WAT DIE HART VAN VOL IS

As vroue on­der­skat ons dik­wels ons rol in die sa­me­le­wing en hier op aar­de. Maar God het ons per­fek in Sy oë ge­ska­pe.

Kuier - - Kuiercoach - Deur an­needa pe­keur

Waar daar ’n vrou is, daar is die hart­klop van die huis. Jou ge­bed as vrou is wat al­les in die lewe in stand hou.

Moe­ders­dag . . . Vrou­e­dag . . . Te min dae om al die won­der­li­ke vroue in ons ge­meen­skap en mid­de te vier. Ek kyk so rond­om my en be­sef net weer­eens hoe be­voor­reg ons is om ou­mas, ou­ma­groot­jies, mam­mas, nan­nas, sus­ters en nig­gies te hê. Ve­le ke­re is ons vrou­li­ke fa­mi­lie nie bloed­ver­want nie, maar in ons lewe saam­ge­weef deur lo­ja­li­teit en om­gee.

Só ont­moet ek ’n tyd­jie te­rug ’n groep vroue, van al­le oor­de, groot­te, ag­ter­grond en stand. Ons kom by­me­kaar vir ’n vrou­e­og­gend waar ons me­kaar on­der­steun, ge­sels en lag, maar ook ’n traan stort oor al die ou py­ne wat ons as vroue er­vaar. Nooit voel ek on­wel­kom of on­tuis nie, geen ag­ter­af ge­skin­der of ge­twis nie. Net vol­was­se vroue wat om­gee vir me­kaar en me­kaar on­der­steun.

My hart was so bly en ver­heug, want ons het by­me­kaar ge­kom op Wê­reld En­do­me­tri­o­se-dag. En al was ek die e­nig­ste een daar met dié siek­te, het hier­die vroue kom luis­ter na hoe ons me­kaar kan by­staan en on­der­steun. Daar was on­der an­de­re ook ’n prag­ti­ge da­me wat aan PCOS (po­li­sis­tie­se o­va­ri­ë­le sin­droom) ly.

Dis al­les vrou­e­siek­tes, wat ons ek­stra hor­mo­naal maak en ve­le uit­da­gings bied, maar deur al die ge­jaag het ons ver­skeie le­wen­spaad­jies deur ’n Ho­ër Mag saam ge­loop en ons ver­e­nig in ’n kleur­voll­le groep wat me­kaar kon vind.

Bin­ne ’n paar uur was ons soos ou harts­vrien­de, dit was so be­vry­dend om te kan deel en te hoor: Jy is nie al­leen nie, ons al­mal gee om. Ek het weer ge­sien en net be­sef; vrou­wees is ’n se­ë­ning. Ons is u­niek, met baie wel­be­hae ge­skep. As vrou het ons die ver­moë om diep te voel, te ont­leed en om te gee. In elk­een van ons skuil die ka­pa­si­teit om lief te hê en te ver­sorg; net soos ’n vrou­e­hart kan. Ons kan stil­le tra­ne stort, maar ook sterk wees wan­neer dit van ons ver­lang word. Ons as vroue kan saam­staan en me­kaar be­moe­dig en op­lig deur ’n sag­te woord, ’n druk­kie of net ’n stil­le ge­bed. Vroue is die an­ker van e­ni­ge ge­sin en daar­die plek wat sy vul, is on­ver­vang­baar. As vrou is jou werk net nooit klaar nie, want vrou­wees het ve­le fa­set­te en ve­le sei­soe­ne – al­les in een per­soon saam­ge­weef. En só, ter­wyl ek my sto­rie in s­tam­pe, sto­te, lag en huil ver­tel aan hier­die groep vroue, sien ek hoe Ou­ma en Mam­mie ook stil-stil snik, want saam stap ons die pad van ont­dek­king in ons rol. En heel la­ter, ter­wyl ons fo­to’s neem en me­kaar groet, be­sef ek net weer hoe vrou­wees ons al­mal saam­weef. Die py­ne en gie­re en hor­mo­na­le uit­bars­tings, a­sook my daaglikse en­do­me­tri­o­se-uit­da­gings, chro­nie­se pyn en kin­der­loos­heid, is nie net my kruis nie. Dis ook my me­de­vroue se kruis, want hul­le voel my pyn, hul­le voel my vrees en my hart, so ge­kneus.

Deur ’n sto­rie van pyn kom daar ook hoop en nu­we lewe en vriend­skap­pe. So u­niek is ’n vrou dat sy al­les wat die lewe haar kant toe slin­ger, goed of sleg, kan om­skep in ka­rak­ter­vor­ming en hoop vir die dag van mô­re.

So hier­mee wil ek eer bring aan al­le vroue. Moet nooit jou­self as ge­ring ag om­dat vroue as die swak­ker ge­slag ge­sien word nie.

Vrou, jy is won­der­lik en mag­tig ge­ska­pe. Jy is heel en prag­tig; selfs jou te­kort­ko­min­ge of ge­brek­ke is goed ge­noeg. Jy as vrou maak die lewe net bie­tjie meer draag­li­ker vir die­ge­ne rond­om jou. Wees jou­self, jy is vol­ko­me vrou.

Wat ook al jou be­na­ming en rol in die fa­mi­lie mag wees, of jy Mam­ma of Ou­sus of Nan­na is, jy word waar­deer en ge­re­spek­teer, want son­der jou as vrou is geen huis ’n tuis­te nie. Jy is die an­ker, die hoek­steen wat al­les aan me­kaar vas­hou.

Waar daar ’n vrou is, daar is die hart­klop van die huis. Jou ge­bed as vrou is wat al­les in die lewe in stand hou.

Vrou­wees is kom­pleks en ons hoor tog so baie: Wie sal ooit die spe­sie ver­staan? Maar vroue, wees trots, want jy is vol­uit God se trots. Be­sef jy is ’n rots. S­tand­vas­tig en prag­tig.

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.