In­spi­ra­sie: ­Vroue­maak­ver­skil­in­ge­meensk ap­pe

Net soos daar men­se me­kaar uit­moor en be­roof, is daar ook die­ge­ne wat hul ge­meen­skap­pe son­der op­hou pro­beer op­bou. Dié vroue is hul men­se se steun­pi­la­re.

Kuier - - Contents - DEUR MARTELI BREWIS

Die wê­reld lê aan flar­de en al­mal ploe­ter self­sug­tig voort. Maar hier en daar kry ’ n mens ge­meen­skap­sen­ge­le wat hul­le le­wens daar­aan wy om te red wat te red­de is en die wê­reld ’ n be­ter plek te maak. Hul­le sien die heel erg­ste van die sa­me­le­wing, maar het steeds hoop en gee al­les wat hul­le het om dié wat seer het, te ver­sorg.

Mag­da Mey­er (57) van die Paarl in die Bo­land, se sop­kom­buis is so­veel meer as net ’n kos­pak­kie werd. Sy gee haar hele le­we, haar hart, om an­der men­se lief te hê en te ver­sorg Z of dit nou fi­sies of gees­te­lik is. Hier­die sag­te, ne­de­ri­ge vrou is ’ n kamp­veg­ter vir an­der en sal selfs die kle­re aan haar lyf gee vir ie­mand wat dit no­dig het. Nie net voer sy meer as ’ n 1 000 men­se elke dag nie, maar sy was en ver­sorg klein kin­ders – baie wat MIV­po­si­tief is – en sy ver­sorg en was ou­men­se wat nie meer vir hul­self kan sorg nie. “Ons gee waar daar nood is, maak nie saak waar nie,” ver­tel Mag­da sag.

Haar sto­rie het be­gin toe haar eie gesin ge­suk­kel het. Sy het maar haar trots in haar sak ge­steek en van deur tot deur ge­klop vir ’ n werk in ruil vir kos, hout en kle­re. Dit het haar laat be­sef hoe baie men­se in die­self­de boot­jie as sy is – wat ook suk­kel met de­pres­sie en werk­loos­heid, ar­moe­de en hon­ger. Sy kon nie an­ders as om hul­le te be­gin help met die bie­tjie wat sy ge­had het nie. “Die nood is ver­skrik­lik erg. Dis hart­ver­skeu­rend om te sien waar­deur par­ty men­se gaan,” pre­wel ’n e­mo­si­o­ne­le Mag­da. Dit breek haar hart as sy die hor­des ma’s, ba­bas in die arms, in die kos­ry sien staan, ge­volg deur die werk­lo­se mans. “Ons dink al­tyd dis men­se wat nie wíl werk nie wat so in ’n ry kom staan, maar baie keer word hier­die men­se heel­te­mal ge­stroop van baie goed wat ons nie ver­staan nie,” ver­dui­de­lik sy.

SORG VIR AL­MAL

Mag­da staan elke og­gend dou­voor­dag op om die kos­pot­te aan die gang te kry in haar kom­buis. “Wat ook al die He­re voor­sien het vir die dag. Ons maak dit so lek­ker as wat ons kan, want dis baie keer die e­nig­ste maal­tyd van die dag,” glim­lag sy. Hul­le kry soms kos wat ver­by die ver­val­da­tum is, maar steeds eet­baar, by su­per­mark­te. Suk­ses­ver­ha­le, om te sien hoe men­se se le­wens ver­an­der, is wat haar in­spi­reer. Sy voel as jy jou­self in ie­mand an­ders se skoe­ne sit, sal jy hul­le nie som­mer kan oor­deel nie. Mag­da ver­tel lag­gend haar kin­ders kla soms as hul­le ie­mand in die straat sien met húl kle­re aan wat sy ge­gee het, maar as sy ie­mand sien wat meer no­dig het as sy, dan gee sy.

Dees­dae kry sy hulp uit al­le oor­de, maar aan die be­gin het sy vir haar vrien­de en bu­re ge­vra om te gee wat hul­le kan – ’n stuk­kie brood hier, ’n hal­we sak­kie meel daar. Dan moes sy loop om hout te gaan soek en self ge­sleep het om die pot­jie p aan die kook te hou. “Niks ge­beur son­der sa­cri­fi­ce nie, maar dis die moei­te werd om al­les in te sit. Ek sien nie net God se hand nie, ek sien Sy hart,” ver­tel sy. Sy gee haar le­we om­dat sy weet wat dit is om in die put van swaar­kry te wees, son­der e­ni­ge hoop. Mag­da self oor­leef op ’ n grant, maar niks hou haar te­rug om die wê­reld ’ n be­ter plek te maak nie.

Nóg ’ n kamp­veg­ter is Jo­a­nie F­re­de­ricks (49) van Ta­fel­sig in Mit­chells Plain bui­te Kaap­stad. Sy ba­klei vu­rig om al­le vor­me van ge­weld teen vroue en kin­ders, ver­al sek­su­e­le ge­weld, uit te wis. Sy is ge­reeld te sien met ’ n plak­kaat bui­te die hof om te veg vir dié wat nie meer kan nie en wan­neer jy met haar praat, kan jy nie help om die oor­log saam met haar te wil veg nie.

Van kleins af wou Jo­a­nie die wê­reld ’n be­ter plek maak. “My pa het my ma mis­han­del en ek het al­tyd ge­sê dat ek dit een­dag gaan stop­sit,” ont­hou sy. Op ses jaar oud het sy be­sluit om ’n men­se­reg­te­pro­ku­reur te word wat vir vrou­e­reg­te veg. “Die le­we het nie só uit­ge­werk nie,” glim­lag sy. “Maar, as ek ’ n fan­cy pro­ku­reur ge­word het, sou ek tien teen een nooit ge­word het wie ek van­dag is nie – ie­mand wat in die mid­del van al­les is, wat men­se kan help soos en wan­neer hul­le dit no­dig het, waar ook al en wan­neer ook al.” Dit mo­ti­veer haar dat sy die ge­leent­heid het om ’ n klein rol te speel in

Ek doen wat ek doen om­dat ek werk­lik glo in die gro­ter goed­heid van die mens­dom. JO­A­NIE F­RE­DE­RICKS

an­der men­se se le­wens, ver­al in dié van mis­han­del­de vroue en kin­ders.

“Dit ver­hel­der my hele le­we en in­spi­reer my om aan te gaan as ek ’ n rol kan speel in ’ n vrou se le­we wat eens mis­han­del was, so bang vir die le­we en on­se­ker van haar­self; ’n vrou vas­ge­vang in ’ n si­klus van ge­weld son­der e­ni­ge hoop, wat weer die krag kry om op te staan en aan te gaan, en ’ n punt be­reik waar sy be­sef sy het ’ n keu­se om haar om­stan­dig­he­de te ver­laat.”

Jo­a­nie ver­tel sy het een og­gend op­ge­staan en kon dit net nie meer han­teer om in ’ n ge­meen­skap te bly waar werk­loos­heid, ar­moe­de, al­ko­hol- en dwelm­mis­bruik, huis­hou­de­li­ke en sek­su­e­le ge­weld am­per al­le­daags ge­word het nie. Sy het be­sef as sy in ’ n be­ter wê­reld wil bly, sý sal moet in­spring om die po­si­tie­we ver­an­de­rin­ge te bring. Oor die jare was sy be­trok­ke by tal­le ge­meen­skaps­pro­jek­te, maar die af­ge­lo­pe jaar is daar ’ n pro­jek wat baie na­by aan haar hart lê.

“Dit het dui­de­lik ge­word dat, om ’ n daad­werk­li­ke ver­skil in vroue, fa­mi­lies en ge­meen­skap­pe se le­wens te maak, so­si­a­le u­plift­ment en e­ko­no­mie­se be­mag­ti­ging hand aan hand moet gaan,” ver­dui­de­lik sy. Juis daar­om het sy die gra­tis leer­der­li­sen­sie­klas­se en ’ n be­kos­tig­ba­re be­stuur­sles­se-pro­jek be­gin, ge­naamd La­dies Own Trans­port Ser­vi­ces, waar­voor sy on­langs ge­noeg geld in­ge­sa­mel het om ’n mo­tor te koop. Sy glo hier­die mo­del kan ge­leent­he­de en be­mag­ti­ging skep vir vroue reg­oor die land. “’n Be­stuurs­li­sen­sie baan die weg vir so­veel ge­leent­he­de, be­mag­ti­ging, on­af­hank­lik­heid, be­ter werks­ge­leent­he­de – soms die ver­skil tus­sen le­we en dood.” Dis nie moei­lik vir Jo­a­nie se pas­sie om vlam te vat nie – sy hoef net ie­mand in nood te sien, dan kan sy nie haar­self stop om te help nie. “Ek doen wat ek doen om­dat ek werk­lik glo in die gro­ter goed­heid van die mens­dom.”

RED DIE PA’S EN SEUNS

Tra­ge­die is ge­neig om die mees­te men­se in stuk­ke te breek, maar A­vril Andrews (55) van Ha­no­ver Park op die Kaap­se vlak­te het haar seun, Al­car­do (toe 27), se dood ge­bruik om an­der te help. Wan­neer jy haar ont­moet, kom jy da­de­lik ag­ter sy is ’n sterk vrou wat nie non­sens vat nie, maar hoe meer jy met haar ge­sels, hoe meer sien jy die diep­te van haar hart. Hoe­wel sy aan­vank­lik by ’n bank ge­werk het, het sy in 2013 ’n bil­tong­win­kel tuis be­gin so­dat sy meer op haar ge­meen­skaps­werk kon fo­kus en steeds die pot aan die kook kon hou.

“Ons men­se voel so hul­pe­loos, par­ty­keer het hul­le baie no­dig, maar an­der keer net ’n druk­kie, ie­mand wat om­gee. Ons is saam in hier­die ding,” ver­tel sy. Sy voel die wê­reld se pro­ble­me is soos ’n o­li­fant – ’n mens eet dit stuk­kie vir stuk­kie, een op ’n slag. A­vril se ge­loof en haar ge- sin hou haar staan­de in don­ker tye.

Haar or­ga­ni­sa­sie, die Al­car­do Andrews Foun­da­ti­on (AAF), is ge­stig na­dat Al­car­do ver­moor is na­dat hy ge­wei­er het om ’ n ben­de­lid te word in Ok­to­ber 2015. Hy is ver­moor deur seuns wat voor A­vril groot­ge­word het. Voor dit was sy al­tyd be­trok­ke in die ge­meen­skap, maar Al­car­do het haar ge­ïn­spi­reer om meer te doen.

Sy on­der­steun on­der an­de­re an­der ma’s wat kin­ders deur ge­weld en ben­des ver­loor het. Ver­der fo­kus hul­le op kin­ders en jeug, ver­al seuns. Die or­ga­ni­sa­sie help ook mans om be­ter pa’s te wees (dit was ver­al Al­car­do se pas­sie). A­vril ver­tel in die jaar voor sy dood het Al­car­do vir haar ge­sê daar is jong seuns wat swaar­kry en hon­ger ly en baie keer nie ’n an­der keu­se het as om deel te word van ben­des nie. Al­car­do het haar ge­smeek om ’ n pro­gram te be­gin om pa’s te on­der­steun en seuns van die stra­te af te kry. Al­car­do het vir A­vril tou­wys ge­maak oor die be­hoef­tes en hoe die on­der­wê­reld werk. Ná sy dood werk A­vril nog har­der om Al­car­do se droom te be­waar­heid. Hoe­wel sy Al­car­do se moor­de­naars ver­ge­we het, veg sy steeds on­ver­poos vir ge­reg­tig­heid en ver­an­de­ring.

“In ’n ma­te ver­staan ek hoe­kom hul­le dit ge­doen het deur my ge­loof en dit wat Al­car­do vir my ge­leer het. Sy hart was op die reg­te plek. Dít gee my vre­de,” ver­dui­de­lik sy.

VAN LINKS NA REGS: Mag­da Mey­er, A­vril Andrews en Jo­a­nie F­re­de­ricks veg hand en tand vir hul ge­meen­skap­pe se wel­stand.

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.