Yollie, Ou­boet en Wors gou saam op TV

Wan­neer Sal­ly Campher met haar groot ha­re en aan­plak-na­els as die (ef­fe ou­er) Yollie van Or­kney snork nie in die nu­we sit­kom Ou­boet en Wors op die kas­sie ver­skyn, kan jy weet sy’t haar al­les in­ge­sit. Soos met haar nu­we fliek Raai­sel­kind

Sarie - - Inhoud - DEUR DE­LIA DU TOIT FO­TO PHYLLIS GREEN STILERING FA­NIE CRON­JÉ

Sy was des­tyds al­mal se guns­te­ling in haar “leeu­vel-tier­tert”-rol in Or­kney snork nie. Die gig­gels, die groot bos blon­de ha­re, en wie kan ver­geet van “Poek­sie Woek­sie se Wor­sie Wap­sie”.

En nou is Sal­ly Campher ná 25 jaar te­rug op die kas­sie as Yo­lan­da van Ton­der, Ou­boet (Frank Op­per­man) se vrou, in die nu­we reeks Ou­boet en Wors wat in Ok­to­ber op ky­knet be­gin wys.

Maar sit sy voor jou by ’n kof­fie­win­kel na­by haar huis in Jo­han­nes­burg, kan jy nie glo dis die­self­de vrou wat ky­kers laat ska­ter met die kôm­min uit­druk­kings in so ’n skril stem­me­tjie nie. Sal­ly self is sjiek en styl­vol in ’n room­kleu­ri­ge trui wat haar skou­ers wys, en ’n sag­te, reg­uit kap­sel.

Sy lag as ’n mens dit uit­wys. “Ek dink nie nood­wen­dig daar hoef raak­pun­te tus­sen jou as ak­tri­se en jou ka­rak­ter te wees nie. Yollie is ’n ka­rak­ter van ui­ter­stes – sy’s báie ge­luk­kig, of báie hart­seer, of erg ont­steld. Ek is nog­al ’n ge­ma­tig­de mens. Dit is wel ’n lek­ker uit­laat­klep om haar te speel.”

Om weer Yollie te speel was “soos fiets­ry”, sê sy. “Ek het ge­won­der of ek dit weer sal kan doen! Dit voel soos hon­derd jaar ge­le­de en ek moes ou e­pi­so­des kyk om Yollie weer te ver­staan. Maar toe Ou­boet voor my staan en hy gooi sy di­a­loog, toe kom dit net te­rug.”

Sal­ly het in­tus­sen as gri­meer­kuns­te­naar, ver­vaar­di­ger en ge­leent­heids­ko­ör­di­neer­der ge­werk, maar haar groot­ste pri­o­ri­teit was haar twee kin­ders, Ja­no (27) en San­chia (26). Fa­mi­lie kom eer­ste, sê sy – en só is dit ook op stel in dié fa­mi­lie­be­sig­heid. Ver­tel, hoe was dit om ná so­veel ja­re weer saam aan Ou­boet en Wors te werk? Ons het me­kaar al­mal deur die ja­re ge­sien soos ons op an­der pro­jek­te saam­ge­werk het, so ons was steeds deel van me­kaar se le­wens. My man, Pie­ter Ester­hui­zen, doen die re­gie en re­di­ge­ring. Wil­lie, sy broer, is die skep­per en skry­wer en speel na­tuur­lik die rol van Wors. Sy seun doen die klank, sy dog­ter die kos­tuums, en van die men­se wat des­tyds op stel ge­werk het, was ook by Wil­lie se an­der reek­se soos Mol­ly en Wors be­trok­ke.

Maar dit was be­slis ’n nos­tal­gie­se on­der­vin­ding om weer Yollie te speel. Toe ek en Frank die eer­ste keer weer teen­oor me­kaar speel, het ons me­kaar som­mer ná die tyd om­hels! Hoe ver­skil Ou­boet en Wors van Or­kney snork nie?

< Die nu­we reeks is ’n sa­me­voe­ging van Or­kney snork nie, Vet­koek­pa­leis en Mol­ly en Wors. Baie van men­se se guns­te­ling­ka­rak­ters speel weer daar­in – Wors, Ou­boet, Boe­boe [Li­a­ne Heyl], en ek en Mol­ly [Lizz Mei­ring] as gas­spe­lers.

Daar is ook ’n paar nu­we ka­rak­ters. Hen­drik­kie, Yollie en Ou­boet se ba­ba van des­tyds, is nou vol­was­se en Kaz M­cf­ad­den speel die rol. Hy is gay in die reeks en ’n haar­kap­per van be­roep. Daar is ook ’n nu­we ka­rak­ter met die naam Gie­lie, ge­speel deur Wyn­and van Vol­lenstee. Gie­lie was in ’n ver­be­te­ring­skool en is so ’n bie­tjie sta­dig. Men­se gaan mál wees oor hul­le.

Die ky­kers moet ook ont­hou ons het al­mal ou­er ge­word. Baie ou­er! Maar die na­els word steeds aan­ge­plak, die ha­re is steeds groot. Die ka­rak­ters se is­su­es is an­ders, want dis re­le­vant vir van­dag en hul­le het in­tus­sen ook ge­groei as men­se. Maar dis steeds ge­trou aan die kon­sep en die hu­mor waar­van ky­kers ge­hou het. Was dit in­ti­mi­de­rend om weer so ’n reeks aan te pak? Baie! Ek het in die be­gin ge­won­der of dit ’n goeie i­dee is, want ek dink as iets ’n suk­ses was en op ’n hoog­te­punt ge­ëin­dig het, moet jy dit in v­re­de laat. Jy stel jou­self oop vir kri­tiek om­dat men­se ge­heg is aan die oor­spronk­li­ke reeks. Maar ek is ook ie­mand wat my oor al­les be­kom­mer – as ek van ’n stel af­stap, sê ek al­tyd vir die re­gis­seur ek sal e­ni­ge tyd te­rug­kom en my werk son­der be­ta­ling oor­doen as hul­le nie ge­luk­kig is daar­mee nie. Ek is baie hard op my­self en wil nooit ie­mand te­leur­stel nie.

Maar soos die i­dee vorm ge­kry het, is ek oor­tuig. Ek dink dit bou voort op die vo­ri­ge suk­ses. Daar is be­slis ook ’n ge­hoor daar­voor – so­veel men­se het deur die ja­re ge­vra vir meer, en Vet­koek­pa­leis en Or­kney word nóú nog her­uit­ge­saai. Jy’t deur die ja­re ’n di­ver­se CV op­ge­bou. Wat staan vir jou uit? Kyk, ek het al om­trent al­les ge­doen! Voor Or­kney was daar ook by­voor­beeld erns­ti­ger rol­le, soos dié van Het Hei­berg in die reeks Het van Ver­lan­ge­kraal [1984], waar­voor ek des­tyds die Ar­tes ge­wen het vir bes­te ak­tri­se. Ek is bly ek het al iets van by­na al­les ge­doen, maar per­soon­lik ge­niet ek ver­al sto­ries soos Het, wat op die waar­heid ge­grond is en wat men­se se hart raak.

Ek was in daar­die ja­re ook mo­de- en skoon­heids­re­dak­teur vir tyd­skrif­te. Toe, ná Or­kney, het ek grimering be­gin doen op die stel van Gau­teng-a­lêng-a­lêng en op by­na al We­stel [ Wil­lie en Pie­ter se pro­duk­sie­maat­skap­py] se reek­se daar­na. Ek doen dit – ook my eie – op Ou­boet en Wors se stel.

Ek het selfs al mo­de­pa­ra­des ge­ko­ör­di­neer en ge­sel­lig­he­de soos die SAUK se Vrou­e­dae ge­re­ël, en was ver­vaar­di­ger van ky­knet se Mo­de­mal­le­meu­le in 2002 en 2003. Ek het al­les ge­niet, daar is nie een soort werk wat vir my bo die an­der uit­staan nie, so­lank ek kre­a­tief kan wees. Het jy dit ge­mis om voor die ka­me­ras te wees? Ek is mal daar­oor om to­neel te speel, maar ek het nie ge­voel daar is ’n ge­mis in my le­we ter­wyl ek dit nie ge­doen het nie. Som­mi­ge ak­teurs sê mos hul­le wil op die ver­hoog dood­gaan, maar dis nie ek nie.

Ek wou daar wees vir my ge­sin ter­wyl my kin­ders nog in die huis was, en dit was vir my be­lang­ri­ker. Toe Ja­no ’n pap ba­ba­tjie was, kon ek hom nog saam­vat stel toe of wan­neer ek ra­di­o­werk ge­doen het. Maar la­ter wou ek nie meer in die aan­de weg wees vir werk nie, en ek wou hul­le by die skool kon op­laai, hul­le help met tuis­werk. Ja­no was des­tyds klein Hen­drik­kie. Is jou kin­ders van­dag in die ver­maak­be­dryf? Ja­no en San­chia het elk­een al af­son­der­lik pro­jek­te as re­gis­seurs vir die Sil­wer­skerm­fees in­ge­skryf, waar­van ek die ver­vaar­di­ging ge­doen het.

Hul­le het ná daar­die pro­jek­te be­sluit dis nie vir hul­le nie. En ek is nog­al bly daar­oor! Die be­dryf is baie on­se­ker en jy leef van pro­jek tot pro­jek. Daar is meer ge­leent­he­de dees­dae, ja, maar in ons land leef men­se in die film­be­dryf steeds na­by of op die brood­lyn.

Ja­no werk by ’n maat­skap­py wat ge­boue in be­kos­tig­ba­re be­hui­sing om­skep en maak ook van­jaar sy Llb-graad klaar. San­chia het eers in­ter­na­si­o­na­le stu­dies stu­deer, daar­na be­mar­king en ook ’n ho­ëron­der­wys­di­plo­ma ge­doen. Sy hou nou skool en dink daar­aan om vir ’n ruk dalk oor­see te gaan skool­gee, maar be­mar­king is haar gro­ter lief­de. Hoe­kom het jy be­sluit om ’n ak­tri­se te word? Ek wou eint­lik kle­re­ont­werp stu­deer. Ek het ’n pas­sie vir mo­de en het nog al­tyd die kle­re wat ek koop self ver­an­der om nu­we uit­rus­tings te skep. Maar ek kan glád nie te­ken nie. My sus­ter het toe op ’n dag vir my ge­sê sy dink ek moet dra­ma stu­deer, en ek was eint­lik ont­steld daar­oor. Dink sy dan ek is ’n dra­ma queen?! Maar hoe meer ek toe daar­oor dink, hoe meer het dit my ge­ïn­te­res­seer, want in daar­die ja­re het jy oor al­les in die be­dryf ty­dens jou stu­dies ge­leer – van kos­tuum­ont­werp en de­kor tot ka­me­ra­werk en be­lig­ting. Die U­ni­ver­si­teit van P­re­to­ria het jou toe ook nog toe­ge­laat om vir twee we­ke ’n kur­sus se klas­se by te woon om te kyk of jy daar­van hou, en ek het dit só ge­niet dat ek be­sluit het om my dra­ma­graad daar te doen. Jy is glad nie ak­tief op so­si­a­le me­dia nie. Is jy on­ge­mak­lik in die kol­lig?

Ek het nê­rens ’n pro­fiel nie – nie op Fa­ce­book, T­wit­ter of In­sta­gram nie! Men­se sê jy raak ag­ter met die teg­no­lo­gie, maar ek ver­staan net nie hoe­kom jy op Fa­ce­book per­soon­li­ke din­ge wil deel of ie­mand vra hoe dit gaan as jy dit in die reg­te le­we kan doen nie.

So­si­a­le me­dia is vir my ’n vreem­de ver­skyn­sel. Dit het ’n groot plat­form ge­skep vir men­se wat goed wil doen, maar ook vir dié wat wil af­breek. Ek lees el­ke dag die koe­rant aan­lyn en ná e­ni­ge swaar ar­ti­kel – ie­mand is ver­moor of ’n kind is dood aan ’n siek­te – is die eer­ste twee kom­men­ta­re oor die hart­seer daar­van. Dan be­gin men­se me­kaar ta­kel en teen nom­mer 25 is dit hier­die ve­ny­ni­ge aan­val­le wat niks eens meer met die ar­ti­kel te doen het nie.

In die reg­te le­we gun ek e­nig­ie­mand tyd wat met my wil kom praat, selfs al is ek be­sig om te eet in ’n re­stau­rant. Dit vat moed om na ie­mand toe te loop en jou­self te kom voor­stel, en son­der hul­le sou ek nie werk ge­had het nie.

Dit is tog vir my jam­mer dat die men­se voor die skerms er­ken­ning kry en nie dié ag­ter die skerms nie. Ek het nie Yollie ge­skep nie – Wil­lie het! En an­der men­se het haar voor­koms ge­skep, die ka­me­ra­hoek nét reg ge­kry, die be­lig­ting ge­doen, die ver­vaar­di­ging ge­doen. Dis vir my erg dat daar­die men­se soms mis­ken word. Het jul­le ver­wag Or­kney sou so suk­ses­vol wees? Glad nie! Ons het só ge­suk­kel om die eer­ste e­pi­so­de op die lug te kry – daar is vir ons ge­sê dis te kôm­min. Maar ein­de­lik het die SAUK dit ge­wys en dit was ’n ver­stom­men­de suk­ses. Dit het by­na deur die ja­re A­fri­ca­na ge­word. Van die ge­wil­de sê­goed, soos “Sê dit? Sê dit?”, is van­dag spreek­taal. Wil­lie het ’n on­ge­loof­li­ke ma­nier om A­fri­ka­ners se hu­mor­sin te ver­staan. Hoe goed werk so ’n fa­mi­lie­on­der­ne­ming? Ons is so pro­fes­si­o­neel op stel dat jon­ger werk­ne­mers wat ons nie ken nie, nie eens weet ek en Pie­ter is ge­troud nie. Maar dit is be­slis moei­lik met tye. Jy werk saam, woon saam, hou saam va­kan­sie, jy is nooit a­part nie. Na­tuur­lik gaan jy nie oor als saam­stem nie, en daar is ook geen ver­ras­sings nie; ek kan nie saans tuis­kom en hom van my dag ver­tel nie, want hy weet reeds als. Maar ons is ook al lank­al ge­woond daar­aan en weet hoe om me­kaar reg te han­teer; ons het op die Or­kney- stel ont­moet en ty­dens die eer­ste reeks al be­gin uit­gaan! Ons ba­lan­seer me­kaar baie mooi uit. Waar ek die po­si­tie­we dro­mer is, is hy die erns­ti­ger een.

Pie­ter en Wil­lie sal me­kaar ook met hul le­we be­skerm, maar ons kui­er by­na nooit saam bui­te die werk nie. Op stel kom ons goed oor die weg, maar ons het a­par­te le­wens, wat dit mak­li­ker maak om saam te werk. Jy en Pie­ter het ook saam­ge­werk aan Raai­sel­kind, wat jy ver­vaar­dig. Ver­tel ons bie­tjie meer? Dié fliek is die groot­ste pro­jek wat ek al aan­ge­pak het, ’n uit­da­ging en ’n half, maar ek sal dit al­les weer doen. Dis ge­ba­seer op An­ne­lie Bo­tes se boek met die­self­de naam en gaan oor ’n fa­mi­lie se le­wens­reis saam met hul ou­tis­tie­se kind, met Di­aan La­wrenson in die hoof­rol.

Toe ek die boek lees, het ek be­sluit dit móét ’n fliek word. Dit het ’n pas­sie ge­word: Ek en Pie­ter het el­ke ek­stra sent van ons sa­la­ris­se daar­in ge­sit, en ek hoop ons kan hier­deur ’n ver­skil in men­se se le­wens maak. Ek is die ver­vaar­di­ger en hy die lyn­ver­vaar­di­ger en teks­ver­wer­ker.

Raai­sel­kind is ’n diep en hart­seer sto­rie. Maar die po­si­tie­we uit­wer­king daar­van, ho­pe­lik, is dat men­se op soort­ge­ly­ke rei­se min­der al­leen sal voel. En dat die men­se om hul­le dit dalk be­ter sal ver­staan.

Suid-a­fri­ka­ners en ver­al A­fri­ka­ners sal nooit sê hul­le het pro­ble­me nie. Al is daar ie­mand in die ge­sin wat pa­niek­aan­val­le kry, de­pres­sief is, of ou­tis­ties is, sal die res van die ge­sin steeds sê “jaaa, man, dit gaan goed met ons!”. Dan raak jy af­ge­son­der en moet al­leen deur jou pro­ble­me suk­kel. Ho­pe­lik kan ’n fliek soos dié wys jy is nie al­leen nie.

Die pro­jek het drie jaar ge­neem, maar ek is baie trots daar­op. Dit gaan nou Sil­wer­skerm­fees toe en sal dan vroeg vol­gen­de jaar ook in te­a­ters wys. My hoop is om dit in­ter­na­si­o­naal te kan wys, want ek wil so graag ’n gro­ter plat­form hier­voor skep. Sal jul­le graag oor­see wil werk? Vir ’n ruk, ná Or­kney snork nie klaar­ge­maak het, het ons daar­aan ge­dink om vir ’n paar jaar in Aus­tra­lië te gaan bly. Toe gaan doen ek ’n vol­tyd­se di­plo­ma in gri­meer­kuns om my werk­moont­lik­he­de daar te ver­breed; dié dat ek dees­dae grimering doen.

Daar­die tyd wou ons dit meest­al doen om ons voe­lers uit te steek, te kyk of ons ons werk soon­toe kan uit­brei om­dat daar so ’n groot ge­meen­skap Suid-a­fri­ka­ners is. Maar ons was so be­sig met werk dié kant dat ons dit ein­de­lik laat vaar het. Ek hou nog­al van ’n uit­da­ging, so ek is nie teen die i­dee om in die toe­koms vir ’n ruk oor­see te gaan woon nie.

Dit gaan eg­ter nie vir my daar­oor om die land te ver­laat nie – ek is lief vir die land en sal be­slis al­tyd wil te­rug­kom! Ou­boet en Wors be­gin op 9 Ok­to­ber om 20:00 op ky­knet. Die Sil­wer­skerm­fees is van 23-26 Au­gus­tus in Kamps­baai, Kaap­stad.

Fo­to ge­neem by Ru­by Moun­tain Flo­wers, tel. 011 440 8148/73

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.