Brief uit Wind­hoek

So­mer is nie vir hom nie, skryf Lloyd Zand­berg, en dis érg as jy reg­deur die len­te ge­slaap het.

Weg! - - Inhoud -

Se­dert ek in 2015 van S­wa­kop­mund af te­rug na my ge­boor­te­stad, Wind­hoek, ver­huis het, gaan dit nog net goed met my. Ek het net ’n ver­koue ge­had, ver­dwaal toe ek agter ’n toi­let­pa­pier- spe­ci­al aan­ge­ry het en moes op ’n slag vir ’n week lank net mie­lie­pap eet. Soms was daar ’n din­ge­tjie wat a­mok wil maak, maar dan trap ek dood, draai sy nek­kie om en gooi weg. Niks het my nog laat te­rug­ver­lang (ek pro­beer nog uit­vind na wat­ter plek, in­dien ek wel moes ver­lang), pro­ku­reurs bel, kon­tant­le­nings maak, ver­ban­de in­span of si­ga­ret­te by die ki­lo­gram koop nie.

Dit was eint­lik ’n fees tot dus­ver. Ek het nu­we men­se ont­moet én vrien­de ge­maak. Par­ty het ken­nis­se ge­bly en an­der mag nou by my kom kof­fie drink en oor­slaap.

Maar ek het ge­weet dit kan nie vir e­wig aan­hou nie. Die le­we werk nie so nie. Hier­die na­week het die eer­ste slag­gat sy kop uit­ge­steek...

Die so­mer is vir my ’n straf. Ek mag nie warm kry nie; dit is nie goed vir my gees­tes­ge­sond­heid nie. As die kwik net ef­fe ho­ër as 15 °C styg, be­gin ek soos ’n bees in ’n druk­gang sweet.

Dit was die week van­te­vo­re nog serp­weer en toe on­ver­wags – son­der e­ni­ge waar­sku­wing – is dit warm. Maar dis hóé die so­mer my be­kruip het wat pla.

Sien, ek is ’n swak sla­per. Ek is nie een van daai in­di­vi­due wat tan­de bor­sel, wa­ter in ’n glas skink, ka­mer toe loop, die lig­te af­sit, ’n bie­tjie vroe­tel en on­mid­del­lik be­gin snork nie. Nee, om my aan die slaap te kry is soos om met ’n li­ter verf die he­le skool­saal se dak te pro­beer be­dek: on­moont­lik. Die erg­ste is, ter­wyl ek aan die slaap pro­beer raak, dink ek aan al die moont­li­ke ma­nie­re waar­op ’n mens die dak met daai li­ter kan verf.

My vrien­din se man st­rug­gle ook met slaap en het in ’n sta­di­um agt dae aan­een nie ge­slaap nie. Ek het hom op dag agt ge­sien, en dit was woes. Hy het ge­lyk soos ’n melk­tert son­der ’n kors: vaal en jel­lie­rig. Teen dag ne­ge is hy dok­ter toe, want sy hu­we­lik was op die spel.

Die dok­ter, sê my vrien­din se man, hak­kel ’n bie­tjie, maar weet hoe slaap werk. So skryf die dok­ter vir hom ’n pil voor wat wérk. Vrien­din het ge­noem dat waar haar man ook al die pil­le­tjie sluk, is waar hy aan die slaap raak. Hul­le het dees­dae al­tyd ’n op­blaas­ma­tras in die kar se kat­te­bak. Hul­le kan nie meer kan­se vat nie.

Ons is toe die na­week be­sig met ’n st­aan­vuur en groot­men­skoel­drank by my huis. Ons kui­er, die son glip weg, en sta­dig­aan groet die gas­te ook. Vrien­din se man gaan lê op sy op­blaas­ma­tras langs my ys­kas en is spoe­dig in droom­land.

La­ter is dit net ek en die vuur. Dit was nie lank nie, toe gaan slaap die vuur ook. Toe is dit net ek. Maar ek is nie eens am­per moeg nie. Ek lyk soos U­si­an Bolt ná ’n 100 m. Ef­fens uit­a­sem, maar reg vir meer. Ek is dood­moeg, maar my brein weet dit nie. Ek be­gin Klaas­va­kie se spoor sny, maar dié is ook al tus­sen die ve­re.

La­ter staan ek op, soek my vriend se sak pil­le en lees die voor­skrif ag­ter­op. Dit lyk nie te rof nie. En as ek gat­vol raak, maak ek im­pul­sie­we be­slui­te. Al is die pil hóé erg, ek sal een of an­der tyd weer moet wak­ker word. Met al die slaap wat ek agter is, kan dit eint­lik net ’n goeie ding wees.

Woeps! sluk ek hom. ’n Hal­we ga­pie en ek is weg.

Ek word wak­ker in ’n aar­di­ge po­si­sie, tus­sen die eet­ka­mer­ta­fel en die skuif­deur. Ek lyk soos ’n ga­ze­bo wat nat in sy sak ge­prop is. S­op­nat ge­sweet, on­ge­mak­lik, kwaad en om­ge­krap. “Het ek lank ge­slaap?” vra ek vir my vriend. “D­wars­deur die len­te,” ant­woord hy.

‘Nee, om my aan die slaap te kry is soos om met ’n li­ter verf die he­le skool­saal se dak te be­dek: on­moont­lik.’

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.