LE­SER­STO­RIE

Om die be­rug­te Van Zyls­pas die eer­ste keer aan te durf sorg al klaar vir meer as ge­noeg span­ning, maar dít was net die be­gin van Gal­lie en Liz van Rens­burg van Vaal­oe­wer se ramp­spoe­di­ge be­soek aan Ka­o­ko­land.

Weg! Ry & Sleep - - INHOUD -

Toe die Van Rens­burgs as deel van ’n kon­vooi van drie kar­re by die voet van die be­roem­de Van Zyls­pas in Na­mi­bië aan­tree, was die span­nings- en op­ge­won­den­heids­vlak­ke he­mel­hoog.

Hul­le het dié deel van ons buur­land in “Litt­le Su­zie”, hul­le 15-ja­ri­ge I­su­zu KB280 met ’n ab­ba­wa, aan­ge­durf. Saam met hul­le was hul­le vrien­de Hen­nie en B­ren­da Beu­kes van Vaal­oe­wer in ’n Toyo­ta Hi­lux 3.0 (dub­bel­ka­juit) en Jo­han en Ja­net Bor­man van Rus­ten­burg in hul­le For­tu­ner 3.0 D-4D.

Min het dié toer­groe­pie ge­weet van die dra­ma wat vir hul­le sou voor­lê. Gal­lie ver­tel…

Van Zyl se baas

Ons is uit­ein­de­lik by die be­gin van die Van Zyls­pas en Hen­nie en B­ren­da bied aan om die voor­tou te neem. Ek en Jo­han stap voor­uit om die vei­lig­ste lyn tus­sen die k­lip­pe en rot­se vas te stel en die Hi­lux kom son­der moei­te deur.

Jo­han en Ja­net is twee­de aan die beurt, en om­dat hul­le For­tu­ner die jong­ste mo­del on­der ons voer­tuie is en dus met die nuut­ste teg­no­lo­gie toe­ge­rus is, kruie hul­le heel ge­mak­lik en son­der pro­ble­me teen die pas af.

Dan is dit ons beurt. Ons is vier in Litt­le Su­zie – ek, Liz, my dog­ter, Lin­die, en ons woef, Os­car. Met daar­die ab­ba­wa ag­ter­op die I­su­zu, wat al klaar nie meer van­dag se kind is nie, voel dit am­per of ek ’n tenk be­stuur. Op plek­ke ry ek net op drie wie­le en dit voel vir my of ek die bak­kie gaan om­gooi as ek ’n bie­tjie in my sit­plek gaan skuif.

Maar ons maak dit uit­ein­de­lik, en ná ’n uur of twee is ons al­mal met vlie­ën­de vaan­dels by die pas af.

Ons vaar Ko­a­ko­land met ver­lig­ting bin­ne en slaan kamp op in die dui­ne in die Hart­manns­val­lei tus­sen die jak­kal­se. Van hier af toer ons deur die Ma­rien­fluss en be­soek on­der meer be­ken­de ba­kens soos die groen drom, die o­ran­je drom en toe die blou drom.

Op pad na die rooi drom ry ons ver­by ’n ou groen hand­wa­ter­pomp. Ek wil nog stil­hou om te kyk of hy in­der­daad wa­ter pomp, maar be­sluit daar­teen om­dat ek nie ons reis wil ver­traag nie.

Ska­de!

In ’n sta­di­um ry ons deur ’n droë ri­vier­bed­ding. Met die uit­gaan­slag teen die wal op swik ons bak­kie regs ag­ter... en die vol­gen­de oom­blik staan ons.

By na­der on­der­soek sien ons een van die U-bou­te wat die ag­ter­as aan die reg­ter­kant aan die blad en kron­kel­ve­re vas­hou, het af­ge­val ter­wyl die an­der een ver­wron­ge vas aan die kron­kel­veer ge­from­mel is.

Som­mer met die eer­ste oog­op­slag is

dit dui­de­lik: Ons is ge­strand, want ons het nie twee U-bou­te óf die ge­reed­skap om die be­sig­heid te her­stel nie. Ons het ook nie ’n sa­tel­liet­foon nie en dus geen ma­nier om hulp te ont­bied nie. Ons be­sluit die bes­te plan is om vir Hen­nie- en Jo­han-hul­le voor­uit te stuur so­dat hul­le op die naas­te p­lek hulp kan soek.

Hul­le vor­der tot by ’n vul­sta­sie en in­sleep­diens op Ka­man­jab, maar dié wil voor­af R40 000 kon­tant hê voor hul­le ’n vin­ger ver­roer. Op O­pu­wu vind hul­le ’n al­ter­na­tie­we op­sie, maar dié men­se wil R15 000 hê om na ons te te ry om die bak­kie te her­stel. Jo­han-hul­le be­sluit om dié kwo­ta­sie te aan­vaar, maar hy het net R4 000 kon­tant by hom en sit dit neer as ’n de­po­si­to.

Die ei­e­naar be­ves­tig hul­le het ’n 4x4voer­tuig, ’n GPS-toe­stel en ’n sa­tel­liet­foon en dat hul­le ons met die GPS-ko­ör­di­na­te van waar ons ge­strand is, sal op­spoor. Jo­han-hul­le is daar weg met die ge­loof dat ons bin­ne die vol­gen­de dag of twee weer by hul­le gaan aan­sluit.

Ek het kort voor ons ver­trek uit SuidA­fri­ka vir Litt­le Su­zie ’n uit­vou­dak laat aan­bring en ter­wyl ons hier in Ka­o­ko­land ge­strand is, is ek maar te dank­baar daar­voor. Ons kos­voor­raad is vol­doen­de, maar ek is ef­fens be­kom­merd oor ons wa­ter­si­tu­a­sie. In hier­die ver­sen­gen­de hit­te het ons net ge­noeg vir drie, dalk vier dae. Ge­luk­kig sorg die son­pa­ne­le vir krag om die vries­kas en lig­te aan die gang te hou.

Ek gaan stap in die om­lig­gen­de ber­ge en droë ri­vier­lo­pe en kom tot die ge­volg­trek­king dat hier wel leeus en lui­perds kan wees. Ons gaan dus ver­sig­tig moet wees. Ver­al Lin­die en Os­car wat el­ke og­gend gaan draf.

Hier lê die fout

Dit was aand en dit was mô­re. Dag twee.

Ek het met nu­we ver­wag­tin­ge op­ge­staan. Ek wil die pro­bleem van na­der be­kyk, maar ek wil ook vir Lin­die oor­tuig om eer­der nie te draf nie. Maar sy luis­ter nie en sy en Os­car is daar weg om in die droë ri­vier­bed­ding lit­te los te maak. Sy het da­rem ’n skok­stok by haar.

Om­trent ’n half­uur la­ter is sy te­rug – oë so groot soos pie­rings. Sy gaan wys my die spoor van ’n lui­perd wat met haar wel­pie ver­by­ge­loop het – skaars 100 m van ons kamp­plek af.

Ek skuif in­tus­sen weer on­der Litt­le Su­zie in om deeg­lik on­der­soek in te stel. En dan sien ek wat fout is: Die vo­ri­ge ei­e­naar het twee ek­stra blad­ve­re laat aan­bring, maar die in­stal­leer­der het nie lan­ger U-bou­te ge­bruik om die be­sig­heid vas te trek nie. Dit be­te­ken hy het net 60% van die moer se breed­te in­ge­draai en dit laat mý moer­me­ter die hoog­te in­skiet. Ver­al om­dat ek voor ons reis die bak­kie by ’n be­ken­de na­si­o­na­le mo­tor­werks­win­kel laat na­gaan het, en hul­le my die ver­se­ke­ring ge­gee het hul­le het el­ke skroe­fie en moer­tjie na­ge­gaan.

Tyd om ’n plan te maak

Dit was aand en dit was mô­re. Dag drie.

Lin­die het weer gaan hard­loop. Ek het be­sluit van­dag moet ek kon­sen­treer om te kyk of ek nie net met my 10 dui­me iets kan doen om ons uit hier­die pe­na­rie te red nie. Ek stap met die pad te­rug soos >

Ek gaan stap in die om­lig­gen­de ber­ge en droë ri­vier­lo­pe en kom tot die ge­volg­trek­king dat hier wel leeus en lui­perds kan wees.

ons ge­kom het tot by die hand­wa­ter­pomp. Ek sien hier is twee U-bou­te wat die ys­ter­paal aan die pomp vas­hou. Ek haal hul­le af om te gaan kyk of ek ’n plan met hul­le kan prak­seer.

Ek ge­bruik Litt­le Su­zie se trek­stang om die U-bou­te te buig so­dat hul­le op die as kan pas, maar dan duik ’n groot pro­bleem op wat my vor­de­ring knie­hal­ter.

Die as het skuins ge­draai en die kron­kel­veer is op die punt om uit te spring. As ek nou daar­mee peu­ter en ek pro­beer die spul met draad in­me­kaar trek en iets gaan fout, kan ie­mand le­lik seer­kry. Om­dat ek on­der die bak­werk moet in­kruip om na­by ge­noeg te kom, be­te­ken dit ’n mens kan ’n vin­ger of selfs ’n hand ver­loor as die veer daar uit­spring. Om nie eens van die moont­li­ke ska­de aan jou ge­sig te praat nie. Ek sal nog die kans waag, maar ek dob­bel nie met by vrou en kind se vei­lig­heid nie.

Ons gaan die hit­te en span­ning nog vir ’n wy­le moet ver­duur. Maar ons hou aan glo ons uit­koms is na­by.

‘Hul­le is hier!’

Dit was aand en dit was mô­re. Dag vier.

Ek is vroeg op en be­kyk weer die pro­bleem en klim die berg langs­aan uit om te soek na ’n stuk­kie blou­draad wat my dalk in­spi­ra­sie sal gee om tog die kron­kel­veer te pak son­der dat die vrou­ens sal ag­ter­kom. Maar ek kry niks nie.

Ek sien ook ’n vlieg­tuig hoog bo ons ver­by vlieg en ver­moed hul­le het dalk ’n eks­pe­di­sie uit­ge­stuur het om na ons te soek. Ek waai vir die vlieg­tuig, maar kry geen re­ak­sie nie.

Ons wa­ter be­gin baie laag raak en die mie­re en in­sek­te pro­beer al­les in hul­le ver­moë om Os­car se drink­wa­ter en kos te steel. Ons sit op die wiel en nood­wiel van die bak­kie om weg te bly van sker­pi­oe­ne en in­sek­te.

Ek dink aan ’n ar­ti­kel wat ek ge­lees het oor ie­mand wat in die­self­de si­tu­a­sie in die woes­tyn ge­sit het. Hy het ge­luk­kig ’n sa­tel­liet­foon ge­had en kon re­ël dat hul­le met ’n vlieg­tuig die on­der­deel vir hom af­gooi. Dit sou ’n ga­we op­los­sing vir ons kon wees, maar he­laas.

Lin­die klim die mid­dag weer teen die berg uit en skie­lik weer­galm haar gil­le. “Hul­le is hier! Hul­le is hier!”

Al­mal hard­loop die berg op en ’n kort ruk­kie la­ter hou ’n Land Ro­ver stil met twee on­der­wy­sers van Ne­der­land wat vra of hul­le vir ons hulp kan aan­bied. Ons ver­tel hul­le van ons di­lem­ma en hul­le be­sluit om so­wat 50 m van ons af kamp op te slaan tot hulp op­daag. Ons gee vir hul­le eg Suid-A­fri­kaan­se kos en wyn en hul­le teen­woor­dig­heid laat ons ’n ruk­kie ont­span tot ons gaan slaap.

Tot ons red­ding

Om 1 vm. ver­blind ’n skie­li­ke lig ons waar ons in Litt­le Su­zie lê. Lin­die se ju­be­len­de stem maak die he­le Ka­o­ko­land wak­ker. “Hul­le is hier!”

Ons klim in ons nag­kle­re uit om vir Jo­han en Ja­net te ver­wel­kom. Hul­le is poot­uit en wil nie eens kof­fie drink nie. Trou­ens, hul­le klim nie eens uit nie; slaan net sit­plek­ke plat en sê hul­le sien ons teen ses­uur se kant.

Vroeg­og­gend maak ons hul­le wak­ker met kof­fie en be­skuit. Die Ne­der­lan­ders staan ook na­der om in ons uit­bun­di­ge vreug­de te deel. Jo­han het die on­der­de­le en ge­reed­skap ge­bring en ons spring aan die werk. ’n S­ka­me­le twee uur la­ter is Litt­le Su­zie weer reg vir die pad.

Jo­han en Ja­net ver­tel hul­le het ná vier dae niks van die in­sleep­diens se ei­e­naar ge­hoor nie en toe te­rug­ge­ry O­pu­wo toe om te hoor wat aan­gaan. Die ei­e­naar het hul­le ver­tel hy kon ons nie op­spoor nie en dat ons nie meer op die­self­de p­lek was nie. Wat ’n klomp bog!

Ek het die wa­ter­pomp se U-bou­te weer reg­ge­buig en dit gaan te­rug­sit. As jy dus weer daar ver­by­ry, dink aan ons sto­rie en ont­hou daar is ’n paar spaar­bou­te as die

nood druk. Ek was ook bang die Na­mi­bie­se po­li­sie sou my soek as ek dit nie te­rug­sit nie.

Ons het die in­sleep­diens se ei­e­naar gaan kon­fron­teer. Ek was taam­lik warm om die kraag vir die man wat my ge­sin se le­we in ge­vaar ge­stel het vir ’n paar ek­stra rand en het hom goed die Le­vie­te voor­ge­lees.

Hy wou eg­ter nie bes­gee nie, en met al sy per­so­neel teen­woor­dig, was ons in die min­der­heid en ek moes die knie buig, die de­po­si­to net daar los en weg­stap. Hy het toe nie ’n 4x4-voer­tuig, sa­tel­liet­foon óf GPS ge­had nie. Hy het net ons geld ge­steel. Ek kon net my kop skud.

Ons het nie­te­min ’n groot les ge­leer met dié er­va­ring. Al is jul­le meer as twee voer­tuie op só ’n af­ge­leë reis, is dit steeds be­lang­rik om ’n sa­tel­liet­foon saam te neem om met die bui­te­wê­reld te kom­mu­ni­keer in ge­val van nood.

Ons is dank­baar vir vrien­de soos Jo­han en Ja­net. Hul­le het geen moei­te ont­sien om deur die nag deur daar­die pas­se – en son­der be­hoor­li­ke paaie – te ry om ons te kom red nie. Vir be­ter vrien­de kan ’n mens skaars vra.

TOT HIER­TOE EN NIE VER­DER NIE. ’n Vo­ri­ge ei­e­naar het vir die KB280 twee by­ko­men­de blad­ve­re laat aan­bring, maar die in­stal­leer­der het nie lan­ger U-bou­te ge­bruik om dit vas te trek nie.

JOB SE GE­DULD. Die Van Rens­burgs moes vir lan­ger as vier dae in Ka­o­ko­land wag vir hulp toe hul­le toer­wa met hul­le gaan staan het. Uit ra­de­loos­heid het Gal­lie in ’n sta­di­um die U-bou­te van ’n na­by­ge­leë hand­wa­ter­pomp ver­wy­der in die hoop dat hy ’n plan daar­mee kon prak­seer, maar die plan was uit­ein­de­lik on­suk­ses­vol. Gen­dag­lik het hul­le vrien­de la­ter met die on­der­de­le en ge­reed­skap op­ge­daag.

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.