Op soek na lief­de . . . AAN­LYN

Af­spra­ke oor die in­ter­net is hoof­stroom – dis waar baie van ons dees­dae ons pas­maat ont­moet. Maar dik­wels moet jy eers ’n paar pad­das soen, soos drie vroue hier ver­tel. Een is ’n ve­te­raan van ku­ber­vry, nog een het ’n blou­tjie ge­loop en een het lief­de ge­vi

Sarie - - Verhoudings -

la­ter was hul­le ver­loof, nog ’n jaar daar­na ge­troud. “My er­va­ring met in­ter­net-af­spra­ke was in­der­daad so goed, ek het drie vrien­din­ne oor­reed om ook te pro­beer. Twee is ge­troud met mans wat hul­le so ont­moet het. Vir die der­de een het dit op ’n drie jaar lan­ge ver­hou­ding uit­ge­loop,” ver­tel Ester, ’n en­tre­pre­neur.

Hul­le was net twee jaar ge­troud toe hy aan ’n hart­aan­val oor­le­de is. Sy was 32, hy vyf jaar ou­er. Eers ’n paar jaar la­ter het sy ge­reed ge­voel om weer met mans uit te gaan. “Ek wou nie weer die­self­de pad, ’n af­spraak-web­tuis­te, volg nie; dit het vreemd ge­voel. Ek het op [die af­spraak-app] Tin­der be­sluit: Dis vin­nig en jy ont­moet men­se in jou om­ge­wing. Heinz* se pro­fiel het my aan­dag ge­trek om­dat hy iets soos se­we ta­le praat. O wel, as din­ge nie uit­werk nie, kan hy my al­tyd in ’n an­der taal ver­maak, het ek skou­ers op­ge­trek. Toe ons be­gin teks­bood­skap­pe stuur, kon ek aan sy vrae sien hy het da­rem my pro­fiel ge­lees. Baie ou­ens is te lui. Hul­le sê net: ‘Hi, how’s it . . .’

“Ek het my Tin­der-ra­di­us op men­se in my om­ge­wing in­ge­stel. En was ver­stom toe ek sien hoe­veel dui­sen­de ki­lo­me­ter ver hy is . . . in S­wit­ser­land! Jy kan blyk­baar be­taal om men­se ver van jou se pro­fiel te sien. Hy sou oor drie we­ke vir va­kan­sie hier­heen kom en wou so­lank men­se ont­moet. Ons het oor dit­jies en dat­jies ge­sels, el­ke dag van daai drie we­ke. Die ge­sel­skap het ge­vloei en ons kon nie uit­ge­praat raak nie. Hy was sy twee laas­te jaar hier op s­kool en ek was al baie oor­see. Dit was soos om met ’n ou vriend te ge­sels, sy le­we was an­ders, tog ook so die­self­de. Ek het geen ver­wag­tin­ge ge­had nie, maar toe ons uit­ein­de­lik ont­moet, was dit om­trent reg van die be­gin af erns­tig. Ons het me­kaar feit­lik el­ke dag van sy va­kan­sie ge­sien. Hy moes die laas­te week Na­mi­bië toe gaan en het my saam­ge­nooi.

“Ons het ’n won­der­li­ke tyd ge­had en ek wou nie hê dit moet op­hou nie. Hy het die­self­de ge­voel en be­lo­we hy sal el­ke paar we­ke Suid-a­fri­ka toe kom. En woord ge­hou. Die af­ge­lo­pe jaar en ’n half het ons me­kaar ge­reeld ge­sien. Ek was ook drie keer in S­wit­ser­land. Dis nog­al ’n ding om so ’n lang­af­stand­ver­hou­ding aan die gang te hou, maar hy het dit el­ke keer ge­re­ël.”

En nou is hul­le ge­reed vir die vol­gen­de stap. Haar huis is ver­koop en sy ver­huis bin­ne ’n paar we­ke S­wit­ser­land toe. Haar twee la­bra­dors en twee kat­te is reeds daar. Haar die­re­kin­ders het hom ver­skeie ke­re ont­moet en hy het ook hul har­te ver­o­wer. Hy het, ter voor­be­rei­ding van hul koms, sy woon­stel ver­koop en ’n dier­vrien­de­li­ke huis aan­ge­skaf. “Dis so an­ders daar, ’n wit Kers­fees, ski, kag­gel­vuur . . .”

Sy gaan haar on­der­ne­ming weer op die been moet bring, ge­rig op ’n an­der mark en koop­krag. Duits leer praat. “Dit voel soos om weer twin­tig te wees, die le­we lê oop voor my. . .” Hý, met sy oor vir ta­le, praat (ver­ras­sing!) ook A­fri­kaans, die re­sul­taat van sy tyd hier op s­kool. “Ek gaan dus nie my taal hoef op te gee nie. As ons voor men­se wil skin­der, doen ons dit in A­fri­kaans!” “Kyk,” sê Trui­da met die in­trap­slag, “ek vat nie non­sies nie. Ek weet wat ek in ’n ver­hou­ding wil hê en gaan nie ’n kom­pro­mis aan nie.”

’n Uit­da­gen­de be­roep ver­oor­saak dat sy baie reis. Hi­pe­r­ak­tief, vol le­wens­lus, soek sy ’n maat wat din­ge saam met haar kan doen. Trou, nie som­mer weer nie.

Die man wat sy op Tin­der ont­moet het, het nom­mer­pas ge­lyk. Hy was ’n A­me­ri­ka­ner, aan die ver­keer­de kant van vyf­tig, soos sy. “Vir lan­ger as twee maan­de het ons el­ke aand twee tot vier uur oor W­hat­sapp ge­kui­er. Ons het me­kaar goed leer ken son­der dat seks be­trok­ke was, hor­mo­ne wat met jou kop smok­kel. El­ke aand sou ons me­kaar iets van ons­self ver­tel, soos ’n staal­tjie uit ons ver­le­de.”

Toe haar hu­we­liks­boot­jie sink, was sy twaalf jaar lank ge­troud, twin­tig jaar laas op ’n ro­man­tie­se af­spraak met ie­mand an­ders as haar eks­man. In­ter­net-af­spra­ke was ’n vreem­de be­grip, maar ’n jon­ger vrien­din het aan­ge­dring sy skep ’n Tin­der-pro­fiel. Nou ja . . . Nom­mer een wat sy só ont­moet, pro­beer haar ná hul eer­ste ete-af­spraak in die par­keer­ter­rein soen. Hul­le gaan speel gholf en by die se­wen­de put­jie raak hy weer soe­ne­rig. Sy stuur ’n lang W­hat­sapp, ver­dui­de­lik hul­le soek nie die­self­de ding nie.

Die ma­rie­ne in­ge­ni­eur weer is ie­wers op ’n skip op die wye o­se­aan en praat aan­me­kaar oor sy ma. Sy luis­ter be­leefd. Drie we­ke la­ter vra hy geld. Sy lie­we moe­der­tjie se nie­re het in­ge­gee en sy moet ’n o­pe­ra­sie kry. Trui­da blok hom op W­hat­sapp. ’n I­ta­li­a­ner klink in­te­res­sant, maar is steeks vir vi­de­oop­roe­pe. En sy dring daar­op aan, want ’n fo­to kan ’n dui­send din­ge ver­bloem. “Wat is dit met mans op Tin­der en bran­der­plan­ke? En dan kan jy sien hy’s stok­oud. Of hy po­seer met ’n hond­jie. Ek soek nie ’n hond nie, maar ’n ou­li­ke ou!”

Toe kom die Yank op die to­neel. Dis ver, maar hy stel voor sy kom kui­er in Tex­as en hy koop sum­mier ’n eer­ste­klas-vlieg­kaart­jie. Ná haar aan­vank­li­ke re­ak­sie – “wát!” – vang sy gees. Hy ge­sels voor­af lek­ker te­le­fo­nies met haar sus­ter, seun en ’n goeie vrien­din. Sy­self bel op sy aan­drang sy ma. Haar seun se re­ak­sie: “Ma klink so ge­luk­kig. Ek hou van sy rus­ti­ge ma­nier van praat.” Ja, sê sy nou. Dood­goed . . . en goed dood. >

DIE GE­WIG­TI­GE WAAR­HEID ‘Ek soek nie ’n hond nie, maar ’n ou­li­ke ou!’ Trui­da*

DEUR LY­DIA VAN DER MER­WE

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.