nie, maar s­terk­te in vul­ne­ra­bi­li­ty’,”ver­dui­de­lik Ly­nel­le haar re­des oor hoe­kom sy o­pen­lik is oor die feit dat sy nog leer om met haar hart­seer te de­al.

Wan­neer sy nou te­rug­kyk op die tyd voor haar ma se dood, wens Ly­nel­le haar ma het aan haar er­ken hoe seer sy ge­had het; hoe bang sy was; dat sy ook ge­voel het die le­we is on­reg­ver­dig vir wat be­sig was om met haar te ge­beur; vir die goed in haar kin­ders se le­we waar­op sy gaan uit­mis; en ja, hoe dit voel om dood te gaan.

Ly­nel­le sê haar ma het nooit oor e­nig­iets ge­kla nie, maar sy voel as haar ma bo­ge­noem­de aan haar er­ken het, sou dit vir haar“toe­stem­ming”ge­gee het om ook nie so sterk te wees nie. Dan sou sy ge­weet het dis ou­kei om kwes­baar te voel.

kry On­der­steu­ning

Dit gaan sta­dig, maar sy leer om met al­les te de­al. Ly­nel­le sê ’n mens kan die im­pak wat ’n ge­lief­de se dood op ’n ge­sin sal hê voor­spel nie, maar dat haar ma se dood vir haar, haar pa, Ralph (54), en boe­tie, Ra­ven (23), e­mo­si­o­neel na­der aan me­kaar ge­bring het.

Hul­le sien me­kaar nie baie nie om­dat hul­le al­mal be­sig is; haar pa met sy mees­ters­graad in te­o­lo­gie; haar broer met sy mees­ters­graad in in­ge­ni­eurs­we­se; en sy met haar te­a­ter- en Pa­sel­la- werk af en toe. Wat hul­le wel weet, is dat hul­le daar is vir me­kaar. Die an­der ding wat vir haar be­moe­di­gend is, is dat sy weet sy nie al een is wat al deur kan­ker van ie­mand spe­si­aals in hul le­we be­roof is nie.

Ly­nel­le sê sy het ook ’n k­lein bin­ne­kring, wat haar on­ge­loof­lik baie on­der­steun.

“Jy kom nie deur so iets op jou eie nie,” sê sy sag. Haar werk help haar ook, meen sy en sê dis juis in haar te­a­ter­werk waar sy haar kre­a­tie­we kant be­hoor­lik kan uit­leef en haar kan oor­gee aan die e­mo­sies.

Te­a­ter­werk is ook waar­in sy tans baie van haar e­ner­gie in­gooi. Dit is hoe­kom sy ook min­der op Pa­sel­la te sien is, sê Ly­nel­le, want sy weet som­mi­ge men­se won­der daar­oor.

“Te­a­ter­werk ver­ryk my, want ek kan men­se e­mo­si­o­neel raak en dit het ’n die­per be­te­ke­nis vir my. Te­a­ter slyp ook my acting skills, daar­om sal ek nie net aan­bie­dings­werk wil doen nie – ek moet my kre­a­tie­we kant ook uit­leef.”

Oor haar suk­ses­se is Ly­nel­le ne­de­rig en sê sy voel on­ge­loof­lik be­voor­reg om te kan doen waar­voor sy lief is en om te kan werk met die ka­li­ber men­se in die be­dryf waar­mee sy werk en wie se werk sy be­won­der.

TYD VIR HAAR­SELF

En ná al­les wat die af­ge­lo­pe jaar ge­beur het – die hoog­te­pun­te en haar laag­ste laag­te­punt – be­plan Ly­nel­le om bin­ne die vol­gen­de paar maan­de tyd vir haar­self te vat. Sy wil die Ca­mi­no-stap­roe­te tus­sen S­pan­je en Por­tu­gal al­leen én son­der ’n foon aan­pak. (Dit vat on­ge­veer ’n maand om hier­die stap­roe­te te vol­tooi en baie men­se doen dit om te re­flek­teer op hul le­we.)“’n Mens moet soms na jou­self kyk. Ek moet nou eer­ste my kop­pie vol­maak voor ek vir an­der kan gee.”

En met hier­die af­slui­ting van die on­der­houd, is haar be­ken­de glim­lag te­rug, maar met ’n nu­we wys­heid in haar oë.

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.