Man hoort dat zijn moe­der is over­le­den, maar het blijkt een ver­gis­sing

Times of Suriname - - PANORAMA -

‘Vre­se­lijk’ vond de Ca­na­dees Da­niel Ne­mis het toen hij on­langs via de te­le­foon te ho­ren kreeg dat zijn moe­der was over­le­den. Al­leen: ze bleek he­le­maal niet dood. Het was nog­al een be­lang­rijk te­le­foon­tje dat een ver­pleeg­ster in een zie­ken­huis in Win­ni­peg moest ple­gen. Ie­mand op­bel­len om te ver­tel­len dat zijn of haar ge­lief­de is over­le­den, dat doe je na­tuur­lijk niet zo­maar even­tjes snel tus­sen­door. Toch ging het vo­ri­ge maand goed mis. Ze keek op een ver­keerd blaad­je, en bel­de het num­mer van Da­niel Ne­mis. De moe­der van Da­niel, Sop­hie, was en­ke­le da­gen daar­voor op­ge­no­men in het zie­ken­huis. Ze had haar en­kel ver­stuikt, maar ver­der was ze kern­ge­zond, zelfs voor een 99-ja­ri­ge. Da­niel had al da­gen niks van het zie­ken­huis ge­hoord. Het te­le­foon­tje van de ver­pleeg­ster was dus op zich niet vreemd. “Het spijt me”, zei de zach­te stem aan de an­de­re kant van de lijn. “Uw moe­der is he­laas over­le­den.” Da­niel werd emo­ti­o­neel. “Ik her­in­ner­de me dat ik vroeg: ‘Wat? Hoe dan? Door een ver­stuik­te en­kel?’” Door de ver­baas­de re­ac­tie van Da­niel, be­gon bij de ver­pleeg­ster ge­luk­kig een lamp­je te bran­den. Ze had ie­mand an­ders moe­ten bel­len. Het was een ver­gis­sing. “Sor­ry, is dit Da­niel?”, zou de ver­pleeg­ster heb­ben ge­zegd. “Het spijt me maar je bent, oeps... de ver­keer­de.” Da­niel barst­te in tra­nen uit en het duur­de even voor­dat hij was be­ko­men van de schrik. Zijn moe­der Sop­hie bleek nog ge­woon in le­ven. Ze is nu weer thuis. In de­cem­ber wordt ze 100. (RTL NIEUWS)

Newspapers in Dutch

Newspapers from Suriname

© PressReader. All rights reserved.