Wat­die­har t­van­v ol­is

Kers­fees is nie meer wat dit was nie en dis hart­seer, maar dis óns wat weer self die mooi­heid en egt­heid moet gaan soek.

Kuier - - Contents - DEUR WENDY ANTHONIE

Kers­fees het p­lês­tiek ge­word. Ons koop plas­tiek­ver­sie­rings en swi­pe ons plas­tiek­kaar­te. K­lein­tyd het ons die op­ge­sko­te soet­do­ring­boom­pie wat ons op die wal van die Gam­ka­ri­vier ge­kry het, ver­sier met den­ne­bol­le, wol en styf­ge­klits­te was­poei­er wat kam­ma sneeu was. Ma het jaarts­hoen­der op die K­ris­mis­ta­fel ge­sit – groot en bruin ge­braai soos ri­vier­mod­der. Hul groot en ste­wi­ge boud­jies was van rond­skrop in ons jaarts of van Ka­roo­bos­sies proe op die vlak­kie oor­kant ons huis – en nie van die sout­wa­ter wat dees­dae in bat­te­ry­hoen­ders ge­spuit word nie.

Ons het spe­si­a­le Kers­fees­se­ëls by die pos­kan­toor ge­koop en ma ge­help om dit op die K­ris­mis­kaart-koe­ver­te te plak tot­dat ons ton­ge taai was. Elke fa­mi­lie­lid het een ge­kry. En al het ma net een of twee te­rug­ge­kry, was dit ’ n jaar­lik­se in­stel­ling. Van­dag stuur ons kaart­jies via sel­foon en re­ke­naar. Ek doen dit ook, maar ek ver­lang na die skit­ter­strooi­sel wat aan my vin­gers vas­ge­sit het . . .

Dis na­by die ein­de van No­vem­ber. Die buurt be­gin woel. Die neig­hbours verf en hark en triem. Ant Sus­ter maak boer­seep – groot blok­ke wat sy van skaap­vet kook. Cou­sin Ka­te se waat­le­moen­kon­fyt staan glan­send ge­reed op haar spens­rak en ant Vi­o­let se K­ris­mis­koe­ke het al­reeds hul twee­de bran­de­wyn­be­sprin­ke­ling weg.

Mam­mie was al­reeds by die mu­ni­si­pa­le sto­re waar die in­wo­ners van Ne­w­town gra­tis Mo­rel­lo­verf vir hul hui­se kon af­haal. Mam­mie paint die huis, maar as dit voor K­ris­mis re­ën, gaan dit af­re­ën en die gruis rond­om die huis rooi vlek.

Oor kle­re en goed sal Mam­mie by Dad­dy skimp: “Die klô­goed is kaal­gat, man! D­jou Ka­pe­naar-fêm sê al com­pli- ments of the se­a­son, maar djy breek ’ie ’n tak nie!” Mam­mie is reg. Al­les met lês­tiek is pap. Ons kou­se het aar­tap­pels, ons rok­so­me het ge­krimp en ons skoe­ne vra sop. Dis ein­de van No­vem­ber. Dad­dy oor­han­dig sy tjek, wat Vye, die pos­bo­de, kom af­le­wer het met uit­ge­strek­te arms soos die wy­se man­ne met hul ge­sken­ke. Maar an­ders as hul­le, is hy dik­bek. Óns smi­les rek soos nu­we lês­tiek. Be­hal­we nu­we skoe­ne (al is dit op die boe­kie ge­koop) gaan ons elk­een ’n ice suc­ker kry by die S­tar Café.

Ons draf tien­toon ag­ter Mam­mie aan oor die vlak­kie en spring oor die duw­wel­tjies. Die sand is warm. Ons trap hoog en laag soos gei­tjies op ’n warm dak.

Oom Pon­na, die ver­koops­man van Cut­hberts, lyk smart met sy blink bles en Mi­li­ta­ry Bro­wn-skoe­ne. Hy weet p­re­sies wat­ter bok­se om af te haal. Op sy knieë help hy om die skoe­ne aan ons voe­te te kry. Hy trek eers ’n stuk ny­lon stocking oor die skurf­heid en dan laat gly hy een voet in die skoen. Ek ver­beel my dis Aspoes­ter­tjie se prins met die glas­skoen. Die oom se ge­brom ver­fom­faai al­les: “Hou d­jou voet reg­uit, mei­sie­tjint!”

Ek kry nie die eg­te rooi leer­skoen wat in die ven­ster is nie, maar ’ n paar swart pa­tent le­at­her-skoe­ne. Boe­tie kry ’ n paar Jack & Jill-skoe­ne en Ou­sus se skoe­ne het tie­kie hak­kies. Ons al­mal kry ’n paar spons­klap­pies wat ons net daar in die win­kel aan­trek. Oom Pon­na skryf al­les in sy ma­roen boe­kie op en oor­han­dig Ma se doc­ket. Wan­neer ons die vlak­kie s­lat, is die dun, spons­klap­pies al deur­trek van die duw­wel­tjies. Ek bid dat die huis moet skuif, want ek wil hê al my tjom­mies moet sien ons het nu­we skoe­ne ge­kry. He­laas, net Clark, die terg­gees van die buurt, sien ons: “Die win­kel het weer af­ge­brand!” skree hy. “Nou’s djul­le wee’ gaai­e­rig, nè?”

Wan­neer ons van­jaar weer be­gin Lu­kas lees, ons be­gin soek na ’ n be­kos­tig­ba­re skaap­boud en diep na­dink oor ’ n trip­pie na die see, sal ek nie bid vir ver­laag­de pe­trol- en vleis­pry­se nie, sal ek nie bid vir nu­we skoei­sel of bob­by socks met sty­we rek nie, sal ek nie soos k­lein­tyd bid dat Mam­mie se Mo­rel­lo­verf soos p­lês­tiek moet klou nie. Maar ek sal bid dat ons al­les sal si­de­step wat plas­tiek ge­word het en te­rug­keer na op­reg­te fe­li­si­ta­sies en druk­kies – on­op­ge­smuk en e­ver­las­ting soos gen­ui­ne le­at­her.

Ek bid dat die huis moet skuif, want ek wil hê al my tjom­mies moet sien ons het nu­we skoe­ne ge­kry.

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.