Dooierus – ’n Lang lang dag

SA Jagter Hunter - - INHOUD - Deur HERMAN JONKER

Die lang­ste dag van die jaar, sê hul­le, is 21 De­sem­ber. Dis die dag wan­neer die son by sy sui­de­li­ke keer­punt, die S­teen­bok­skeer­kring daar an­der­kant S­teen­bok­pan, kom draai voor hy weer sy neus noord druk en gas gee om be­tyds vir Ra­ma­dan in Abu D­ha­bi te wees.

Dit is in­der­daad so dat die 21ste De­sem­ber ’n lang dag is. So skuins voor Kers­fees skyn die son mos al sog­gens half­ses by jou tent in en dan sak hy eers agt­uur die aand ag­ter die wes­kus se bran­ders.

Dat dit ’n pyn­li­ke lang dag raak as die vo­ri­ge aand se vuur eers na son­on­der aan­ge­steek is en daar met oor­ga­we by die kreef­pot ge­waak is tot skuins voor dag­breek, het ek ook al ge­leer. En dat dit ’n nóg lan­ger dag kan raak as jy ê­rens voor ’n rak vol speel­goed vas­ge­druk staan met jou trol­lie vol kris­mis­kal­koen en bal­lon­ne ter­wyl Jingle Bells deur jou ske­del weer­galm, weet ek ook.

Maar dat dit die lang­ste dag van die jaar is, is een­vou­dig nie waar nie. Nie eers naas­te­by nie. Om die waar­heid te sê die lang­ste dag van die jaar val nie eens in die so­mer nie. Dis ge­woon­lik in die win­ter ê­rens, hier in Ju­nie of Ju­lie rond. Want die lang­ste dag van die jaar – en ek is se­ker daar’s baie man­ne wat dit weet – is die Maan­dag na ’n jag.

Kyk, ’n Maan­dag is klaar ’n lang dag. Dis los­han­de die lang­ste dag van die week. Maar die Maan­dag ná ’n jag­va­kan­sie, daar­die eer­ste dag te­rug by die werk na ’n sa­li­ge week of wat in die veld, duur ’n e­wig­heid. Op só ’n Maan­dag voel dit of die aar­de bê­riengs ge­slaan het en vas­ge­steek het op sy as, keer­krin­ge ten spyt.

Daar­die og­gend kruip die hor­lo­sie soos ’n ou ru­ma­tiek­skil­pad wat bult-uit suk­kel. El­ke keer as jy kyk, staan hy maar nog steeds min of meer daar waar hy was. Teen tien­uur is dit nog steeds kwart voor ne­ge.

Die tyd sloer en bin­ne in jou krie­wel dit want be­hal­we vir werk, gaan daar by die kan­toor niks aan nie. Die he­le plek voel ook som­mer nie reg nie. Hier’s nie eens ven­sters waar­deur ’n mens kan bui­ten­toe kyk nie, net kuns­ma­ti­ge lig en lug­re­ë­ling. En be­hal­we vir die se­ku­ri­teits­wag se foon wat soos ’n hoen­der­haan lui, hoor jy geen na­tuur­li­ke ge­luid nie, nie eens ’n ou vin­kie of die ge­zoem van ’n brom­mer nie.

Teen elf­uur bel jy jou jag­maat. Mis­kien sal sy ge­sel­skap jou ’n bie­tjie op­beur.

Hy sug. “Ons het ’n baie groot fout ge­maak om te­rug te kom,” sê hy. “Ek weet nie of ek dit gaan maak deur hier­die dag nie.”

Ter­wyl die Maan­dag so teen ’n slak­ke­pas voort­poer-poer leer jy da­rem ’n paar din­ge.

Jy leer dat ’n stre­pies­hemp se kraag nie so lek­ker om ’n mens se nek sit soos ’n ca­mo- hemp s’n nie. Jy leer dat kof­fie wat uit ’n ke­tel oor ’n oop vuur kom, lek­ker­der smaak as e­lek­trie­se kof­fie. En jy leer ook, tot jou groot frus­tra­sie, dat jou kol­le­gas – al­mal be­hal­we daai spy­kerkuif in ad­min wat sê sy eet in elk ge­val niks wat ’n ge­luid maak nie – el­ke goeie jag­sto­rie kel­der met “so wan­neer bring jy vir ons bil­tong?”

Nie dat die din­ge wat jy leer só ’n Maan­dag gou­er laat ver­by­gaan nie. In­teen­deel. Daai hor­lo­sie teen die muur se wy­ser loop en draal soos ’n bang hond op ’n leeu­spoor. Dit voel of jy vas­ge­vang is, nie net in ’n on­aard­se plek saam met ver­wy­der­de we­sens nie, maar in ’n heel vreem­de tyds­be­stel.

Jou baas het eg­ter dui­de­lik nie die­self­de pro­bleem nie. Hy kies hier­die Maan­dag om jou in te roep en met me­ning uit te trap – se­ker oor hy gat­vol ge­suk­kel is ter­wyl jy weg was.

Jy sit en luis­ter hoe hy tier en skel en dreig, die ar­me ge­stres­de vent. Jy be­kyk hom, so met sy bleek han­de en be­wen­de bril­le­tjie. So iets sou da­rem erg on­van­pas ge­wees het in die veld, dink jy. Stel jou voor; sul­ke on­smaak­li­ke ge­drag ê­rens on­der ’n kre­me­tart of ie­wers teen ’n rant­jie waar twee jag­ters ge­sels. On­denk­baar, so ’n ver­bre­king van span­gees en re­spek...

Jy kyk na die hor­lo­sie en pro­beer om nie te sug nie. Die se­kon­de­wy­ser sit en wik soos ’n bid­den­de hot­ten­tots­got.

Ui­t­ein­de­lik – na eeue – breek mid­dag­e­te aan en jy glip gou weg wa­pen­win­kel toe, net om ’n slag tus­sen men­se te kom wat ver­staan.

Jy voel som­mer klaar be­ter wan­neer jy daar in­stap. Voor die am­mu­ni­sie­toon­bank staan drie mans en ge­sels. Ook pas te­rug van ’n jag af – hul­le praat oor hul­le skote. Jy luis­ter hul­le sto­ries en be­gin ver­tel van jou koe­doe­jag, van die bul wat ge­lyk het of hy gaan stop en dwars draai, maar toe glip hy ag­ter ’n har­de­kool in en toe vat dit jou drie ure op sy spoor voor jy hom weer on­der skoot kry, en toe...

O blik­be­ker, sien jy skie­lik, mid­dag­e­te is lank­al ver­by! Jy’s al am­per ’n uur laat!! Jy hard­loop uit kar toe en haas jou deur die ver­keer. Jou baas gaan ’n ys­ter­vark baar, jy weet dit som­mer. Hy’t jou mos al klaar ’n waar­sku­wing ge­gee van­og­gend. Ont­slag, be­sef jy met ’n skok, is nou ’n we­sen­li­ke moont­lik­heid.

Jy toet on­ge­dul­dig vir ’n taxi wat dub­bel ge­par­keer staan. Jy ver­staan dit nie. Hoe het dit ge­beur dat die tyd so vin­nig ver­by­ge­gaan het?!

O blik­be­ker, sien jy skie­lik, mid­dag­e­te is lank­al ver­by! Jy’s al am­per ’n uur laat!! Jy hard­loop uit kar toe en haas jou deur die ver­keer. Jou baas gaan ’n ys­ter­vark baar, jy weet dit som­mer.

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.